Artur Lamecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artur Lamecki
Leliwa
Ilustracja
por. Artur Lamecki
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 kwietnia 1899
Tomaszów Mazowiecki
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1918 – 1940
Siły zbrojne Polska Organizacja Wojskowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 28 pułk piechoty
14 pułk piechoty
Przysposobienie Wojskowe
Korpus Ochrony Pogranicza
(pułk KOP „Sarny”)
Stanowiska dowódca kompanii
komendant powiatowy PW
Główne wojny i bitwy wojna polsko-czechosłowacka
wojna polsko-ukraińska
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Grób ppłk. lek. Ewarysta Wąsowskiego z tablicą nagrobną kpt. Artura Lameckiego.
Tablica na symbolicznym grobie kpt. Artura Lameckiego.
Tabliczka przy Katyńskim Dębie Pamięci mjr. Artura Lameckiego we włocławskim Parku im. W. Łokietka.

Artur Lamecki (ur. 15 kwietnia 1899 r. w Tomaszowie Mazowieckim, zm. w kwietniu 1940 r. w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Tomaszowie Mazowieckim – syn Jana i Michaliny z Remiszów. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej, w listopadzie 1918 roku był dowódcą niewielkiego oddziału żandarmerii w Tomaszowie Mazowieckim[1].

Do odrodzonego Wojska Polskiego wstąpił pod koniec od 1918 roku. Początkowo wcielony został do 28 pułku piechoty. W 1919 roku walczył na froncie czeskim i ukraińskim[2]. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Piechoty przydzielony został do 14 pułku piechoty[3], w którym służył od dnia 21 grudnia 1920 r. Na dzień 1 czerwca 1921 roku, w randze podporucznika, pełnił służbę w 4 pułku strzelców konnych[4], pozostając w tym czasie etatowym oficerem 14 pułku piechoty[5]. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu podporucznika, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1921 roku i 1208. lokatą łączną w korpusie oficerów piechoty (była to zarazem 27. lokata w starszeństwie)[6]. Do stopnia porucznika awansowany został w dniu 12 lutego 1923 roku[a] przez Prezydenta Rzeczypospolitej Stanisława Wojciechowskiego, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1923 roku i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7][8].

We włocławskim 14 pułku piechoty (po zakończeniu działań wojennych 14 pułk piechoty został dyslokowany do Włocławka, do którego to miasta przybył w maju 1921 roku) służył do końca lat trzydziestych XX wieku[9][10][11][12], zajmując w 1923 roku - 15. lokatę wśród poruczników w swoim starszeństwie[8]. W roku 1924 była to już 11. lokata w starszeństwie[13], a w roku 1928 - 10. lokata wśród poruczników korpusu piechoty ze swego starszeństwa[14]. Ukończył kurs doskonalenia młodszych oficerów piechoty w Warszawie (w latach 1923 - 1924[b]), kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu (w roku 1924[c]) oraz kurs wf w Poznaniu (w roku 1929[d]). W roku 1930 zajmował 1317. lokatę łączną pośród poruczników korpusu piechoty (była to jednocześnie 8. lokata w starszeństwie)[15].

Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych marszałka Józefa Piłsudskiego, ogłoszonym w dniu 3 sierpnia 1931 roku[e], został zatwierdzony, w korpusie oficerów piechoty, na stanowisku komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego w Lipnie[f][16]. Jako oficer 14 pp piastował między innymi stanowiska: dowódcy 9 kompanii strzeleckiej w III batalionie (we wrześniu 1934 roku)[17], dowódcy 7 kompanii strzeleckiej w III batalionie (w roku 1936[g])[18] oraz powiatowego komendanta Przysposobienia Wojskowego[19] (w latach 1937 - 1938 pełnił funkcję komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego na powiat nieszawski[h][20]). Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 9 listopada 1931 roku, za prace w dziele odzyskania niepodległości, nadano por. Lameckiemu Medal Niepodległości[21][22]. Pozostając w randze porucznika[23] zajmował w 1932 roku - 7. lokatę w swoim starszeństwie[24], a na dzień 1 lipca 1933 r. była to już 5. lokata w swoim starszeństwie (a zarazem 753. lokata łączna pośród poruczników korpusu piechoty)[25]. Na rok 1934 porucznik Lamecki wyznaczony został na członka Sądu Honorowego 14 Pułku Piechoty[26].

W dniu 5 czerwca 1935 roku Artur Lamecki zajmował 561. lokatę łączną wśród poruczników korpusu piechoty, a jednocześnie 4. lokatę w swoim starszeństwie[27]. Do rangi kapitana został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku i 154. lokatą w korpusie oficerów piechoty[28].

Na dzień 16 marca 1938 roku zajmował stanowisko komendanta powiatowego PW na powiat nieszawski[20], a następnie - na mocy rozkazu Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z grudnia 1938 roku[i] - został przeniesiony z 14 pułku piechoty do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do pułku KOP „Sarny”. Z dniem 16 stycznia 1939 roku objął definitywnie obowiązki komendanta powiatowego PW Kostopol[j].

Na dzień 23 marca 1939 roku pełnił służbę w pułku KOP „Sarny”[29], piastując nadal stanowisko powiatowego komendanta Przysposobienia Wojskowego w Kostopolu, znajdującego się w strukturach 302 Rejonu Przysposobienia Wojskowego „Polesie” (z siedzibą w Sarnach, przy pułku KOP „Sarny”)[30]. W tym czasie zajmował 111. lokatę wśród kapitanów korpusu piechoty w swoim starszeństwie[31]. Po agresji ZSRR na Polskę, w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przetrzymywany był w obozie kozielskim. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu.

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr 439/MON z dnia 5 października 2007 roku awansował go pośmiertnie do stopnia majora[32]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 r. w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

19 września 1928 roku zawarł związek małżeński z Marią Izabelą Wąsowską (urodzoną w 1907 r. w Kijowie), córką lekarza pułkowego – ppłk. Ewarysta Wąsowskiego (zmarłego w 1932 roku).

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Katyński Dąb Pamięci poświęcony majorowi Arturowi Lameckiemu zasadzony został w 2010 roku we włocławskim Parku im. Władysława Łokietka[33]. Symboliczna tablica nagrobna zamordowanego przez NKWD oficera znajduje się na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku, na grobie jego teściów – Marii i Ewarysta Wąsowskich (sektor 84D, rząd 1, grób 13).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Dekret L. 3330.O.V.
  2. Kurs odbywał się w dniach od 27 września 1923 r. do dnia 14 marca 1924 roku.
  3. Kurs przeprowadzony został w okresie od 30 kwietnia 1924 r. do 12 grudnia 1924 roku.
  4. Kurs odbywał się od dnia 15 sierpnia 1929 roku do dnia 25 września 1929 r.
  5. Zarządzenie o sygnaturze B.P.L. 14901-I-Piech. 16500-31.
  6. Funkcję komendanta PW na powiat lipnowski pełnił już od dnia 26 września 1929 roku (na mocy Rozkazu Dowódcy 14 Pułku Piechoty nr 209 z 1929 roku).
  7. Artur Lamecki dowodził 7 kompanią strzelecką 14 pułku piechoty już od dnia 22 listopada 1934 roku.
  8. Funkcję tę pełnił już na dzień 16 czerwca 1937 roku. Siedziba komendy powiatowej PW na powiat nieszawski znajdowała się w Aleksandrowie Kujawskim.
  9. Rozkaz L. dz. 3362/Tj.II-1 z dnia 29 grudnia 1938 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).
  10. Rozkaz Dzienny batalionu KOP „Bereźne” Nr 8 z dnia 25 stycznia 1939 roku (zbiory Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarno 2015 ↓, s. 152.
  2. Nekropole ↓.
  3. a b c Biogramy ofiar zbrodni katyńskiej ↓.
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 63.
  5. Spis oficerów służących czynnie w dniu 01.06.1921 ↓, s. 730.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych 1922 ↓, s. 144.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. ↓, Nr 9 z 15 II 1923, s. 99.
  8. a b Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 459.
  9. Rocznik oficerski 1923 ↓, s. 164.
  10. Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 156.
  11. Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 30.
  12. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 103.
  13. Rocznik oficerski 1924 ↓, s. 401.
  14. Rocznik oficerski 1928 ↓, s. 263.
  15. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1930 ↓, s. 120.
  16. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 VIII 1931, s. 230.
  17. Ciesielski 2008 ↓, s. 289, 292.
  18. Ciesielski 2008 ↓, s. 295.
  19. Ciesielski 2008 ↓, s. 281, 296.
  20. a b Ciesielski 2008 ↓, s. 296.
  21. Monitor Polski ↓, Nr 260 z 10 XI 1931, poz. 352, s. 19.
  22. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 5 z 19 III 1932, s. 203.
  23. Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 544.
  24. a b Rocznik oficerski 1932 ↓, s. 97.
  25. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1933 ↓, s. 104.
  26. Ciesielski 2008 ↓, s. 137.
  27. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty 1935 ↓, s. 103, 185-187, 194.
  28. Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 351.
  29. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 48, 943.
  30. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 943.
  31. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 48.
  32. Decyzja Nr 439/MON ↓.
  33. Salon 24 ↓.
  34. Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej ↓, Nr 2 z 10 IV 1986, s. 30.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]