Arseniusz II (arcybiskup ochrydzki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Arseniusz
Arcybiskup ochrydzki
Data i miejsce urodzenia nieznana
Ochryda
Data i miejsce śmierci po 1767
Athos
Arcybiskup ochrydzki
Okres sprawowania 1763–1767
Wyznanie prawosławne
Kościół Patriarchat Konstantynopolitański
Śluby zakonne do 1763
Diakonat do 1763
Prezbiterat do 1763
Chirotonia biskupia do 1763

Arseniusz (ur. w Ochrydzie, zm. po 1767 w klasztorze Zografu) – ostatni zwierzchnik autonomicznego Arcybiskupstwa Ochrydzkiego przed jego likwidacją.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed objęciem urzędu arcybiskupa ochrydzkiego Arseniusz był metropolitą pelagonijskim. Po śmierci arcybiskupa Izajasza został wybrany na jego następcę wbrew życzeniu patriarchy konstantynopolitańskiego Joannicjusza III. W 1767 Arseniusz II został zmuszony do rezygnacji z urzędu z powodu fałszywych oskarżeń o kontakty z Rosją (według innych źródeł, z Wenecją). Następnie autonomia Arcybiskupa Ochrydzkiego została zlikwidowana, a wchodzące w jego skład administratury stały się zwykłymi eparchiami Patriarchatu Konstantynopolitańskiego[1]. Między styczniem a czerwcem 1767 Arseniusz zachował kontrolę nad eparchią pelagonijską, jednak 24 czerwca 1767 musiał zrezygnować także z tego urzędu. Wyjechał wówczas do bułgarskiego klasztoru Zografu na Athosie, gdzie pozostawał do końca życia, otoczony szacunkiem innych bułgarskich mnichów. Zachowało się wiele podań na jego temat, zaś w II poł. XIX w. jego postać stała się jedną z symbolicznych sylwetek przywoływanych przez bułgarskich duchownych w czasie starań na rzecz powołania Egzarchatu Bułgarskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Patriarchat Bułgarii. „Kalendarz Prawosławny”. 2003, s. 195. Warszawa: Warszawska Metropolia Prawosławna. ISSN 1425-2171

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]