Arsène Wenger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Arsène Wenger
Ilustracja
Imię i nazwisko Arsène Charles Ernest Wenger
Data i miejsce
urodzenia
22 października 1949
Strasburg, Francja
Pozycja pomocnik
Wzrost 191 cm
Informacje klubowe
Obecny klub Arsenal (menadżer)
Kariera juniorska
1963–1969
1969–1973
Duttlenheim
Mutzig
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1969–1973
1973–1975
1975–1978
1978–1981
Mutzig
Mulhouse
ASPV Strasbourg
RC Strasbourg

56 (4)

11 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984–1987
1987–1994
1994–1996
1996–
Nancy
Monaco
Nagoya Grampus
Arsenal
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Arsène Charles Ernest Wenger, OIE[1] (wym. [aʁsɛn vɛnɡɛʁ]; ur. 22 października 1949 w Strasburgu) – francuski trener i były piłkarz. Od 1996 roku prowadzi klub angielskiej Premier League Arsenal F.C.[2]. Jest najbardziej utytułowanym, a także najdłużej pracującym menadżerem w historii klubu[2]. Wenger jest pierwszym niebrytyjskim menadżerem, któremu udało się skompletować dublet (w 1998 i 2002 roku). Jemu także jako jedynemu szkoleniowcowi w historii angielskiej ekstraklasy udało się przejść cały sezon bez porażki (sezon 2003/04). Dzięki sukcesom jakie osiągał z Arsenalem, a wcześniej z Monaco, Wenger uważany jest za jednego z najlepszych menadżerów na świecie. Kawaler Legii Honorowej. W 2003 roku odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego.

Francuz posiada tytuł elektrotechnika oraz magistra ekonomii[3], które zdobył na Uniwersytecie w Strasburgu. Oprócz francuskiego, biegle posługuje się językami niemieckim, hiszpańskim i angielskim oraz w mniejszym stopniu włoskim i japońskim[4].

Kariera[edytuj]

Zadebiutował jako zawodowy piłkarz w drużynie RC Strasbourg w meczu przeciwko AS Monaco w 1978. Nigdy jednak nie zrobił kariery jako zawodnik i od 1981 poświęcił się pracy trenerskiej, zaczynając od młodzieżowej drużyny Strasburga. Sześć lat później objął stanowisko trenera AS Monaco. Stanowisko stracił w 1994, kiedy klub ukończył ligę na 9. miejscu. Wenger przeniósł się do Japonii, gdzie trenował zespół Nagoya Grampus Eight, a 28 września 1996 przejął pierwszą drużynę Arsenalu.

Kariera trenerska[edytuj]

Pierwszym klubem w którym Arsène Wenger został pierwszym trenerem było francuskie Nancy. Pracował tam 3 lata a później, w 1987 roku został trenerem AS Monaco. Z klubem tym wygrał w 1988 roku "Ligue 1" i Puchar Francji w 1991 roku. W 1992r. doszedł z Monaco do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, lecz uległ w nim 2 - 0 Werderowi Brema. W czasie, gdy trenerem Monaco był Arsène Wenger, grali w nim tacy zawodnicy jak Glenn Hoddle, George Weah, czy Jürgen Klinsmann.

W 1994 roku Arsène Wenger przeniósł się do Japonii. Przez rok trenował zespół Japanese J. League - Nagoya Grampus Eight, z którym wygrał Emperor's Cup. Doprowadził też klub do czołowych miejsc w lidze japońskiej, co nigdy wcześniej się tej drużynie nie zdarzyło. W 1996 Arsène Wenger sprowadził do Japonii m.in. młodego Tomasza Frankowskiego (wtedy 22 lata). 28 września 1996 roku, Arsène Wenger został przedstawiony jako nowy trener Arsenalu Londyn. Zastąpił na tym stanowisku zwolnionego za słabe wyniki Bruce`a Riocha. Jako trener Arsenalu, Arsène Wenger zadebiutował w meczu z Blackburn Rovers, który "Kanonierzy" wygrali 2 - 0. W tym sezonie Arsenal zakończył rozgrywki Premiership na 3 miejscu i nie awansował do Ligi Mistrzów z powodu gorszej różnicy bramek. W następnym sezonie miała miejsce całkowita rewolucja. Arsenal zdobył Puchar Anglii oraz wygrał Premiership. Stało się to dzięki wprowadzeniu nowego stylu gry, ostrzejszym treningom, zmienionemu programowi odżywiania, oraz powrotowi do składu takich piłkarzy jak Tony Adams, Nigel Winterburn, Lee Dixon, czy Martin Keown. Przybyli też nowi piłkarze tacy jak: Emmanuel Petit, Marc Overmars i Nicolas Anelka.

W następnym sezonie Arsenal zakończył rozgrywki o mistrzostwo angielskiej Premiership na drugim miejscu. Londyńczyków wyprzedził Manchester United, ta sama drużyna wyeliminowała Kanonierów z rozgrywek F.A. Cup, strzelając gola w dogrywce. Potem Arsenal przegrał także w finale Pucharu UEFA z Galatasarayem Stambuł, The Gunners gorzej wykonywali rzuty karne. W 2001 roku Arsène Wenger znowu nie miał szczęścia, bowiem Arsenal przegrał w finale F.A. Cup z Liverpoolem 1 - 2. Wtedy też do składu dołączyli tacy zawodnicy jak Sol Campbell, Fredrik Ljungberg, Robert Pires i Thierry Henry.

Arsène Wenger nie kazał długo czekać kibicom na następne tytuły. W sezonie 2001-02 Arsenal znów zdobył dublet, wygrywając zarówno F.A Cup jak i Premiership. Także w tym sezonie Arsenal pobił klubowy rekord, nie dając się pokonać w 23 meczach na wyjeździe.

W sezonie 2003-04 Arsenal jako pierwszy klub w historii Premiership zakończył sezon bez ani jednej porażki, 49 razy wygrywając lub remisując. Sam Arsène Wenger powiedział, że dla niego bardziej liczy się wygrana w Premiership niż pobicie rekordu. Podpisał też nowy kontrakt z klubem z Londynu, który miał obowiązywać do sezonu 2007-08. Ostatni tytuł Arsène Wenger wywalczył w 2005 roku - Wygrana w F.A. Cup - a Wenger został najbardziej utytułowanym trenerem w historii Arsenalu. Sezon 2005 - 2006 był dla Arsena Wengera i Arsenalu najsłabszy od kilku lat, lecz po raz pierwszy w historii kanonierom udało się awansować do finału Ligi Mistrzów. Finał ten wygrała Barcelona, pokonując grający niemal od początku meczu w dziesiątkę Arsenal 2 - 1.

Umiejętności[edytuj]

Arsène Wenger jest znany z tego, że chętnie pracuje z młodymi talentami i stara się je wyszukać w całej Europie oraz Afryce. Gdy był trenerem AS Monaco kupił George'a Weaha który został potem wybrany Najlepszym Piłkarzem Roku według FIFA. Pracując w Arsenalu pokazał światu nieznanych wcześniej zawodników, i przekształcił ich w światowej klasy piłkarzy. Byli to Patrick Vieira, Nicolas Anelka, Francesc Fabregas, Kolo Toure, Robin van Persie, Emmanuel Eboue, Johan Djourou.

Defensywa stworzona właśnie z takich piłkarzy zdołała awansować do finału Ligi Mistrzów. Łączna wartość defensywy Kanonierów wynosiła wtedy 5 milionów funtów.

Mimo, że Arsène Wenger niejednokrotnie miał bardzo dużo pieniędzy na transfery, wolał kupować tanio młodych zawodników i samemu przekształcać ich w wielkich piłkarzy. Arsène Wenger wydawał na roczne transfery około 5 milionów funtów, lecz bardzo wiele zyskuje na sprzedaży młodo kupionych i wytrenowanych zawodników. Przykładem jest Nicolas Anelka, za którego Arsène Wenger zapłacił 500 000 funtów, a sprzedał go później do Realu Madryt za 22,3 miliona funtów. Pieniądze te zostały wykorzystane na zakup 3 zawodników. Byli to Thierry Henry, Robert Pires i Sylvain Wiltord.

Zawodnicy ci bardzo pomogli drużynie zdobyć dublet w sezonie 2001-02 oraz wygrać Premiership bez porażki w sezonie 2003-04.

Wenger oddał opaskę kapitańską Tony'emu Adams'owi, kiedy ten wyeliminował swoje problemy z alkoholem. Wenger uważa, iż najważniejsze było to, że Adams bardzo się starał i osiągnął wysoka formę, dzięki temu zrehabilitował się w jego oczach. Adams zdobył z klubem dwa dublety. Poza Adamsem, dzięki Wengerowi, do wysokiej formy wróciło 3 defensorów: Nigel Winterburn, Lee Dixon i Martin Keown. Wenger uratował też karierę piłkarza, którego kiedyś trenował w AS Monaco. Thierry Henry po transferze z Monaco do Juventusu grał bardzo rzadko, a jeśli dostawał szansę gry to nie w ataku, lecz na lewej pomocy. Wenger sprowadził go do Arsenalu, a ten szybko stał się najlepszym strzelcem oraz kapitanem zespołu.

Arsène Wenger bardzo dużą wagę przywiązuje do planu żywieniowego swoich zawodników. Zakazał zawodnikom picia alkoholu, jedzenia w fast-foodach oraz jakichkolwiek odstępstw od ich planów żywieniowych.

David Dein, były wicedyrektor Arsenalu, uważa, że Wenger jest najlepszym trenerem, jaki kiedykolwiek siadał na ławce Arsenalu .

Kontrowersje[edytuj]

Między 1996 a 2003 drużyna trenowana przez Arsène'a Wengera otrzymała 52 czerwone kartki. W 2004 i 2005 roku Arsenal pod wodzą Arsène'a Wengera wygrał Premier League's Fair Play League. Jest to statystyka drużyn gdzie punkty karne są przyznawane za ilość fauli oraz kary indywidualne (kartki). Kto zgromadzi najmniej punktów - ten wygrywa. W 2006 roku Arsenal był drugi, zaraz za Charlton Athletic.

W 1999 roku Wenger zaproponował drużynie Sheffield United F.C. powtórzenie meczu czwartej rundy Pucharu Anglii, w którym to Kanu sfaulował przeciwnika, po czym nie wybił piłki na aut, lecz podał do Overmarsa, który strzelił zwycięską bramkę. W powtórzonym meczu Arsenal zwyciężył 2 - 1.

Wenger bardzo często rywalizował z Alexem Fergusonem, zarówno w Premiership, jak i w Pucharze Anglii, między 1990 a 2006 rokiem. Poza tym, Wenger nie darzył specjalną sympatią Ruuda van Nistelrooya. Trener Kanonierów musiał zapłacić 15000 funtów za telefon, w którym oskarżał go o oszustwo w wywiadzie, którego udzielił po jednym z meczów. Gdy Wenger zapłacił tę karę, zadzwonił do van Nistelrooya ponownie i powiedział mu, że jest oszustem i bardzo podkolorował jego wypowiedź. Obaj trenerzy pogodzili się w końcu i "zawarli pokój".

Między październikiem a listopadem Wenger zaangażował się w słowną wojnę z trenerem Chelsea, Jose Mourinho. Mourinho oskarżył Wengera o nieprofesjonalną obsesję na punkcie Chelsea. "On się nas boi" - powiedział Mourinho. "Cały czas powtarza tylko: Chelsea to, Chelsea tamto itp." Wenger twierdził, że odpowiadał tylko na pytania dziennikarzy odnośnie Chelsea i nie ma mowy o żadnej obsesji, a Mourinho będzie po prostu lekceważył. Mourinho przeprosił Wengera za nazwanie go podglądaczem, a ten przeprosiny przyjął.

Wenger był zawsze krytycznie nastawiony do innych trenerów z Premiership, którzy zarzucali mu, że jego drużyna gra tak dobrze z powodu dużej liczby obcokrajowców, szczególnie Francuzów, a nie polega on w ogóle na graczach brytyjskich. W tych oskarżeniach przodował trener West Ham United - Alan Pardew. Wenger odpowiedział, że nieważne z jakich krajów pochodzą jego zawodnicy, ważne że dobrze grają. Z kolei Trevor Brooking - dyrektor sportowy do spraw rozwoju - bronił Wengera twierdząc dość specyficznie, że "liga angielska nie jest dla Anglików". 5 listopada 2006 roku doszło do konfrontacji Wengera i trenera West Ham United Londyn, Alana Pardewa. W 89 minucie, gdy West Ham zdobył gola, Pardew popędził w stronę ławki trenerskiej Arsenalu i zaczął celebrować zdobycie bramki. Zdenerwowany Wenger uderzył go, a po zakończeniu meczu odmówił podania ręki trenerowi West Hamu. Po meczu Wenger oskarżył Pardewa o prowokację.

Statystyki[edytuj]

Zawodnik[edytuj]

Źródło:racingstub.com[5]
Klub Sezon Liga Puchar Francji Puchar Ligi Francuskiej Puchary europejskie Ogólnie
Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole Występy Gole
RC Strasbourg 1978/79 2 0 1 0 3 0
1979/80 1 0 1 0
1980/1981 8 0 8 0
Ogólnie 11 0 1 0 12 0

Menadżer[edytuj]

Aktualne na dzień 9 marca 2015 roku[6].
Klub Kraj Od Do M Z R P %Z
Nancy Francja 1984 1987 114 33 30 51 28.95
Monaco Francja 1987 1995 266 130 53 83 48.87
Nagoya Grampus Japonia 1995 1996 56 38 0* 18 67.86
Arsenal F.C. Anglia 30 września 1996 obecnie 1 053 604 246 203 57.36
Ogólnie 1 489 805 329 355 54.06

* W czasach kadencji Wengera w japońskiej J-League, w przypadku, gdy po 90 minutach wynik był remisowy, przeprowadzano dogrywkę i serię rzutów karnych.

Sukcesy[edytuj]

Arsène Wenger podczas treningu

Piłkarz[edytuj]

Strasbourg[edytuj]

Menadżer[edytuj]

Monaco[edytuj]

Zwycięzca
Wicemistrz

Nagoya Grampus[edytuj]

Zwycięzca
Wicemistrz

Arsenal[edytuj]

Zwycięzca
Wicemistrz

Indywidualne[edytuj]

  • Trener Dekady 2000-2010
  • Francuski menadżer roku: 1988, 2008
  • Menadżer roku J-League: 1995
  • Kawaler Orderu Imperium Brytyjskiego: 2003
  • Trener roku według Onze d'Or: 2000, 2002, 2003, 2004
  • Menadżer roku Premier League: 1998, 2002, 2004
  • Menadżer roku LMA: 2001/02, 2003/04[7]
  • Trener roku BBC Sport: 2002, 2004
  • Freedom of Islington: 2004[8]
  • FWA Tribute Award: 2005[9]
  • Osobowość angielskiego futbolu: 2006
  • Menadżer miesiąca Premier League: 11 razy[10] (marzec 1998, kwiecień 1998, październik 2000[11], kwiecień 2002[12], wrzesień 2002[13], sierpień 2003[14], luty 2004[15], sierpień 2004[16], wrzesień 2007[17], grudzień 2007[18], wrzesień 2013, marzec 2015)

Przypisy

  1. 2003 Queen's birthday honours announced.
  2. a b Arsène Wenger. Arsenal.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  3. A few things you may not know about Arsène Wenger. W: Football365.com [on-line].
  4. Amy Lawrence Q&A on Arsène Wenger. W: bbc.co.uk [on-line].
  5. Arsène WENGER - Racing Club de Strasbourg - racingstub.com. racingstub.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  6. Football: Arsène Wenger. [dostęp 23 maja 2013].
  7. Wenger secures LMA award. BBC Sport, 18 maja 2004. [dostęp 10 listopada 2009].
  8. Arsène Wenger | Coaching Staff | First Team. Arsenal.com. [dostęp 10 listopada 2009].
  9. Football Writers' Association: Latest News :: Arsene Wenger Tribute. Footballwriters.co.uk. [dostęp 10 listopada 2009].
  10. Arsene Wenger OBE – Honours. League Managers Association. [dostęp 10 listopada 2009].
  11. Sheringham wins monthly award. BBC Sport, 10 listopada 2000. [dostęp 10 listopada 2009].
  12. Arsenal duo win awards. BBC Sport, 10 maja 2002. [dostęp 10 listopada 2009].
  13. Arsenal duo bag awards. BBC Sport, 4 października 2002. [dostęp 10 listopada 2009].
  14. Wenger wins award. BBC Sport, 12 września 2003. [dostęp 10 listopada 2009].
  15. Arsenal scoop awards double. BBC Sport, 12 marca 2004. [dostęp 10 listopada 2009].
  16. Arsenal claim double award. BBC Sport, 10 września 2004. [dostęp 10 listopada 2009].
  17. Arsenal pair scoop monthly awards. BBC Sport, 19 października 2007. [dostęp 10 listopada 2009].
  18. Wenger and Santa Cruz scoop awards. Barclays Premier League, 11 stycznia 2008. [dostęp 10 listopada 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj]