Arkadij Morkow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arkadij Morkow
Ilustracja
Data urodzenia 1747
Data śmierci 1827
Ambasador Rosji we Francji
Okres od 1801
do 1802
Poprzednik Stiepan Kołyczow
Następca Piotr Ubri

Arkadij Iwanowicz Morkow (lub Markow, ros. Аркадий Иванович Морков) (ur. w 1747, zm. w 1827) – rosyjski dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Uniwersytet Moskiewski. Od roku 1763 pracował w Kolegium Spraw Zagranicznych. W roku 1781 został „drugim” posłem rosyjskim do Hagi ze specjalnym zadaniem b pogodzić Wielką Brytanie i Holandię skłócone ponieważ Holandia poparła USA w wojnie o niepodległość. Spory tych państw ciężko dotykały ekonomicznych interesów rosyjskich. Zadaniu temu Morkow nie sprostał.

W 1782 roku reprezentował Rosję na międzynarodowym kongresie dyplomatycznym w Paryżu.

Od roku 1783 Morkow był ambasadorem Rosji w Sztokholmie, gdzie „dbał” by Gustaw III nie miał zbyt łatwego rządzenia, powodował konflikty wewnętrzne. W roku 1786 Morkow został członkiem Rady SZ. Minister Aleksandr Biezborodko szybko uczynił go swą prawą ręką. Morkow miał prawo wglądu w całą zagraniczną korespondencje carycy Katarzyny II.

W latach dziewięćdziesiątych odgrywał ważną rolę w kształtowaniu polityki zagranicznej Rosji. Brał udział w negocjacjach w sprawie III rozbioru Polski. Obdarowany przez Katarzynę II dobrami starostw latyczowskiego i krzemienieckiego, zabranymi Czartoryskim.

W roku 1796 Morkow i jego bracia otrzymali tytuły hrabiów Świętego Cesarstwa Rzymskiego od cesarza Franciszka I. Gdy władzę przejął Paweł I Romanow, Morkow stracił urzędy i otrzymał rozkaz opuszczenia stolicy. Kolejny car Aleksander I Romanow mianował go w 1801 roku ambasadorem Rosji w Paryżu. Często kłócił się z Napoleonem, do którego czuł osobista nienawiść. W roku 1803 prokonsul Napoleon Bonaparte poskarżył się na jego postępowanie carowi, który Morkowa odwołał. Po powrocie do Rosji Morkow dostał wstęgę Aleksandra – jedno z najwyższych rosyjskich odznaczeń. Od roku 1820 członek rady stanu.

W latach 1801-1802 ambasador Rosji w Paryżu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Stiepan Kołyczow
Flag of France.svg Rosyjski ambasador we Francji
1801-1802
Flag of France.svg Następca
Piotr Jakolewicz Ubri