To jest dobry artykuł

Arrows A18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arrows A18
Ilustracja
Damon Hill w bolidzie Arrows A18 podczas Grand Prix Węgier w 1997 roku
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Arrows
Projektant Frank Dernie
Paul Bowen
John Barnard
Dane techniczne
Nadwozie monocoque z włókien węglowych o strukturze plastra miodu i kompozytowej
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze, popychacze, amortyzatory
Zawieszenie
tylne
podwójne wahacze, popychacze, amortyzatory
Silnik Yamaha OX11A 72º 3.0 V10
Skrzynia biegów Arrows/Xtrac, półautomatyczna, 6 biegów + wsteczny
Waga 530 kg (wraz z kierowcą)
Paliwo Petroscience
Olej Elf
Opony Bridgestone
Historia
Debiut Grand Prix Australii 1997
Kierowcy 1. Damon Hill
2. Pedro Diniz
Używany 1997
Wyścigi 17
Wygrane 0
Pole position 0
Najszybsze okrążenie 0

Arrows A18 – samochód Formuły 1, zaprojektowany przez Franka Derniego, Paula Bowena i Johna Barnarda dla zespołu Danka Arrows Yamaha na sezon 1997. Jego kierowcami byli Brytyjczyk Damon Hill, wcześniej jeżdżący dla Brabhama i Williamsa i Brazylijczyk Pedro Diniz, który wcześniej jeździł w zespołach Forti i Ligier. Głównym sponsorem zespołu była firma Danka. W całym sezonie zespół zdobył dziewięć punktów zajmując ósme miejsce w klasyfikacji konstruktorów.

Tło[edytuj | edytuj kod]

Zespół Arrows został założony w 1977 przez włoskiego finansistę Franco Ambrosio i czterech członków zespołu Shadow, Alana Reesa, Jackie Olivera, Dave'a Wassa i Tony'ego Southgate'a. Od 1978 do 1990 Arrows wziął udział w 197 wyścigach zdobywając 116 punktów i sześć razy stając na podium; ponadto Riccardo Patrese zdobył pole position dla Arrowsa do wyścigu o Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód 1981[1]. W roku 1991 Arrows zmienił nazwę na Footwork z powodu umowy zespołu z prezesem firmy Footwork, Wataru Ohashim. Początkowo Footwork jeździł z silnikami niemieckiej firmy Porsche, jednak z powodu słabych rezultatów zmieniono je na silniki Ford. Rok później zmieniono dostawcę na Mugen-Honda. Zespół pod nazwą Footwork startował w 91 wyścigach, zdobywając 25 punktów i jedno miejsce na podium[2]. Przed sezonem 1996 Ohashi wycofał swoje wsparcie finansowe. 18 marca, osiem dni po Grand Prix Australii na torze Albert Park akcje Reesa i Olivera kupił Tom Walkinshaw, założyciel grupy TWR, inżynier w zespole Benetton oraz współwłaściciel zespołu Ligier w sezonie 1995[3]. Zespół zmienił nazwę na TWR Arrows[4][5]

Specyfikacja techniczna[edytuj | edytuj kod]

Silnik Yamaha OX11A 72º użyty w modelu A18

Arrows A18 był zupełnie nowym modelem, zaprojektowanym przez nowy sztab inżynierów[6]. Prace nad nim rozpoczęły się w czerwcu 1996 roku[7].

W modelu A18 użyto dziesięciocylindrowego silnika Yamaha OX11A o pojemności 2996 cm³[8]. Japońska firma była wówczas ściśle powiązana z brytyjską firmą Judd, ponieważ założyciel John Judd pracował dla Yamahy produkując silniki. Jednostka ta była wcześniej użyta w sezonie 1996 przez zespół Tyrrell. W trakcie sezonu 1997 silnik ten psuł się pięciokrotnie. Jednostka OX11A była lżejsza od silnika OX10C z 1995 o 25 kg i ważyła 105 kg rozwijając moc maksymalną 700 KM[8]. Prędkość obrotowa silnika Yamaha OX11A wynosiła 16 000 rpm poczynając niewielki progres – w 1995 prędkość obrotowa silnika OX10C wynosiła 15 000 rpm[8].

Był to ostatni silnik wyprodukowany pod nazwą Yamaha. W sezonach 19981999 użyto zmodyfikowanych silników Yamahy zaprojektowanych przez Briana Harta jako Arrows T2-F1.

Na nadwozie składał się wyprodukowany przez Arrowsa monocoque z włókna węglowego i materiałów kompozytowych[9]. Na zawieszenie składały się podwójne wahacze i popychacze poruszane systemem potrójnych amortyzatorów[9]. Sześciobiegowa półautomatyczna skrzynia biegów wyprodukowana przez Arrowsa oraz Xtrac była zamontowana wzdłużnie[6].

Zespół jako jeden z niewielu korzystał z opon firmy Bridgestone. Firma ta po raz pierwszy pojawiła się w sezonie 1976, gdy Kazuyoshi Hoshino podczas Grand Prix Japonii korzystał z bolidu Tyrrell 007 wyposażonego w opony japońskiej firmy. Ten sam kierowca na tym samym torze z tymi samymi oponami jeździł rok później Kojimą, podobnie jak Noritake Takahara. Później firma zniknęła z Formuły 1 aż do roku 1996, gdy ogłosiła wejście do Formuły 1 od sezonu 1998[10]. Opony były testowane najpierw przez Aguri Suzukiego na torze Suzuka International Racing Course 6 czerwca 1996, następnie od 24 czerwca przez Josa Verstappena i innych kierowców na torach europejskich. Jako bolid testowy Bridgestona posłużył Ligier JS43. 9 października 1996 Bridgestone ogłosiło, że wejdzie do Formuły 1 od sezonu 1997[10].

Sponsoring[edytuj | edytuj kod]

Najważniejszym sponsorem zespołu była w sezonie 1997 firma Danka, która zajmuje się produkowaniem drukarek. Umowę z zespołem firma podpisała 23 grudnia 1996[11]. Danka została również sponsorem tytularnym Arrowsa i zespół od tej pory nazywał się Danka Arrows Yamaha. Oprócz tego zespół sponsorowały takie firmy jak Topware, Power Horse, Zepter, Lycra, Quest, Track&Field, Hewlett-Packard czy Parmalat[12]. Ta ostatnia firma sponsorowała Pedro Diniza i wobec tego wraz z przybyciem Brazylijczyka przybył też nowy sponsor dla zespołu[13].

Kierowcy[edytuj | edytuj kod]

Damon Hill – kierowca wyścigowy Arrowsa w sezonie 1997
Jörg Müller – kierowca testowy Arrowsa w sezonie 1997

Kierowcy Footworka, Jos Verstappen i Ricardo Rosset po sezonie odeszli z brytyjskiego zespołu. Holender został kierowcą zespołu Tyrrell, natomiast Brazylijczyk dołączył do zespołu MasterCard Lola, jednego z trzech zespołów, które zadebiutowały w sezonie 1997. Szef zespołu Tom Walkinshaw zatrudnił wobec tego dwóch nowych kierowców – Damona Hilla i Pedro Diniza[4].

Damon Hill zadebiutował w Formule 1 w sezonie 1992, jeżdżąc w zespole Brabham i będąc także kierowcą testowym zespołu Williams. Zakwalifikował się do dwóch wyścigów – Grand Prix Niemiec i Grand Prix Węgier, kończąc je odpowiednio na szesnastym i jedenastym miejscu. Po Grand Prix Węgier zespół został rozwiązany. W 1993 po odejściu Nigela Mansella do serii IndyCar Brytyjczyk został partnerem Alaina Prosta w zespole Williams. Pierwsze podium zdobył już w drugim wyścigu dla zespołu Franka Williamsa – podczas Grand Prix Brazylii, a pierwsze zwycięstwo zdobył podczas Grand Prix Węgier. Łącznie w roku 1993 wygrał trzy wyścigi, kończąc sezon na trzecim miejscu. Po odejściu Francuza w sezonie 1994 Hill został partnerem Ayrtona Senny w zespole. Po tragicznej śmierci trzykrotnego mistrza świata na Imoli Brytyjczyk został liderem zespołu. Wygrał sześć wyścigów, do końca walcząc o tytuł mistrza z Michaelem Schumacherem. Ostatecznie po kolizji z Niemcem podczas Grand Prix Australii zajął drugie miejsce, przegrywając tytuł o punkt. W następnym sezonie było nieco gorzej, lecz Hill zdołał wygrać cztery wyścigi, kończąc ponownie mistrzostwa na drugim miejscu. W sezonie 1996 Brytyjczyk był bezkonkurencyjny, wygrywając osiem wyścigów, stając jeszcze na podium na Hungaroringu i zostając mistrzem świata. 1 września 1996 Damon Hill na konferencji prasowej ogłosił, że w sezonie 1997 nie będzie jeździł dla Williamsa[14]. Niecałe cztery tygodnie później potwierdzono zatrudnienie Hilla w zespole Arrows[14].

Pedro Diniz natomiast w Formule 1 zadebiutował podczas Grand Prix Brazylii 1995 w barwach włoskiego zespołu Forti. W siedemnastu wyścigach nie zdołał zdobyć punktu, a najwyższą lokatą, jaką odniósł Brazylijczyk w sezonie 1995, było siódme miejsce odniesione w finałowym wyścigu – Grand Prix Australii. W następnym sezonie reprezentował zespół Ligier. W całym sezonie zdobył dwa punkty (podczas Grand Prix Hiszpanii i Grand Prix Włoch), zajmując piętnaste miejsce w klasyfikacji kierowców[15].

Na kierowcę testowego wyznaczono Niemca Jörga Müllera. Pierwszymi sukcesami kierowcy było zdobycie w 1989 tytułu Niemieckiej Formuły Opel Lotus oraz Europejskiej Formuły Ford 1600. Cztery lata później wygrał wyścig Formuły 3, Grand Prix Makau. Rok później zdobył tytuł Niemieckiej Formuły 3. W 1996 został mistrzem Formuły 3000 i zwycięzcą wyścigu 24-godzinnego na torze Circuit de Spa-Francorchamps[16].

Prezentacja i pierwsze testy[edytuj | edytuj kod]

Arrows A18 został pokazany 9 stycznia 1997 podczas imprezy Autosport International w Birmingham, natomiast pierwsze jazdy bolidem odbyły się w dniach 20–22 stycznia 1997 na torze Estoril, wykonując 22 okrążenia – dziesięć w poniedziałek i dwanaście w środę[14]. Najlepszy czas Hilla w tych testach wyniósł 1:26.990 i był o prawie pięć sekund gorszy od najlepszego czasu uzyskanego przez kierowcę Williamsa, Heinza-Haralda Frentzena. Tydzień później bolid był testowany na torze Silverstone ponownie przez Hilla. Przejechał dwanaście okrążeń wykręcając czas 1:42.040[14].

A18 w wyścigach[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym wyścigiem sezonu 1997 był wyścig o Grand Prix Australii. W kwalifikacjach najlepszym kierowcą był Jacques Villeneuve z zespołu Williams, który uzyskał czas 1:29.369. Damon Hill zajął 20. miejsce z czasem 1:34.806, a Pedro Diniz uzyskując czas 1:35.972 złamał regułę 107%, lecz został dopuszczony do wyścigu i ruszał z 22. pozycji[17]. Hillowi na okrążeniu formującym zepsuła się przepustnica, natomiast Diniz został sklasyfikowany na 10. miejscu z czterema okrążeniami straty do zwycięzcy wyścigu, Davida Coultharda z McLarena[18].

Drugi wyścig – Grand Prix Brazylii odbył się trzy tygodnie po eliminacji w Australii. Pole position zdobył ponownie Villeneuve z czasem 1:16.004. Damon Hill zajął dziewiąte miejsce, tracąc do byłego kolegi zespołowego 1,086 s, natomiast Pedro Diniz był osiemnasty ze stratą 2,091 s[19]. Brazylijczyk wypadł z trasy na 15. okrążeniu natomiast, Brytyjczykowi na trzy okrążenia przed końcem wybuchł silnik. Mimo to został sklasyfikowany na siedemnastym miejscu. Wyścig wygrał Jacques Villeneuve przed Gerhardem Bergerem z Benettona i Olivierem Panisem z Prosta[20].

Trzeci wyścig odbył się 13 kwietnia na torze Autódromo Oscar Alfredo Gálvez w Argentynie. Po raz trzeci w kwalifikacjach zwyciężył Jacques Villeneuve z czasem 1:24.473. Brytyjczyk był trzynasty ze stratą 2,808 s. do Kanadyjczyka, natomiast Brazylijczyk był 22. z czasem 1:28.969[21]. Obaj nie ukończyli wyścigu – Hillowi na 34. okrążeniu posłuszeństwa odmówił silnik, natomiast Dinizowi na 51. okrążeniu skrzynia biegów. Wyścig wygrał drugi raz z rzędu Kanadyjczyk wyprzedzając Irlandczyka Eddiego Irvine'a z Ferrari i Ralfa Schumachera z Jordana[22].

Cztery dni później, w przerwie pomiędzy Grand Prix Argentyny a Grand Prix San Marino, odbyto testy na torze Silverstone a reprezentantem Arrowsa był Damon Hill. Wykręcił czas 1:26.089 będąc o 0,027 s. gorszym od Ralfa Schumachera.

Grand Prix San Marino odbyło się dziesięć dni później – 27 kwietnia. Ponownie najlepszym w kwalifikacjach był Jacques Villeneuve, wykręcając czas 1:23.303. Damon Hill i Pedro Diniz uzyskali odpowiednio piętnastą i siedemnastą pozycję. Brytyjczyk stracił do kierowcy Williamsa 2,440 s, natomiast Brazylijczyk 2,950s[23]. Wyścig wygrał po raz pierwszy partner zespołowy Kanadyjczyka, Heinz-Harald Frentzen przed Michaelem Schumacherem i Eddie Irvinem. Ponownie kierowcy Arrowsa nie ukończyli wyścigu. Na 11. okrążeniu wskutek kolizji z Shinjim Nakano Hill zakończył wyścig. Dinizowi zaś ponownie zepsuła się skrzynia biegów[24].

11 maja odbył się wyścig o Grand Prix Monako. Kwalifikacje wygrał Frentzen z czasem 1:18.216. Damon Hill zajął trzynaste miejsce ze stratą 1,458 s. do Niemca, a Pedro Diniz zajął szesnaste miejsce ze stratą 1,644 s[25]. Wyścig wygrał Michael Schumacher przed Rubensem Barrichello z zespołu Stewart i Eddie Irvinem. Kierowcy Arrowsa po raz kolejny nie ukończyli wyścigu. Na pierwszym okrążeniu Diniz wpadł w poślizg, natomiast Hill na drugim okrążeniu zderzył się z Irvinem[26].

Dwa tygodnie później odbył się wyścig o Grand Prix Hiszpanii na torze Circuit de Catalunya. Najlepszym w kwalifikacjach był Jacques Villeneuve osiągając najlepszy czas 1:16.525. Hill ukończył kwalifikacje na 15. miejscu ze stratą 1,951 s, a Diniz na 21. miejscu ze stratą 4,504 s[27]. Wyścig wygrał Villeneuve przed Panisem i Alesim. Obaj kierowcy Arrowsa nie ukończyli wyścigu za sprawą awarii silnika[28].

15 czerwca odbyła się siódma runda sezonu 1997, Grand Prix Kanady. Pole position zdobył Michael Schumacher z czasem 1:18.095, minimalnie pokonując Villeneuve'a i Rubensa Barrichello. Hill i Diniz ukończyli kwalifikacje odpowiednio na piętnastym i szesnastym miejscu, mając odpowiednio 2,034 s i 2,080 s straty do Schumachera[29]. Wyścig wygrał Schumacher przed Jeanem Alesim i Giancarlo Fisichellą. Kierowcy Arrowsa ukończyli wyścig na ósmym i dziewiątym miejscu. Brytyjczyk i Brazylijczyk stracili do Niemca okrążenie[30].

Po Grand Prix Kanady zespół zaczął przeprowadzać serię testów w celu poprawy niezawodności samochodu[6]. Mniej więcej w tym czasie z zespołu odszedł Frank Dernie – projektant, a w jego miejsce przyszedł John Barnard[6].

Dwa tygodnie później odbyło się Grand Prix Francji na torze Magny-Cours. Zwycięzcą kwalifikacji został Michael Schumacher przed Heinzem-Haraldem Frentzenem i Ralfem Schumacherem. Damon Hill zajął siedemnaste miejsce ze stratą 2,181 s do Schumachera, natomiast Pedro Diniz był pozycję wyżej, mając stratę 1,988 s[31]. Wyścig wygrał Schumacher mając za sobą Frentzena i Irvine'a. Hill z trzema okrążeniami straty był dwunasty, a Diniz nie ukończył wyścigu z powodu poślizgu[32].

13 lipca odbyła się dziewiąta eliminacja sezonu, Grand Prix Wielkiej Brytanii na Silverstone. Pole position zdobył Jacques Villeneuve. Kanadyjczyk osiągnął czas 1:21.598. Tuż za nim był kolega zespołowy Villeneuve'a, Heinz-Harald Frentzen, trzeci natomiast był Mika Häkkinen z McLarenie. Hill z czasem 1:23.271 zakwalifikował się na dwunastym miejscu, a Diniz z czasem 1:24.239 początkowo był siedemnasty, lecz po unieważnieniu czasu kierowcy Saubera, Norberto Fontany za nieprawidłowości regulaminowe Brazylijczyk ruszał z 16. pola[33]. Na 29. okrążeniu Diniz miał awarię układu hydraulicznego, natomiast Damon Hill zdobył szóste miejsce, zapewniając pierwszy punkt dla Arrowsa w sezonie 1997. Wyścig wygrał Jacques Villeneuve przed Jeanem Alesim i Alexandrem Wurzem[34].

Dwa tygodnie później odbył się wyścig o Grand Prix Niemiec na Hockenheimring. Zwycięzcą kwalifikacji został Gerhard Berger z czasem 1:41.873. Za nim uplasowali się Giancarlo Fisichella i Mika Häkkinen. Damon Hill zajął trzynaste miejsce ze stratą 1,488 s do Austriaka, a Pedro Diniz szesnaste ze stratą 2,196 s[35]. Wyścig wygrał Berger przed Schumacherem i Häkkinenem. Damon Hill ukończył wyścig na ósmym miejscu z okrążeniem straty do kierowcy Benettona, natomiast Diniz wskutek kolizji z Johnnym Herbertem odpadł z wyścigu na ósmym okrążeniu[36].

10 sierpnia odbyła się jedenasta runda sezonu, Grand Prix Węgier na Hungaroringu. Pole position zdobył Michael Schumacher z czasem 1:14.672. Drugi ze stratą 0,197 s. do Niemca był Jacques Villeneuve. Trzecie miejsce z czasem 1:15.044 zajął Damon Hill. Drugi kierowca Arrowsa, Pedro Diniz zakwalifikował się na dziewiętnastym miejscu z czasem 1:17.118[37]. W wyścigu Hill na starcie wyprzedził Schumachera zostając liderem wyścigu. Do ostatniego okrążenia Brytyjczyk był na prowadzeniu, ale awaria skrzyni biegów sprawiła, że Villeneuve wyprzedził Hilla. Brytyjczyk ostatecznie zajął drugie miejsce ze stratą 9,079 s do Kanadyjczyka. Podium uzupełnił Johnny Herbert. Dinizowi na 53. okrążeniu odmówił posłuszeństwa alternator, przez co musiał on przedwcześnie zakończyć wyścig[38].

Po szczęśliwej dla Hilla eliminacji na Węgrzech kierowcy udali się na tor Circuit de Spa-Francorchamps, gdzie odbył się wyścig o Grand Prix Belgii. Kwalifikacje wygrał kierowca Williamsa, Jacques Villeneuve, osiągając czas 1:49.450. Za nim byli Jean Alesi z czasem gorszym o 0,309 s od Kanadyjczyka i Michael Schumacher, który miał czas gorszy od Villeneuve'a o 0,843 s. Diniz i Hill zakwalifikowali się odpowiednio na ósmym i dziewiątym miejscu[39]. Wyścig zaś wygrał Michael Schumacher przed Giancarlo Fisichellą i Heinzem-Haraldem Frentzenem. Pedro Diniz ukończył wyścig na siódmym miejscu, a Hill z powodu awarii zawieszenia ukończył wyścig na trzynastym miejscu z dwoma okrążeniami straty do Niemca[40].

Trzynasta runda sezonu odbyła się 7 września na torze Autodromo Nazionale di Monza. Zwycięzcą kwalifikacji został Jean Alesi, który wykręcił czas 1:22.990. Drugi zaś był Heinz-Harald Frentzen, a trzeci – Giancarlo Fisichella. Damon Hill zajął czternaste miejsce ze stratą 1,492 s do kierowcy Benettona, a Pedro Diniz – siedemnaste ze stratą 1,649 s[41]. Wyścig wygrał David Coulthard przed Jeanem Alesim i Heinzem-Haraldem Frentzenem. Obu kierowcom Arrowsa nie udało się ukończyć wyścigu. Diniz zakończył wyścig na drugim okrążeniu z powodu awarii zawieszenia, a Damon Hill na 53. okrążeniu z powodu awarii silnika[42].

21 września odbył się wyścig o Grand Prix Austrii na A1-Ringu. Kwalifikacje wygrał Jacques Villeneuve, ustanawiając czas 1:10.304. Na drugim miejscu uplasował się Mika Häkkinen, który był gorszy od Kanadyjczyka o 0,094 s. Trzeci był Jarno Trulli, który stracił do Kanadyjczyka 0,207s. Hill z czasem 1:11.025 zajął siódme, a Diniz z czasem 1:11.615 zajął siedemnaste miejsce[43]. Wyścig ponownie wygrał Villeneuve, finiszując przed Coulthardem i Frentzenem. Hill utrzymał miejsce z kwalifikacji – siódme, natomiast Diniz na 67. okrążeniu miał awarię zawieszenia, lecz przejechał 90% wyścigu zatem został sklasyfikowany na trzynastym miejscu[44].

Tydzień po wyścigu w Austrii odbyła się piętnasta runda, Grand Prix Luksemburga na Nürburgringu. Pierwsze w karierze pole position zdobył Mika Häkkinen z czasem 1:16.602; za nim startowali Jacques Villeneuve i Heinz-Harald Frentzen[45]. Hill ze stratą 1,193 s zajął trzynaste miejsce, a Diniz ze stratą 1,526 s zajął piętnaste miejsce[46]. Wyścig wygrał Jacques Villeneuve przed Alesim i Frentzenem. Obaj kierowcy Arrowsa ukończyli ten wyścig – Diniz zajął piąte miejsce ze stratą 43,147 s do Villeneuve'a, a Hill zajął ósme miejsce z okrążeniem straty do kierowcy Williamsa[47].

Kolejną rundą w kalendarzu był wyścig o Grand Prix Japonii na torze Suzuka. Pole position zdobył Jacques Villeneuve z czasem 1:36.071, wyprzedzając Michaela Schumachera i Eddiego Irvine'a. Pedro Diniz i Damon Hill zakończyli kwalifikacje odpowiednio na 16. i 17. miejscu[48]. Wyścig wygrał Schumacher przed Frentzenem i Irvinem. Obaj kierowcy Arrowsa ukończyli wyścig – Hill był jedenasty, a Diniz dwunasty z okrążeniem straty do Niemca[49].

26 października odbyła się ostatnia runda sezonu – Grand Prix Europy. Kwalifikacje wygrał Jacques Villeneuve z czasem 1:21.072. Taki sam czas zanotowali Michael Schumacher i Heinz-Harald Frentzen, którzy ustawili się odpowiednio na drugim i trzecim polu. Damon Hill ze stratą 0,058 s był czwarty, a Pedro Diniz ze stratą 1,162 s – trzynasty[50]. Wyścig wygrał Fin Mika Häkkinen przed Davidem Coulthardem i Jakiem Villeneuvem, który ostatecznie zdobył mistrzostwo. Diniz na 11. okrążeniu wpadł w poślizg, kończąc swój wyścig, natomiast Hillowi na 47. okrążeniu zepsuła się skrzynia biegów[51].

Sezon 1997 Arrows zakończył w klasyfikacji konstruktorów na ósmym miejscu z dziewięcioma punktami[52]. Damon Hill zdobył siedem punktów i w klasyfikacji kierowców zajął dwunaste miejsce, natomiast Pedro Diniz z dwoma punktami był szesnasty[53]. Po sezonie Hill odszedł do zespołu Jordan, a Pedro Diniz pozostał w zespole na następny sezon będąc partnerem Miki Salo, który wcześniej jeździł dla Tyrrella[4].

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Wyniki
kierowców
Wyniki
konstruktora
Australia
AUS
Brazylia
BRA
Argentyna
ARG
San Marino
SMR
Monako
MON
Hiszpania
ESP
Kanada
CAN
Francja
FRA
Wielka Brytania
GBR
Niemcy
GER
Węgry
HUN
Belgia
BEL
Włochy
ITA
Austria
AUT
Luksemburg
LUX
Japonia
JPN
Unia Europejska
EUR
Punkty Pozycja Punkty Pozycja
1997 Danka Arrows Yamaha Wielka Brytania Damon Hill NU 17 NU NU NU NU 9 12 6 8 2 13 NU 7 8 11 NU 7 12 9 8
Brazylia Pedro Diniz 10 NU NU NU NU NU 8 NU NU NU NU 7 NU 13 5 12 NU 2 16

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Arrows (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-06-26].
  2. Footwork (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2012-06-26].
  3. Walkinshaw buys Arrows! (ang.). grandprix.com, 1996-03-18. [dostęp 2012-06-26].
  4. a b c Risky Business: The TWR Arrows Years 1996-2002 (ang.). f1rejects.com. [dostęp 2012-06-26].
  5. TWR Arrows revamp for Germany (ang.). grandprix.com, 1996-04-15. [dostęp 2012-06-26].
  6. a b c d Danka Arrows Yamaha A18 (ang.). f1technical.net. [dostęp 2012-06-26].
  7. Walkinshaw reveals the Arrows A18 (ang.). grandprix.com, 1997-02-13. [dostęp 2012-06-26].
  8. a b c Yamaha (ang.). allf1.info. [dostęp 2012-06-26].
  9. a b Joe Saward: Arrows-Yamaha A18 (ang.). grandprix.com, 1997-02-02. [dostęp 2012-06-26].
  10. a b BRIDGESTONE IN 14 YEARS IN F1 (ang. • jap.). mshistory.bridgestone.co.jp. [dostęp 2012-06-26].
  11. Danka sponsors Arrows (ang.). grandprix.com, 1996-12-23. [dostęp 2012-06-26].
  12. Lux's type collection – Formula one cars – 1997 (ang.). petra.boris-lux.de. [dostęp 2012-06-26].
  13. SPONSORS: PARMALAT (ang.). grandprix.com. [dostęp 2012-06-26].
  14. a b c d DAMON HILL NEWS PAGE (ang.). reocities.com. [dostęp 2012-06-26].
  15. The racing career of Pedro Diniz — in detail (ang.). driverdb.com. [dostęp 2012-06-26].
  16. The racing career of Jörg Müller — in detail (ang.). driverdb.com. [dostęp 2012-06-26].
  17. GP Australii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  18. GP Australii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  19. GP Brazylii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  20. GP Brazylii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  21. GP Argentyny 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  22. GP Argentyny 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  23. GP San Marino 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  24. GP San Marino 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  25. GP Monako 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  26. GP Monako 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  27. GP Hiszpanii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  28. GP Hiszpanii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  29. GP Kanady 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  30. GP Kanady 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  31. GP Francji 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  32. GP Francji 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  33. GP Wielkiej Brytanii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  34. GP Wielkiej Brytanii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  35. GP Niemiec 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  36. GP Niemiec 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  37. GP Węgier 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  38. GP Węgier 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  39. GP Belgii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  40. GP Belgii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  41. GP Włoch 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  42. GP Włoch 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  43. GP Austrii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  44. GP Austrii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  45. GRAND PRIX RESULTS: LUXEMBOURG GP, 1997 (ang.). grandprix.com. [dostęp 2012-07-01].
  46. GP Luksemburga 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  47. GP Luksemburga 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  48. GP Japonii 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  49. GP Japonii 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  50. GP Europy 1997 > Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  51. GP Europy 1997 > Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2011-05-15].
  52. 1997 – All teams (ang.). formula1.com. [dostęp 2012-03-28].
  53. 1997 – All drivers (ang.). formula1.com. [dostęp 2012-03-28].