Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Budynek seminarium od 2003
Budynek seminarium od 2003
Data założenia 26 października 1564
Patron uczelni św. Jan Kanty
Państwo  Polska
Adres ul. Wieżowa 2/4
Poznań 61-111 (Zagórze)
Rektor ks. Szymon Stułkowski
Położenie na mapie Poznania
Mapa lokalizacyjna Poznania
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu
Ziemia52°24′34,35″N 16°56′51,87″E/52,409542 16,947742
Strona internetowa

Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu – katolickie wyższe seminarium duchowne archidiecezji poznańskiej przygotowujące mężczyzn do przyjęcia święceń diakonatu i prezbiteratu. Klerycy są studentami kierunku teologii o specjalności kapłańskiej Wydziału Teologicznego Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. Jurysdykcję kanoniczną nad Seminarium sprawuje arcybiskup poznański.

Historia[edytuj]

26 października 1564 biskup Adam Konarski zwołuje synod diecezjalny i deklaruje założenie seminarium, które ma być w ścisłym związku z Akademią Lubrańskiego.

Po myśli biskupa kształci ona kandydatów do kapłaństwa. Samo seminarium natomiast istnieje tylko jako alumnat przy Akademii. Z czasem Akademia Lubrańskiego traci swą świetność i niemal całkowicie podupada, dlatego biskup Adam Konarski sprowadza do Poznania jezuitów i osadza ich przy Kościele św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Z myślą podniesienia poziomu nauki zakłada Kolegium Jezuickie i zamierza powierzyć mu między innymi także formację intelektualną niewielkiej wówczas liczby alumnów.

Do planów biskupa Konarskiego nawiązuje biskup Łukasz Kościelecki, który przeznacza nowe dotacje na Kolegium Jezuickie. To przyczyni się do zorganizowania kolegium studium filozofii (1585) i teologii (1593). Kierownictwo nad seminarium duchownym obejmują jezuici w 1579. Alumni mieszkają w odrębnym, kierowanym również przez jezuitów domu przy ulicy Butelskiej. Studium w Kolegium Jezuickim obejmuje nauki humanistyczne, rok filozofii i dwa lata teologii. Dopóki nie było w kolegium filozofii i teologii, alumni po ukończeniu nauk humanistycznych udawali się na dalsze studia do Kalisza, Wilna lub Krakowa.

Jezuici kierują Seminarium Duchownym w Poznaniu do 1613, kiedy biskup Jan Rozdrożewski przeznacza dotacje na restytuowanie Akademii Lubrańskiego. Biskup Andrzej Opaliński przenosi do niej rok później Seminarium, alumni zaś od tego czasu mieszkają w dawnej szkole katedralnej na Ostrowiu Tumskim.

Państwowa Komisja Edukacji Narodowej w 1780 przeprowadziła kasację dóbr, bibliotek i archiwum Akademii Lubrańskiego. W nowych warunkach biskup Antoni Onufry Okęcki organizuje w gmachu zniesionej Akademii Lubrańskiego Seminarium Duchowne z własnym studium. Kierownictwo powierza Księżom Misjonarzom.

W 1834 pod wpływem wzrastającej fali germanizacji, rząd pruski pozbawia księży Misjonarzy prawa do dalszego prowadzenia Seminarium w Poznaniu. Rząd pruski dąży do przeniesienia kleryków do Wrocławia, gdzie mieliby studiować na Wydziale Teologii przy tamtejszym uniwersytecie. Te plany rządu pruskiego pośrednio zmierzają do zniesienia na stałe seminarium. Rządy nad diecezją obejmuje jednak arcybiskup Marcin Dunin, dzięki któremu rząd pruski wycofuje się z planu likwidacji Seminarium i już w 1835 wyraża zgodę na ponowne jego otwarcie.

Godnym następcą swego poprzednika okazuje się arcybiskup Leon Przyłuski, który jako wychowanek Poznańskiego Seminarium zabiega o powiększenie liczby alumnów. Na katedry powołuje światowych profesorów, dzięki którym Seminarium osiąga wysoki poziom naukowy. Arcybiskup Przyłuski podobnie jak jego poprzednik zabiega u Stolicy Świętej o przywilej podniesienia Seminarium Poznańskiego do rangi akademii Papieskiej z prawem nadawania stopni naukowych. Planowi sprzeciwia się rząd pruski, który boi się ewentualnego przekształcenia Seminarium w wyższą uczelnię polską.

Stanowisko rządu pruskiego jeszcze wyraźniej ujawnia się w okresie Kulturkampfu, który rozpoczyna się za rektoratu księdza Edwarda Linkowskiego. Jednym z przejawów jest wydanie ustawy o kształceniu duchownych, na podstawie której rząd pruski domaga się od Kardynała Ledóchowskiego sprawozdania z działalności, organizacji i stanu seminarium duchownego. Ten powołuje się na bullę „De Salute Animarum”, która gwarantowała Seminarium Duchownemu swobodną działalność i uznawała jego organizację. Finałem konfliktu jest zamknięcie seminarium duchownego 23 września 1873 na okres 16 lat (1873 – 1889).

Za arcybiskupa Floriana Stablewskiego Seminarium Duchowne pracuje w lepszych warunkach. Buduje on nowy gmach seminaryjny przy ulicy Wieżowej, gdzie i obecnie znajduje się uczelnia duchowna. Seminarium szybko się rozwija, liczba alumnów stale rośnie. W 1911 jest ich 77, po pewnym czasie 120. W 1933 wzrasta do 200.

W czasie I Wojny Światowej budynek seminaryjny zajmują władze pruskie i przeznaczają go na szpital wojskowy. Alumni studiują na Wydziale Teologii Uniwersytetu w Monasterze i na Fakultecie Teologicznym we Fuldzie. 1919 przynosi wyczekiwaną zmianę i pozwala na przeniesienie studiów z powrotem do Seminarium Poznańskiego.

Studia trwają pięć lat. W 1933 Kardynał August Hlond przedłuża je dla maturzystów o szósty rok. Wprowadza równocześnie nowe przedmioty, dodając je do wykładanych już zasadniczych dyscyplin teologicznych.

Dzięki znakomitemu gronu profesorów, Seminarium posiada bardzo wysoki poziom. Potwierdza to wizyta apostolska z 1937. Powstaje realna szansa przekształcenia Seminarium w Akademię Papieską z prawem nadawania absolwentom tytułów licencjackich i doktoranckich.

Plany niweczy wybuch II Wojny Światowej. Seminarium zostaje zamknięte przez okupacyjne władze niemieckie, a gmach w wyniku działań wojennych zostaje zburzony.

Wzniesiony z ruin w ciągu dwóch lat (1945 – 1947) z ofiar archidiecezjan, dzięki niestrudzonej trosce arcybiskupa Walentego Dymka, 17 listopada 1947 rozpoczyna na nowo swoje funkcjonowanie. W latach 1945–1947 studia filozoficzne i teologiczne dla archidiecezji gnieźnieńskie i poznańskiej odbywają się w Gnieźnie. Od 1947 do 1953 w Gnieźnie pozostawione zostają tylko studia filozoficzne dla obu archidiecezji, a po 1953 Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Poznaniu ma już swoje odrębne studium filozofii i teologii.

Wraz z otwarciem po wojnie Seminarium narodziły się na nowo nadzieje na utworzeniem wydziału teologicznego. Zamierzenia swoich poprzedników realizuje arcybiskup Antoni Baraniak, za szczególnym poparciem kardynała Stefana WyszyńskiegoPrymasa Polski oraz kardynała Karola Wojtyły, ówczesnego metropolity krakowskiego. Dekretem Kongregacji Nauczania Katolickiego w 1969 zostało ustanowione Akademickie Studium Teologiczne w Poznaniu, na okres 5 lat. Po upływie tego czasu Kongregacja z mandatu papieża Pawła VI wydała w 1974 dekret ustanawiający Papieski Wydział Teologiczny w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Poznaniu. Przez 25 lat swojego istnienia uczelnia ta wydała tysiące absolwentów.

Od 1 stycznia 1999 alumni Poznańskiego Seminarium swoje wykształcenia zdobywają na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu na Wydziale Teologicznym. Powstanie tego wydziału było możliwe dzięki bogatej i cennej tradycji istniejącego dotąd Papieskiego Wydziału Teologicznego.

Od września 2003 alumni mieszkają w nowym budynku Arcybiskupiego Seminarium Duchownego, który mieści się w dawnym ogrodzie seminaryjnym.

Absolwenci Seminarium[edytuj]

Błogosławieni[edytuj]

Kandydaci na ołtarze[edytuj]

Kardynałowie[edytuj]

Arcybiskupi[edytuj]

Biskupi[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]