Artur Bietierbijew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artur Bietierbijew
Артур Асильбекович Бетербиев
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1985
Chasawjurt, Dagestan
Obywatelstwo  Rosja
Wzrost 182 cm
Kategoria wagowa junior ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 14
Zwycięstwa 14
Przez nokauty 14
Porażki 0
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 4 maja 2019.
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Rosja
Mistrzostwa świata
Złoto Mediolan 2009 do 81 kg
Srebro Chicago 2007 do 81 kg
Mistrzostwa Europy
Złoto Płowdiw 2006 do 81 kg
Złoto Moskwa 2010 do 81 kg

Artur Bietierbijew, ros. Артур Асильбекович Бетербиев (ur. 21 stycznia 1985[1]) – rosyjski bokser, mistrz, wicemistrz świata i dwukrotny mistrz Europy amatorów. Aktualny zawodowy mistrz świata organizacji IBF w kategorii półciężkiej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Bietierbijew w 2017

Mistrz świata amatorów z 2009 roku w Mediolanie i wicemistrz dwa lata wcześniej w Chicago. Dwukrotny mistrz Europy (2006, 2010).

W 2008 roku wygrał w Warszawie turniej im. Feliksa Stamma w kategorii do 81 kg. Następnie startował w igrzyskach olimpijskich w Pekinie, przegrywając pojedynek o awans do ćwierćfinału z późniejszym triumfatorem, Chińczykiem Zhang Xiaopingiem 2:8.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Debiutuje na zawodowych ringach 8 czerwca 2013 w Montrealu nokautując Amerykanina Christiana Cruza w drugiej rundzie.

27 września 2014 na gali w Montrealu znokautował w drugiej rundzie byłego mistrza świata IBF wagi półciężkiej Amerykanina Tavorisa Clouda (24-3, 19 KO), zdobywając wakujący tytuł mistrza Ameryki Północnej NABF[2].

4 kwietnia 2015 na gali Pepsi Coliseum w Quebec City wygrał przez nokaut w czwartej rudzie z Hiszpanem Gabrielem Campillo (25-7-1, 12 KO). Stawką dwunastorundowego pojedynku była pozycja numer dwa w rankingu federacji IBF[3].

12 czerwca 2015 w Chicago wygrał przez techniczny nokaut w siódmej rundzie z Amerykaniem Alexandrem Johnsonem (16-3, 7 KO)[4].

4 czerwca 2016 w Montrealu pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Argentyńczyka Ezequiel Osvaldo Maderna (23-3, 15 KO).

11 listopada 2017 roku, po jedenastu zawodowych zwycięstwach z rzędu, przystąpił w amerykańskim Fresno do walki o wakujący pas mistrza świata organizacji IBF. Jego rywalem był Niemiec Enrico Koelling (23-1, 6 KO). Zwyciężył przez nokaut w ostatniej, dwunastej rundzie i został nowym czempionem.

6 października 2018 w Chicago, wygrał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie z Callumem Johnsonem (17-1, 12 KO), skutecznie broniąc tytuł mistrza świata federacji IBF.

4 maja 2019 roku w Stockton Arena w Kalifornii w drugiej obronie tytułu mistrza świata wagi półciężkiej federacji IBF, pokonując przez nokaut w pięgtej rundzie Radivoje Kalajdzica (24-2, 17 KO)j[5].

Lista walk zawodowych[edytuj | edytuj kod]

Statystyka stoczonych walk zawodowych
Zwycięstw: 14 (KO – nokautów: 14, walk zakończonych na punkty: 0)
Przegranych: 0 (KO – nokautów: 0, walk zakończonych na punkty: 0)
Remisów: 0
Rezultat Bilans Przeciwnik Typ Runda, czas Data Miejsce Uwagi
Zwycięstwo 14-0 Stany Zjednoczone Radivoje Kalajdzic KO 5 (12) 0:13 4 maja 2019 Stany Zjednoczone Stockton Arena, Stockton, Kalifornia Obronił pas mistrza świata organizacji IBF w wadze półciężkiej.
Zwycięstwo 13-0 Wielka Brytania Callum Johnson KO 4 (12) 6 października 2018 Stany Zjednoczone Windrust Arena, Chicago Obronił pas mistrza świata organizacji IBF w wadze półciężkiej.
Zwycięstwo 12-0 Niemcy Enrico Koelling KO 12 (12) 11 listopada 2017 Stany Zjednoczone Save Mart Arena, Fresno Wywalczył wakujący pas mistrza świata organizacji IBF w wadze półciężkiej.
Zwycięstwo 9-0 Stany Zjednoczone Alexander Johnson (16-2-0) TKO 7 (10) 12 czerwca 2015 Stany Zjednoczone UIC Pavilion, Chicago, Illinois
Zwycięstwo 8-0 Hiszpania Gabriel Campillo (25-6-1) KO 4 (12) 2:22 4 kwietnia 2015 Kanada Colisee de Quebec, Québec, Quebec
Zwycięstwo 7-0 Stany Zjednoczone Jeff Page Jr. (15-0) TKO 2 (10), 2:21 19 grudnia 2014 Kanada Colisee de Quebec, Quebec City, Quebec Wygrał wakujące tytuły WBO NABO oraz IBF North American wadze półciężkiej. Obronał tytuł NABF
Zwycięstwo 6-0 Stany Zjednoczone Tavoris Cloud (24-2) KO 2(12), 0:38 27 września 2014 Kanada Bell Centre, Montreal, Quebec Zdobył wakujący tytuł NABF wagi ciężkiej światła
Zwycięstwo 5-0 Meksyk Alvaro Enriquez (12-12-2) TKO 1 (6), 2:38 28 sierpnia 2014 Kanada Complexe Sportif Sportscene, Mont-Saint-Hilaire, Quebec
Zwycięstwo 4-0 Francja Gabriel Lecrosnier (4-2) TKO 4 (6), 2:44 18 stycznia 2014 Kanada Bell Centre, Montreal, Quebec
Zwycięstwo 3-0 Stany Zjednoczone Billy Bailey (12-17) KO 1 (6), 2:49 30 listopada 2013 Kanada Colisee de Quebec, Quebec City, Quebec
Zwycięstwo 2-0 Stany Zjednoczone Rayco Saunders (23-20-1) RTD 3 (6), 3:00 28 września 2013 Kanada Bell Centre, Montreal, Quebec
Zwycięstwo 1-0 Stany Zjednoczone Christian Cruz (12-14-1) TKO 2 (4), 2:21 8 czerwca 2013 Kanada Bell Centre, Montreal, Quebec debiut zawodowy

TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://www.sports-reference.com. [dostęp 2010-07-05].
  2. Artur Bietierbijew przejechał sie po Cloudzie (video) (pol.). Bokser.org. [dostęp 18 lutego 2015].
  3. Beterbijew zdemolował Campillo-kto następny? (pol.). Bokser.org. [dostęp 5 kwietnia 2015].
  4. Artur Bietierbijew znów przed czasem (pol.). Bokser.org, 13 czerwca 2015. [dostęp 13 czerwca 2015].
  5. Artur Beterbijew: Teraz walki unifikacyjne (pol.). Bokser.org, 6 maja 2019. [dostęp 7 maja 2019].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]