Artti Aigro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artti Aigro
Artti Aigro
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1999
Otepää
Klub Otepää SK
Reprezentacja  Estonia
Debiut w PŚ 10 grudnia 2017 w Titisee-Neustadt (50. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 25 listopada 2018 w Kuusamo (19. miejsce)
Rekord życiowy 228,0 m na Letalnicy w Planicy (22 marca 2019)
Strona internetowa

Artti Aigro (ur. 29 sierpnia 1999 w Otepää[1]) – estoński skoczek narciarski. Olimpijczyk (2018). Uczestnik mistrzostw świata seniorów (2017 i 2019) oraz juniorów (2018 i 2019), a także zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży (2016) i zimowego olimpijskiego festiwalu młodzieży Europy (2015). Medalista mistrzostw kraju.

Skoki narciarskie zaczął trenować w wieku 4 lat za namową swojego ojca, Kaleva, który również uprawiał tę dyscyplinę sportu[2].

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2013 zadebiutował w cyklu FIS Cup, zajmując 36. i 40. pozycję w konkursach w Kuopio. Pierwsze punkty tego cyklu zdobył w tym samym miejscu rok później, zajmując 19. i 26. pozycję. W zawodach rangi Pucharu Kontynentalnego po raz pierwszy zapunktował w swoim debiucie – 16 sierpnia 2014 w Kuopio, w ramach Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajął 30. pozycję[3].

Brał udział w międzynarodowych imprezach mistrzowskich juniorów – w 2015 był indywidualnie 34. w zimowym olimpijskim festiwalu młodzieży Europy, a rok później zajął 16. pozycję w konkursie indywidualnym zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży[3]. W 2017 wystartował w mistrzostwach świata seniorów w Lahti, jednak odpadł w kwalifikacjach do obu konkursów indywidualnych (na skoczni normalnej do awansu do konkursu głównego zabrakło mu 2,2 punktu[4], a na obiekcie dużym 4,6 punktu[5]).

9 września 2017, w swoim debiutanckim starcie w Letnim Grand Prix zajął 29. pozycję w pierwszym konkursie w Czajkowskim, zdobywając 2 punkty do klasyfikacji generalnej tego cyklu. 1 października 2017 po raz pierwszy uplasował się w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Kontynentalnego – w ramach letniej edycji tego cyklu zajął 6. lokatę w Klingenthal. 17 listopada 2017 w Wiśle po raz pierwszy przystąpił do zmagań w Pucharze Świata, odpadając w kwalifikacjach do rywalizacji indywidualnej. 10 grudnia 2017 zadebiutował w konkursie głównym PŚ, zajmując 50. miejsce w zawodach w Titisee-Neustadt. W lutym 2018 zajął 26. lokatę w mistrzostwach świata juniorów. W tym samym miesiącu wziął także udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – na skoczni normalnej odpadł w kwalifikacjach, a na większym obiekcie zajął 48. pozycję[3]. W marcu 2018 zadebiutował w zawodach rozgrywanych na skoczni mamuciej[6].

25 listopada 2018 zdobył pierwsze w karierze punkty Pucharu Świata, zajmując 19. miejsce w zawodach w Kuusamo[7]. W kolejnych tygodniach, przygotowując się do ostatnich w karierze mistrzostw świata juniorów, zdecydował się jednak brać udział w rywalizacji w Pucharze Kontynentalnym[8] – na przełomie 2018 i 2019 w sumie czterokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce zawodów tej rangi, najlepszy rezultat uzyskując w Ruce, gdzie 15 grudnia 2018 był piąty. 24 stycznia 2019 w Lahti zajął 9. pozycję w konkursie indywidualnym mistrzostw świata juniorów[7]. Kilka dni po tej imprezie doznał kontuzji podczas treningu na sali gimnastycznej[9]. Do rywalizacji międzynarodowej powrócił po blisko miesięcznej przerwie podczas mistrzostw świata seniorów, gdzie wziął udział w rywalizacji indywidualnej – odpadł w kwalifikacjach na skoczni dużej i zajął 49. lokatę na obiekcie normalnym. W kolejnych tygodniach kilkukrotnie odpadał w kwalifikacjach do zawodów Pucharu Świata[7].

W 2012, w wieku niespełna 13 lat, zdobył brązowy medal zawodów drużynowych mistrzostw Estonii[10]. Rok później zespół Aigro zajął pierwsze miejsce, a on sam indywidualnie był najlepszym zawodnikiem zawodów[11]. W konkursie indywidualnym, w którym zwyciężył Kristjan Ilves, Aigro nie wystąpił[12]. Zdobył natomiast srebrny medal indywidualnych letnich mistrzostw kraju w 2012, w których lepszy od niego był jedynie Kaarel Nurmsalu[13]. W 2017 został indywidualnym mistrzem kraju zarówno w rywalizacji zimowej, jak i letniej[14]. Zwyciężył również w 2018[15]. W swojej karierze zwyciężał też w drużynowych letnich mistrzostwach Estonii oraz licznych krajowych konkursach juniorskich[14].

Początkowo uprawiał również kombinację norweską – w dyscyplinie tej zdobywał medale mistrzostw Estonii w kategoriach juniorskich[14], a w 2015 wziął udział w rywalizacji kombinatorów norweskich na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2015, gdzie w sprincie indywidualnym (Gundersen HS108/5 km) zajął 36. pozycję, a w konkursie drużynowym (Gundersen HS108/4x5 km) z reprezentacją swojego kraju uplasował się na ostatnim, 10. miejscu[16].

Igrzyska olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2018 Korea Południowa Pjongczang nie zakwalifikował się (K-98)[17], 48. miejsce (K-125)

Starty A. Aigro na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
10 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-98 HS-109 indywid. 81,5 m 80,0 pkt Nie zakwalifikował się.
48. 17 lutego 2018 Korea Południowa Pjongczang Alpensia Jumping Park K-125 HS-142 indywid. 107,0 m 79,4 pkt 206,3 pkt Kamil Stoch

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2017 Finlandia Lahti nie zakwalifikował się (K-90)[4], nie zakwalifikował się (K-116)[5]
2019 Austria Seefeld/Innsbruck nie zakwalifikował się (K-120), 49. miejsce (K-99)

Starty A. Aigro na mistrzostwach świata – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
25 lutego 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 83,0 m 97,2 pkt Nie zakwalifikował się.
2 marca 2017 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 102,0 m 78,2 pkt Nie zakwalifikował się.
22 lutego 2019 Austria Innsbruck Bergisel K-120 HS-130 indywid. 107,5 m 88,1 pkt Nie zakwalifikował się.
49. 1 marca 2019 Austria Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 indywid. 83,0 m 66,5 pkt 151,8 pkt Dawid Kubacki

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

2018 Szwajcaria Kandersteg 26. miejsce
2019 Finlandia Lahti 9. miejsce

Starty A. Aigro na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
26. 1 lutego 2018 Szwajcaria Kandersteg Nordic Arena K-95 HS-106 indywid. 93,0 m 93,5 m 229,1 pkt 62,3 pkt Marius Lindvik
9. 24 stycznia 2019 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-100 indywid. 92,5 m 93,0 m 231,6 pkt 20,5 pkt Thomas Aasen Markeng

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2017/2018 niesklasyfikowany
2018/2019 57.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Sezon 2017/2018
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Titisee-Neustadt HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS140 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS140 Tauplitz HS235 Zakopane HS140 Willingen HS145 Willingen HS145 Lahti HS130 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS140 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
q - - - 50 - - q q q q - q - - - - - - - q - 0
Sezon 2018/2019
Wisła HS134 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Oberstdorf HS137 Garmisch-Partenkirchen HS142 Innsbruck HS130 Bischofshofen HS142 Predazzo HS135 Predazzo HS135 Zakopane HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Oberstdorf HS235 Lahti HS130 Willingen HS145 Willingen HS145 Oslo HS134 Lillehammer HS140 Trondheim HS138 Vikersund HS240 Planica HS240 Planica HS240 punkty
- 39 19 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - q q q q q - 12
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Raw Air[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2019 67.

Planica 7[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 67.

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2017 87.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu LGP 2018

2017
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Courchevel HS132 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Czajkowski HS140 Czajkowski HS140 Hinzenbach HS94 Klingenthal HS140 punkty
- - - - - 29 33 - - 2
2018
Wisła HS134 Hinterzarten HS108 Einsiedeln HS117 Courchevel HS135 Hakuba HS131 Hakuba HS131 Râșnov HS97 Râșnov HS97 Hinzenbach HS94 punkty
- q - q - - - - - 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja
 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2014/2015 niesklasyfikowany
2016/2017 88.
2017/2018 111.
2018/2019 37.

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego[edytuj | edytuj kod]

stan po zakończeniu sezonu 2018/2019

Sezon 2014/2015
Rena HS111 Rena HS139 Rena HS139 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Wisła HS134 Wisła HS134 Sapporo HS100 Sapporo HS134 Sapporo HS134 Planica HS139 Planica HS139 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Brotterode HS117 Lahti HS130 Lahti HS130 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Seefeld HS109 Seefeld HS109 Niżny Tagił HS134 Niżny Tagił HS134 punkty
- - - - - - - - - - - - - - - 45 50 - - - - - - - - - 0
Sezon 2016/2017
Vikersund HS117 Vikersund HS117 Vikersund HS117 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Engelberg HS137 Engelberg HS137 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Garmisch-Partenkirchen HS140 Garmisch-Partenkirchen HS140 Sapporo HS100 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Erzurum HS140 Erzurum HS140 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Planica HS139 Planica HS139 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Rena HS139 Rena HS139 Zakopane HS134 Zakopane HS134 Czajkowski HS140 Czajkowski HS140 punkty
63 47 49 32 35 - - - - 51 49 - - - - - 13 13 - - - - - - - - 41 38 - - 40
Sezon 2017/2018
Whistler HS104 Whistler HS104 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Titisee-Neustadt HS142 Titisee-Neustadt HS142 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Erzurum HS140 Erzurum HS140 Sapporo HS100 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Planica HS138 Planica HS138 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Rena HS139 Rena HS139 Zakopane HS140 Zakopane HS140 Czajkowskij HS140 punkty
- - 40 24 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 7
Sezon 2018/2019
Lillehammer HS140 Lillehammer HS140 Kuusamo HS142 Kuusamo HS142 Engelberg HS140 Engelberg HS140 Klingenthal HS140 Klingenthal HS140 Bischofshofen HS140 Bischofshofen HS140 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Sapporo HS137 Planica HS139 Planica HS139 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Iron Mountain HS133 Oberstdorf HS137 Oberstdorf HS137 Brotterode HS117 Brotterode HS117 Rena HS139 Rena HS139 Zakopane HS140 Zakopane HS140 Czajkowskij HS140 Czajkowskij HS140 punkty
24 57 5 7 36 42 38 7 37 9 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 149
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Artti AIGRO. Skijumping.pl. [dostęp 2018-11-26].
  2. Paweł Borkowski: Artti Aigro: „Staram się dawać z siebie wszystko” (pol.). skijumping.pl, 2016-08-25. [dostęp 2018-11-26].
  3. a b c AIGRO Artti - Athlete Information (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-05-08].
  4. a b Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2017-02-24. [dostęp 2017-02-24].
  5. a b Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2017-03-01. [dostęp 2017-03-01].
  6. Andrzej Mysiak: Czwartek w Planicy: Osiemnastu skoczków z życiówkami. skokinarciarskie.pl, 2018-03-22. [dostęp 2018-04-28].
  7. a b c AIGRO Artti - Athlete Information; Season 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-05-08].
  8. Paweł Borkowski: Powrót Aigro do Pucharu Świata dopiero w lutym?. skijumping.pl, 2018-12-05. [dostęp 2019-03-11].
  9. Mart Treial: Õnnetu vigastus jätab Artti Aigro lennumäe MK-etapilt eemale, kuid hooaja põhieesmärk täitus (est.). ohtuleht.ee, 2019-01-28. [dostęp 2019-03-11].
  10. 69. EESTI MEISTRIVÕISTLUSED (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  11. EMV meeskondlikes suusahüpetes, talv 2013 (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  12. Eesti Meistrivõistlused suusahüpetes ja kahevõistluses, talv 2013 (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  13. EESTI SUVISED MEISTRIVÕISTLUSED (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-04].
  14. a b c Artti Aigro (est.). sport24.ee. [dostęp 2014-03-13].
  15. Adam Bucholz: Artti Aigro mistrzem Estonii. skijumping.pl, 2018-04-01. [dostęp 2018-04-01].
  16. Athlete : AIGRO Artti (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-08-26].
  17. Wyniki na oficjalnej stronie FIS (ang.). 2018-02-08. [dostęp 2018-02-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]