Apokopa (proces fonetyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Apokopa (gr. ἀποκοπή apokopḗ – "odcięcie", od ἀποκόπτω apokóptō – "odcinać")[1][2]proces fonetyczny polegający na zaniku głoski lub głosek w wygłosie (na końcu wyrazu)[3]. W szczególności dotyczy nieakcentowanych samogłosek, np. pol. tak ze staropolskiego tako. Współcześnie apokopa występuje m.in. w języku włoskim, w którym przymiotnik grande zostaje skrócony do gran, gdy występuje przed rzeczownikiem: Gran Bretagna[4]. Apokopa występuje również przy zapożyczaniu wyrazów: łac. octorum. opt (osiem). Odwrotnością apokopy jest paragoga.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Apokopa zastosowana w celach artystycznych w utworze literackim należy do słowotwórczych środków stylistycznych[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kopaliński: apokopa. W: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych [on-line]. [dostęp 2018-07-14].
  2. Henry George Liddell, Robert Scott: ἀποκοπή (ang.). W: A Greek-English Lexicon [on-line]. [dostęp 2018-07-14].
  3. Piotr Sorbet: Próba klasyfikacji zmian paragogicznych w językach romańskich. W: Uniwersytet Łódzki [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
  4. Gramatyka języka włoskiego. W: Lignea [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
  5. Środki artystyczne. W: Centrum Kształcenia Ustawicznego [on-line]. [dostęp 2017-12-11].