Artur Ostapowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artur Ostapowicz
Ilustracja
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1897
Ustrzyki Dolne
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Legiony Polskie
Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie na Wschodzie
Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty Legionów
I Korpus Polski w Rosji
Murmańczycy
64 Grudziądzki Pułk Piechoty
Batalion Ciężkich Karabinów Maszynowych Typu A
Okręgowy Urząd PW i WF w Łodzi
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Military Medal (Wielka Brytania) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa

Artur Jaromir Ostapowicz (ur. 5 stycznia 1897 w Ustrzykach Dolnych[a], zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako syn Mikołaja i Eugenii, z domu z Czepiła. Ojciec był urzędnikiem kolejnictwa. Artur Ostapowicz miał siostrę Marię (1895–1969) i braci: Stanisława (1898–1977), Aleksandra (1900–1921), Mieczysława (1903–1940), Karola (1904–1945), Bolesława (1905–1981), Tadeusza (1906–1939), Zygmunta (1910–1977), Witolda (1912–1940), Jana (1917–1940), Jerzego (1919–1990). Artur Ostapowicz ukończył pięcioklasową szkołę realną w Czerniowcach. W tym rejonie jego rodzice mieli posiadłości[b].

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił w szeregi Legionów Polskich 19 września 1914. Działał pod pseudonimem „Zaremba”. Odbył przeszkolenie sanitarne i został przydzielony do 2 pułku piechoty w ramach II Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w walkach podczas kampanii karpackiej, besarabskiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Został ranny w bitwie pod Grudziałynem 21 czerwca 1916. Po rekonwalescencji służył w Komendzie Legionów do czasu kryzysu przysięgowego z lipca 1917. Od 1 września 1917 siłą wcielony do szeregów armii Austro-Węgier. W lutym 1918 został wysłany do walk na froncie rosyjskim. Tam uciekł z wojska i wstąpił do szeregów I Korpusu Polskiego w Rosji. W jego ramach funkcjonował w oddziale kontrwywiadu przy sztabie Korpusu. W maju wyjechał do Murmańska na Dalekiej Północy Rosji, gdzie przystąpił do formacji Murmańczyków. W Archangielsku został absolwentem 6-tygodniowego oficerskiego kursu aplikacyjnego i 15 grudnia 1918 został awansowany do stopnia sierżanta. Podczas wojny domowej w Rosji brał udział w walkach przeciw bolszewikom na frontach: oneskim i obosierskim i w tym czasie według relacji wyróżniał się „nadzwyczajną odwagą i poświęceniem”. Za swoje czyny bojowe otrzymał brytyjskie odznaczenie Military Medal. 1 marca 1919 został awansowany do stopnia podchorążego.

W grudniu 1919 wraz z oddziałem murmańskim powrócił przez Szkocję do niepodległej Polski, gdzie 1 lutego 1920 Ostapowicz wraz z oddziałem został wcielony do nowo sformowanego 64 Grudziądzkiego pułku piechoty. Od maja 1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, wpierw na froncie jako dowódca plutonu i dowódca kompanii i został dwukrotnie lekko ranny. 1 listopada 1920 został awansowany do stopnia podporucznika, a 10 czerwca 1922 został awansowany do stopnia porucznika. W późniejszym czasie okresu międzywojennej Rzeczypospolitej służył w Wojsku Polskim jako dowódca kompanii, komendant pułkowej szkoły podoficerskiej, adiutant, kierownik hufca szkolnego oraz powiatowy komendant Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego. W kolejnych latach rozwijał swoją edukację wojskową i osobistą. Odbył kurs dowódców kompanii przy Głównym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, kurs uzupełniający dla żołnierzy uczniów przy Dowództwie Okręgu Korpusu nr VI w garnizonie Lwów, w 1923 zdał maturę. 2 kwietnia 1924 został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W okresie od 1 lipca do 15 września 1925 wraz z innymi oficerami został przeniesiony czasowo do nowo powstałego pododdziału Batalionu Ciężkich Karabinów Maszynowych Typu A. W 64 Grudziądzkim pułku piechoty służył przez kilkanaście lat do 25 maja 1934. W sierpniu 1934 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu nr IV w Łodzi i został kierownikiem referatu wyszkoleniowego, później referatu organizacyjnego w Okręgowym Urzędzie Przysposobienia Wojskowego i Wychowania Fizycznego w Łodzi.

Jego żoną była Austriaczka z pochodzenia, Ksawera (Wera) z domu Hauser (ich ślub odbył się 22 września 1923 we Lwowie), farmaceutka. Mieli troje dzieci: Krystynę (po mężu Wawrzonek), Adama i Ewę. Zamieszkiwali przy ulicy Kilińskiego 105 m. 10 w Łodzi.

Po wybuchu II wojny światowej Artur Ostapowicz uczestniczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku i stamtąd do żony w Łodzi nadesłał listy datowany 25 listopada 1939. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Jest pochowany na terenie obecnego Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu, gdzie w 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1800 (przy zwłokach zostały odnalezione karta szczepień i pocztówka)[1][2].

Żona Artura Ostapowicza podczas okupacji niemieckiej mieszkała z dziećmi i pracowała w Łasku, gdzie 18 stycznia 1945, w ostatnim dniu działań wojennych zginęła z córką Ewą podczas bombardowań. Jego bracia także zostali oficerami wojskowymi. Ppłk Stanisław Ostapowicz był wynalazcą w dziedzinie artylerii, w 1939 był dowódcą 16 dywizjonu artylerii ciężkiej, później dostał się do niewoli niemieckiej. Dwaj inni bracia, Mieczysław Ostapowicz (ppor. artylerii) i Witold Ostapowicz (por. kawalerii) również byli ofiarami zbrodni katyńskiej, obaj zostali zamordowani w Charkowie. Za sprawą Mieczysława Ostapowicza w okresie międzywojennym członkowie rodziny przyjmowali wyznanie adwentystyczne[3].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Inne źródła podały miejsce urodzenia w Czerniowce.
  2. Po I wojnie światowej rodzina Ostapowiczów przeniosła się do Leszna.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Katyń według źródeł niemieckich – 1943 r.. stankiewicze.com. [dostęp 22 kwietnia 2014].
  2. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 123. ISBN 83-7001-294-9.
  3. Pamięci ofiar zbrodni katyńskiej. adwentysci.waw.pl, 22 listopada 2007. [dostęp 22 kwietnia 2014].
  4. LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 22 kwietnia 2014].
  5. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 332, Nr 8 z 4 lipca 1932. Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  6. a b Na podstawie fotografii Plik:Artur Ostapowicz.jpg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]