Arborophila

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arborophila[1]
Hodgson, 1837[2]
Przedstawiciel rodzaju – pstropiór białoczelny (A. gingica)
Przedstawiciel rodzaju – pstropiór białoczelny (A. gingica)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina pstropióry
Rodzaj Arborophila
Typ nomenklatoryczny

Perdix torqueola Valenciennes, 1825

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Arborophilarodzaj ptaka z podrodziny pstropiórów (Rollulinae) w rodzinie kurowatych (Phasianidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 25–30,5 cm; masa ciała 200–470 g (samce są z reguły cięższe od samic)[8].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Arborophila (Arboricola): łac. arbor, arboris „drzewo”; gr. φιλος philos „miłośnik, wielbiciel”[9].
  • Dendrophila: gr. δενδρον dendron „drzewo”; φιλος philos „miłośnik, wielbiciel”[10]. Nowa nazwa dla Arborophila.
  • Oreoperdix: gr. ορος oros, ορεος oreos „góra” (tj. góry Tajwanu); περδιξ perdix, περδικος perdikos „kuropatwa”[11]. Gatunek typowy: Oreoperdix crudigularis Swinhoe, 1864.
  • Hyloperdix: gr. ὑλη hulē „las, teren lesisty”; περδιξ perdix, περδικος perdikos „kuropatwa”[12]. Gatunek typowy: Perdix torqueola Valenciennes, 1825.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[13]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Arborophila, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. B.H. Hodgson. On two new Genera of Rasorial Birds. „Madras Journal of Literature and Science”. 5, s. 303, 1837 (ang.). 
  3. B.H. Hodgson. Generic name of the Perdix described at page 303 from Arborophila to Dendrophila. „Madras Journal of Literature and Science”. 5, s. 432, 1837 (ang.). 
  4. H.E. Strickland. Commentary on Mr. G. R. Gray’s ’Genera of Birds’ 1840. „Annals of Natural History”. 7, s. 37, 1841 (ang.). 
  5. R. Swinhoe. Oreoperdix, n. gen. „The Ibis”. 6, s. 425, 1864 (ang.). 
  6. C.J. Sundevall: Methodi naturalis avium disponendarum tentamen. Stockholm: Samson & Wallin, 1872, s. 116. (łac.)
  7. F. Gill & D. Donsker: Pheasants, partridges & francolins (ang.). IOC World Bird List: Version 8.2. [dostęp 2018-09-02].
  8. P.J.K. Mc Gowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 514–515, 517–519. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)
  9. Jobling 2018 ↓, s. Arborophila.
  10. Jobling 2018 ↓, s. Dendrophila.
  11. Jobling 2018 ↓, s. Oreoperdix.
  12. Jobling 2018 ↓, s. Hyloperdix.
  13. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Rollulinae Bonaparte, 1850 - pstropióry (wersja: 2017-05-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-09-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-09-02]. (ang.)