Artis Pabriks

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Artis Pabriks
Artis Pabriks saeima.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1966
Jurmała
Łotwa Minister obrony
Przynależność polityczna "Jedność"
Okres urzędowania od 25 października 2011
do 22 stycznia 2014
Następca Raimonds Vējonis
Łotwa Wicepremier i minister obrony
Przynależność polityczna "Jedność"Stowarzyszenie na rzecz Innej Polityki
Okres urzędowania od 3 listopada 2010
do 25 października 2011
Poprzednik Imants Lieģis (jako minister obrony)

Artis Pabriks (ur. 22 marca 1966 w Jurmali) – łotewski polityk, minister spraw zagranicznych Łotwy (2004–2007). W latach 2010–2011 wicepremier i minister obrony narodowej w drugim rządzie Valdisa Dombrovskisa. Od 2011 do 2014 minister obrony w trzecim rządzie Valdisa Dombrovskisa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1992 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Łotewskiego, a cztery lata później uzyskał stopień doktora nauk politycznych Uniwersytetu w Aarhus w Danii. W 1996 został rektorem Wyższej Szkoły Vidzeme (Vidzemes Augstskola) z siedzibą w Valmiera.

W 1998 Pabriks dołączył do Partii Ludowej i z jej ramienia wszedł w skład Sejmu w marcu 2004. 21 lipca 2004 został mianowany ministrem spraw zagranicznych Łotwy – urząd sprawował do października 2007. Był zwolennikiem tzw. "deklaracji wyjaśniającej" do umowy granicznej z Rosją. Z powodu tej deklaracji Rosja odmawiała ratyfikacji umowy granicznej. Dopiero po rezygnacji z dodatkowych warunków przez stronę łotewską, udało się w roku 2008 ratyfikować umowę.

W 2007 odszedł z Partii Ludowej. 6 września 2008 został wybrany współprzewodniczącym nowego ugrupowania politycznego Stowarzyszenie na rzecz Innej Polityki (SCP). Uzyskał mandat poselski z ramienia SCP w wyborach parlamentarnych w 2010, jednak 3 listopada 2010 objął funkcję wicepremiera i ministra obrony narodowej w drugim rządzie Valdisa Dombrovskisa, pozostając poza parlamentem. W wyborach w 2011 uzyskał reelekcję do Sejmu, ponownie zawieszając mandat na czas wejścia do rządu. 25 października 2011 objął stanowisko ministra obrony w trzecim gabinecie Valdisa Dombrovskisa. Funkcję piastował do stycznia 2014. Odnowił mandat poselski, wracając do pracy w parlamencie[1].

Jest współautorem dwóch książek: Łotwa: Próba zmian (2001) oraz Państwa Bałtyckie: Estonia, Łotwa i Litwa (2002). Napisał również: łot. Etniskās proporcijas, nodarbinātība un diskriminācija Latvijā wyd. Nordik 2002 (Proporcje etniczne i dyskryminacja w strukturze zawodowej Łotwy).

Przypisy

  1. Saeima apstiprina deputāta pilnvaras un atjauno mandātu sešiem deputātiem (łot.). saeima.lv, 23 stycznia 2014. [dostęp 23 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]