Artaszes Minasjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artaszes Minasjan
Petrosian Minasian 2008 Dresden.jpg
Artaszes Minasjan (z prawej), Drezno 2008
Państwo  ZSRR
 Armenia
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1967
Tytuł szachowy arcymistrz (1992)
Ranking FIDE 2505 (01.08.2012)
Miejsce w kraju 15

Artaszes Minasjan, orm. Արտաշես Մինասյան (ur. 21 stycznia 1967 roku) – ormiański szachista, arcymistrz od 1992 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

W roku 1990 zwyciężył w mistrzostwach Armeńskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej oraz zdobył (w Mińsku) tytuł młodzieżowego (do lat 26) mistrza Związku Radzieckiego. Rok później osiągnął największy sukces w karierze, zostając w Moskwie ostatnim szachowym mistrzem Związku Radzieckiego. W 1992 r. został (wraz z Aszotem Anastasianem) pierwszym mistrzem niepodległej Armenii. Kolejne tytuły mistrza kraju zdobył w latach 1993, 1995, 2004 i 2006[1]. W 2000 roku wystąpił w New Delhi w mistrzostwach świata systemem pucharowym, awansując do II rundy (w której przegrał z Michaiłem Gurewiczem)[2], natomiast w 2005 awansował do Pucharu Świata, w I rundzie ulegając Loekowi van Wely[3].

Odniósł wiele sukcesów w turniejach międzynarodowych, m.in. w Groningen (1990, dz.II m. za Eckhardem Schmittdielem, wraz z m.in. Władimirem Jepiszynem, Curtem Hansenem, Klausem Bischoffem, Lwem Psachisem i Olegiem Romaniszynem), Candas (1992, I m., przed Kevinem Spraggettem), Paryżu (1994, I m.), Cannes (1995, dz. II m. za Matthew Sadlerem, wraz z m.in. Władysławem Tkaczewem i Andriejem Sokołowem), Linares (1999, open, I m. przed Aleksiejem Driejewem, Maksimem Sorokinem i Wiktorem Bołoganem), Ubedzie (2000, dz. I m. wraz z Pawłem Tregubowem, przed m.in. Wadimem Zwiagincewem, Aleksandrem Griszczukiem, Aleksandrem Motylewem i Siergiejem Dołmatowem), Erywaniu (2000, turniej strefowy, II m. za Symbatem Lyputianem), Dubaju (2001, dz. I m. wraz z Karenem Asrianem, Jaanem Ehlvestem, Aleksiejem Aleksandrowem, Jewgienijem Władimirowem, Aleksandrem Motylewem, Pawłem Kocurem i Ewgienijem Ermenkowem), Batumi (2003, dz. II m. za Baadurem Dżobawą, wraz z m.in. Andriejem Wołokitinem, Zwiadem Izorią i Merabem Gagunaszwili)[4], Dubaju (2004, dz. II m. za Szachrijarem Mamediarowem, wraz z m.in. Magnusem Carlsenem, Jewgienijem Władimirowem, Liviu-Dieterem Nisipeanu, Pawłem Eljanowem, Krishnan Sasikiran i Pentalą Harikrishna) oraz w Erywaniu (2004, memoriał Tigrana Petrosiana, dz. III m. za Pawłem Smirnowem i Wasilijem Iwanczukiem, wraz z m.in. Aleksandrem Areszczenko, Zwiadem Izorią i Gabrielem Sargissianem).

Od 1992 r. jest stałym reprezentantem kraju w najważniejszych rozgrywkach drużynowych. Do roku 2006 wziął udział we wszystkich 8 szachowych olimpiadach, zdobywając wraz z drużyną 4 medale: złoty w roku 2006 oraz 3 brązowe (1992, 2002, 2004). Jest również czterokrotnym medalistą drużynowych mistrzostw świata: srebrnym z roku 2001 (za wynik indywidualny) oraz trzykrotnie brązowym (indywidualnie w roku 1997 oraz drużynowo w 1997 i 2001)[5].

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1998 r., z wynikiem 2620 punktów dzielił wówczas 52-54. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 3. miejsce (za Wladimirem Akopjanem i Rafaelem Waganjanem) wśród ormiańskich szachistów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]