Arsenal VG 90

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Arsenal VG 90
Dane podstawowe
Państwo  Francja
Producent Arsenal de l'Aéronautique
Typ prototypowy myśliwice pokładowy
Konstrukcja metalowo drewniana
Załoga 1
Historia
Data oblotu 27 września 1949
Dane techniczne
Napęd 1 x Silnik turboodrzutowy Rolls-Royce Nene
Ciąg 22,2 kN
Wymiary
Rozpiętość 12,6 m
Długość 13,45 m
Wysokość 3,85 m
Powierzchnia nośna 30,7 m²
Masa
Własna 5 185 kg
Startowa 8 090 kg
Osiągi
Prędkość maks. 960 km/h
Prędkość wznoszenia 23 m/s
Pułap praktyczny 13 000 m
Zasięg 1 550 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 x 30 mm
1000 kg bomb lub rakiet
Użytkownicy
Francja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Arsenal VG 90francuski, prototypowy myśliwiec pokładowy wybudowany w zakładach Arsenal de l'Aéronautique po zakończeniu II wojny światowej. Była to druga konstrukcja tego typu samolotu zbudowana we Francji.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo fancuskiego lotnictwa morskiego (Aviation Navale) ogłosiło konkurs na nowy, bombardujący myśliwiec pokładowy z napędem odrzutowym. Do konkursu stanęła wytwórnia Arsenal de l'Aéronautique, która wykorzystując doświadczenia zdobyte podczas budowy samolotu Arsenal VG 70 zaprojektowała nową maszynę oznaczoną jako Arsenal VG 90. Poza VG 90 w szranki stanęły wytwórnie Nord Aviation ze swoim Nord 2200 oraz Société Nationale de Constructions Aéronautiques du Centre z samolotem SNCAC NC. 1080. Pierwszy prototyp VG 90-01 do swojego dziewiczego lotu wzbił się w powietrze 27 września 1949 roku. Niestety po kilku miesiącach lotów, 25 maja 1950 roku samolot uległ katastrofie grzebiąc w swoich szczątkach pilota Pierre Decroo. Kolejny wybudowany prototyp po raz pierwszy wzbił się w powietrze w czerwcu 1951 roku ale również i on uległ rozbiciu 21 lutego 1952 roku. Budowany był jeszcze trzeci samolot, nigdy nie ukończony, po obydwu katastrofach cały program budowy VG 90 został anulowany.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

VG 90 był jednomiejscowym, wolnonośnym górnopłatem o konstrukcji metalowo drewnianej. Skrzydło o obrysie trapezowym, skosie 25° i wzniosie 4°. Wewnętrzna konstrukcja płata wykonana była z metalu ale pokryta brzozową sklejki, przyklejoną do metalowego szkieletu. Skrzydło posiadało klapy, lotki i hamulce aerodynamiczne na obydwu powierzchniach, dolnej i górnej. Przewidywano, że skrzydło będzie miało możliwość składania podczas hangarowania na pokładzie lotniskowca. Kadłub o konstrukcji połskorypowej i kołowym przekroju. Usterzenie klasyczne, wolnonośne z lekkim skosem. Trójzespołowe chowane podwozie, przednie do wnęki w dziobowej części kadłuba, główne do wnęk w skrzydłach. Samolot wyposażony był w hak do skracania dobiegu podczas lądowania na pokładzie lotniskowca. Silnik turboodrzutowy Rolls-Royce Nene budowany we Francji na licencji w zakładach Hispano-Suiza. Silnik znajdował się w tylnej części kadłuba, którą można było odłączyć od reszty samolotu. Odpadnięcie całej tylnej sekcji samolotu podczas drgań w jakie wpadł podczas lotu było przyczyną drugiej katastrofy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]