Apple Bandai Pippin
| |
| Typ | |
|---|---|
| Producent | |
| Generacja | |
| Premiera |
Japonia: marzec 1996[1] |
| CPU |
PowerPC 603 RISC (66 MHz) |
| Pamięć operacyjna |
6 MB |
| Nośniki danych | |
| Kontrolery |
Kontroler Pippin |
| Sprzedanych jednostek |
42 000 |
| Poprzednik | |
Apple Bandai Pippin – konsola gier wideo stworzona w 1996 roku przez Apple. W założeniu sprzęt miał zapewniać łatwą możliwość rozszerzenia o nowe podzespoły, był też wyposażony w modem, jednakże o niskiej przepustowości – jedna wiadomość była wysyłana przez kilka minut[4].
Historia
[edytuj | edytuj kod]
Apple nigdy nie zamierzało wypuszczać swojej konsoli na własną rękę. Firma zamierzała uczynić konsolę Pippin otwartą platformą poprzez licencjonowanie technologii stronom trzecim, podobnie jak 3DO udostępniło projekt swojej konsoli. Zgodnie z planem licencjobiorcy mogliby ulepszyć swoje systemy poprzez ulepszenie zmianę wyglądu urządzenia, integrację telefonii, poprawę możliwości wideo i audio, zwiększenie pojemności pamięci i wiele innych.[5]
W 1993 roku Apple nawiązało współpracę z japońską firmą Bandai. Konsola miała być oparta na komputerze Macintosh Classic II. Ostateczny produkt różnił się jednak znacząco swoją specyfikacją od wczesnych prototypów. Konsola m.in. korzystała z systemu Pippin OS, opartego na System Software 7 oraz pozwalała na podłączenie jej do sieci. Konsola została wydana w marcu 1996 roku w Japonii pod nazwą Pippin Atmark oraz wrześniu 1996 roku w Stanach Zjednoczonych jako Pippin @WORLD. Produkcją tych wersji zajmowała się spółka Bandai. W marcu 1997 roku sprzęt zawitał do Europy Zachodniej pod nazwą Katz Media Player 2000 a sprzedażą zajmowała się norweska spółka Katz Media.[6][3][7][1][2]
Sprzęt szybko okazał się porażką na światowym rynku. Przyczynami były bardzo wysoka cena konsoli w porównaniu do konkurencyjnego PlayStation, Nintendo 64 i Sega Saturn, mała biblioteka tytułów, brak wsparcia od deweloperów gier oraz niewielkie wsparcie od samego Apple, który mierzył się w tym czasie z wieloma niepowodzeniami i trudną sytuacją finansową. Pomimo niektórych innowacyjnych funkcji jak internet, nie były one czynnikiem decydującym wśród klientów, zwłaszcza w obliczu istnienia lepszych alternatyw pokroju PC czy usługi Sega NetLink.[6] Apple Bandai Pippin sprzedał się zaledwie w 42 tysiącach egzemplarzy. PC World umieścił ją na 10. miejscu listy najgorszych konsol w historii[8].
Specyfikacja techniczna
[edytuj | edytuj kod]Źródło:[9]
- Procesor PowerPC 603 o częstotliwości 66 MHz
- 6 MB pamięci systemowej i graficznej (łącznie)
- Napęd CD-ROM 4x
- 64 kB pamięci Static RAM (backup)
- Karta graficzna wyświetlająca obraz o rozdzielczości 640x480 w trybie 24-bit (16,7 mln kolorów)
Gry
[edytuj | edytuj kod]Na konsolę wydano 25 gier.[6] Wśród najlepiej ocenianych wymienia się m.in Super Marathon, Mr Potato Head Saves Veggie Valley, Power Rangers Zeo Versus The Machine Empire, The Journeyman Project: Pegasus Prime, Racing Days, Dragon Ball Z Anime Designer, Gundam Tactics: Mobility Fleet 0079, Gadget: Invention, Travel & Adventure, L-Zone, Exotic Sushi.[10]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b The Pippin Atmark. „GamePro”. 94. s. 22.
- ↑ a b Pippin. „Świat Gier Komputerowych”. 07/1996. s. 72.
- ↑ a b Bandai Pippin KMP Katz Media Player 2000 [online].
- ↑ CD-Action, 12/2013, s. 82
- ↑ The Computer Chronicles - Winter CES (1996). The Computer Chronicles 2012-11-09. [dostęp 2025-03-14].
- ↑ a b c That One Time Apple Made a Console [online].
- ↑ Årets konsollkrig er ingenting sammenliknet med 1993 [online].
- ↑ The 10 Worst Video Game Systems of All Time [online] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-11].
- ↑ Bandai Pippin Museum & Archive. macgeek.org. [dostęp 2012-11-20].
- ↑ Ranking The 10 Best Apple Bandai Pippin Games [online].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Oficjalna strona konsoli. pippin.apple.com. [zarchiwizowane z tego adresu (1997-01-29)].