Artur Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artur Śliwiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1877
Ruszki
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1953
Warszawa
Prezes Rady Ministrów
Okres od 28 czerwca 1922
do 7 lipca 1922
Poprzednik Antoni Ponikowski
Następca Julian Nowak
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Wawrzyn Akademicki

Artur Śliwiński (ur. 17 sierpnia 1877 w Ruszkach koło Kutna, zm. 16 stycznia 1953 w Warszawie) – polski historyk, publicysta, polityk, premier Polski w 1922, senator IV oraz V kadencji w II RP w latach 1935–1939[1], wolnomularz[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed 1914 należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (od 1902) oraz (od 1906) do PPS – Frakcji Rewolucyjnej. Zajmował się publicystyką, m.in. publikował artykuły w czasopiśmie Witeź. W momencie rozpoczęcia pierwszej wojny światowej należał do kierownictwa Polskiej Organizacji Narodowej. Działacz Zjednoczenia Organizacji Niepodległościowych[3]. Pomiędzy 1915 a 1916 przewodniczył Centralnemu Komitetowi Narodowemu w Warszawie. W 1917 został sekretarzem Tymczasowej Rady Stanu oraz prezesem Stronnictwa Niezawisłości Narodowej. Był jednym z czołowych działaczy Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Demokratycznych[4]. Po wojnie, w latach 1918–1919 pełnił funkcję wiceprezesa Warszawskiej Rady Miejskiej, a w latach 1919–1922 był wiceprezydentem Warszawy. Został powołany na urząd premiera 28 czerwca 1922. Podał się do dymisji 7 lipca 1922. W 1925 został dyrektorem naczelnym Teatrów Miejskich w Warszawie[5], a w latach 1932–1939 był dyrektorem Polskiego Banku Komunalnego. W latach 30. powrócił do polityki, tym razem pełniąc mandat senatora (1935–1939), jako powoływany przez prezydenta[6]. Po wybuchu II wojny światowej należał do Komitetu Obywatelskiego w Warszawie, później w latach 1939–1941 prezesował Stołecznemu Komitetowi Samopomocy Społecznej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  2. Forpoczty masonerii w Polsce, w: „Myśl Narodowa” z 1933, nr 30, s. 343.
  3. Jerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914-sierpień 1915), w: "Czasy Nowożytne", 1998, t. 5, s. 42.
  4. Jerzy Pająk: Zjazdy Okręgowej Komisji Porozumiewawczej Stronnictw Niepodległościowych w Kielcach w listopadzie 1917 roku, w: Między Wisłą a Pilicą. Studia i materiały historyczne, pod red. K. Brachy i S. Wiecha, t. 1, 2000, s. 305
  5. Edward Krasiński: Warszawskie sceny 1918–1939. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1976, s. 37.
  6. Album-skorowidz Senatu i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Sejmu Śląskiego. Kadencja 1935/1940, 1936, s. 197.
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.
  8. Rocznik Polskiej Akademii Literatury, Warszawa 1937, s. 255.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]