Argiszti II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Argiszti II
król Urartu
Okres panowania od 714 p.n.e.
do 685 p.n.e.
Poprzednik Rusa I
Następca Rusa II
Dane biograficzne
Urodziny II połowa VIII wieku
Śmierć 685 p.n.e.
Ojciec Rusa I
Dzieci Rusa II

Argiszti IIkról Urartu w latach 714-685 p.n.e., syn Rusy I. Objął tron Urartu po tym, jak jego ojciec, na skutek klęski w wojnie z Asyrią popełnił samobójstwo.

Urartu w czasach panowania Argisztiego II[edytuj | edytuj kod]

Urartu w latach 713-680 p.n.e.
Urartu 713 680-en.svg
Urartu za panowania Argisztiego II

Ojciec Argisztiego II popełnił samobójstwo w 714 roku p.n.e. po zburzeniu przez Sargona II miasta Musasir, ośrodka kultu naczelnego bóstwa Urartu - Chaldiego. Po najeździe Sargona II między Asyrią i Urartu zapanował pokój, którego warunkiem był swobodny dostęp Asyryjczyków do kopalni żelaza, lasów i szlaków handlowych na obszarach, które dotychczas znajdowały się pod ścisłą kontrolą Urartu. Prawdopodobnie Urartu płaciło Asyrii daninę. Niektórzy historycy uważają, że państwo Argisztiego II znajdowało się w gospodarczej zależności od Asyrii[1]. Stosunki między dwoma państwami z upływem czasu pogarszały się, a wywiad asyryjski, którego doniesienia zachowały się w postaci tabliczek glinianych w archiwach asyryjskich, informował króla asyryjskiego o starciach na obszarach przygranicznych.

Argiszti II nie decydował się na okazywanie otwartej wrogości wobec Asyrii i skupił swoją działalność na umocnieniu obszarów centralnych i Zakaukazji. Zachowały się tabliczki z informacją o budowie kanału i założeniu winnicy w centrum państwa oraz wyprawie wojennej na wschód. Zasięg wyprawy jest różnie oceniany: część badaczy uważa, że Argiszti II dotarł do Morza Kaspijskiego[2], inni, że poprzestał na terenach na wschód od Urmii[3]. Wykopaliska archeologiczne z początku XXI wieku nie wykazały śladów obecności Urartyjczyków w prowincji Azerbejdżan Wschodni w Iranie[4].

Po śmierci Sargona II w 705 roku p.n.e. na tronie Asyrii zasiadł jego syn - Sennacheryb, który przez długi okres dowodził wywiadem asyryjskim w Urartu. Stosunki między dwoma państwami stały się mniej napięte, jednak Urartu nie podejmowało prób przywrócenia swojej potęgi na Bliskim Wschodzie.

Przypisy

  1. А. А. Мартиросян, Город Тейшебаини, Ереван, 1961.
  2. Н. В. Арутюнян, Биайнили (Урарту), Ереван 1970.
  3. W. C. Benedict, Two urartian inscriptions from Azerbaijan, Journal of Cuneiform Studies, 19(1965) nr 2.
  4. M. Tabeshian, Latest Findings Reject Urartu King's Direct Presence in Iran, [1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Арутюнян Н. В., Биайнили - Урарту. Военно-политическая история и вопросы топонимики, Санкт-Петербург 2006. ISBN 5-8465-0133-8.
  2. Меликишвили Г. А., Урартские клинообразные надписи, Москва 1960.
  3. Пиотровский Б. Б., Ванское царство (Урарту), Москва 1959.
  4. Zimansky P. E., Ecology and Empire. The Structure of the Urartian State, Chicago 1985. ISBN 0-918986-41-9.
Poprzednik
Rusa I
Urartian Army 1.jpg Król Urartu
714-685 p.n.e.
Urartian Army 1.jpg Następca
Rusa II