Apokopa (proces fonetyczny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Apokopa (gr. apokoptein – 'odcinać') – proces fonetyczny polegający na zaniku głoski lub głosek w wygłosie (na końcu wyrazu)[1]. W szczególności dotyczy nieakcentowanych samogłosek, np. pol. tak ze staropolskiego tako. Współcześnie apokopa występuje m.in. w języku włoskim, w którym przymiotnik grande zostaje skrócony do gran, gdy występuje przed rzeczownikiem: Gran Bretagna[2]. Apokopa występuje również przy zapożyczaniu wyrazów: łac. octorum. opt (osiem). Odwrotnością apokopy jest paragoga.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Apokopa zastosowana w celach artystycznych w utworze literackim należy do słowotwórczych środków stylistycznych[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Sorbet: Próba klasyfikacji zmian paragogicznych w językach romańskich. W: Uniwersytet Łódzki [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
  2. Gramatyka języka włoskiego. W: Lignea [on-line]. [dostęp 2017-12-11].
  3. Środki artystyczne. W: Centrum Kształcenia Ustawicznego [on-line]. [dostęp 2017-12-11].