Ardeola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ardeola[1]
Boie, 1822[2]
Ilustracja
Przedstawiciel rodzaju – czapla siodłata (A. grayii)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd pelikanowe
Podrząd czaplowce
Rodzina czaplowate
Rodzaj Ardeola
Typ nomenklatoryczny

Ardea ralloides Scopoli

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Ardeolarodzaj ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Eurazji i Afryce[7].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 38–52 cm, rozpiętość skrzydeł 75–92 cm; masa ciała 230–370 g[7].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Ardeola: łac. ardeola lub ardiola „czapelka”, od ardea „czapla”; przyrostek zdrabniający -ola (por. gr. αρδεολη ardeolē „czapla”)[8].
  • Buphus: gr. βουφος bouphos „nieznany ptak który odzywał się głośno w nocy” (por. βουφορβος bouphorbos „pastuch”)[8]. Gatunek typowy: Ardea malaccensis J.F. Gmelin, 1789 (= Ardea grayii Sykes, 1832).
  • Cancrophagus: łac. cancer, cancri „krab”; gr. -φαγος -phagos „jedzenie”, od φαγειν phagein „jeść”[8]. Gatunek typowy: Ardea ralloides Scopoli, 1769.
  • Erythocnus (Erythrocnus): gr. ερυθρος eruthros „czerwony”; οκνος oknos „czapla”[8]. Gatunek typowy: Ardea rufiventris Sundevall, 1850.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następujące gatunki[9]:

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niepoprawna późniejsza pisownia Erythocnus Sharpe, 1894.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ardeola, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. F. Boie. Ueber Classication, infonderheit der europäischen Vögel. „Isis von Oken”. 14, s. 559, 1822 (niem.). 
  3. F. Boie. Generalübersicht der ornithologischen Ordnungen, Familien und gattungen. „Isis von Oken”. 19, s. 979, 1826 (niem.). 
  4. J.J. Kaup: Skizzirte Entwickelungs-Geschichte und natürliches System der europäischen Thierwelt: Erster Theil welcher die Vogelsäugethiere und Vögel nebst Andeutung der Entstehung der letzteren aus Amphibien enthält. Darmstadt: In commission bei Carl Wilhelm Leske, 1829, s. 42. (niem.)
  5. R.B. Sharpe. Erythocnus, gen. nov.. „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. 3 (17), s. xxxix, 1894 (ang.). 
  6. R.B. Sharpe: Catalogue of the Birds in the British Museum. Cz. 28. London: Printed by order of the Trustees, 1898, s. 200. (ang.)
  7. a b D.W. Winkler, S.M. Billerman & I.J. Lovette: Herons, Egrets, and Bitterns (Ardeidae), version 1.0.. W: S.M. Billerman, B.K. Keeney, P.G. Rodewald & T.S. Schulenberg (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.ardeid1.01. [dostęp 2020-05-25]. (ang.) Publikacja o płatnym dostępie – wymagana płatna rejestracja lub wykupienie subskrypcji
  8. a b c d Etymologia za: J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2020. (ang.)
  9. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Ardeidae Leach, 1820 - czaplowate - Herons (Wersja: 2016-03-19). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-02-19].