Arrogacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Arrogacja (łac. arrogatio lub adrogatio) – w starożytnym Rzymie sposób adopcji osoby sui iuris. Skutkowała przejściem arrogowanego z całą jego rodziną agnatyczną i majątkiem pod patriam potestatem arrogującego.

Była związana z rodową organizacją pierwotnego społeczeństwa rzymskiego i miała na celu utrzymanie ciągłości rodziny, która nie miała kontynuatorów płci męskiej. Arrogowany dziedziczył majątek, imię rodowe (łac. nōmen gentilicium) i kult przodków arrogującego.

Zachodziła pod kontrolą państwa (w czasach republiki była potrzebna zgoda comitiae curiatae) i kapłanów; za cesarstwa decydowało wydanie reskryptu.

Innym rodzajem przysposobienia była adoptio.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]