Artur Wołyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Artura Wołyński, [1879]
Artur Wołyński
Artur Wołyński
Data urodzenia 1844
Data śmierci 1893
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki

Artur Wołyński ps. Andrzej (ur. w 1844, zm. w 1893) − polski historyk emigracyjny, duchowny katolicki, członek korespondent Towarzystwa Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswilu od 1890 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem warszawskiej Organizacji Miejskiej. Jako seminarzysta przy katedrze św. Jana w Warszawie był sekretarzem i kurierem Wydziału Spraw Zagranicznych Rządu Narodowego[2]. Przebywając we Włoszech został członkiem Polskiej Agencji Dyplomatycznej we Florencji i w Rzymie. Jesienią 1863 przedstawił projekt utworzenia w Paryżu Archiwum Rządu Narodowego, który jednak nie został zrealizowany. W czerwcu 1864 Wołyński wywiózł z Warszawy do Paryża część dokumentów Wydziału Spraw Zagranicznych. Na emigracji przez przeszło 20 lat zbierał dokumenty Organizacji Narodowej. Prowadził obfitą korespondencję z członkami władz powstania i z jego uczestnikami, próbując uzyskać od nich i usystematyzować zbiór archiwalny powstania styczniowego. Był członkiem Ligi Polskiej[3].

Dzięki jego staraniom w zbiorach Biblioteki Muzeum Polskiego w Rapperswilu wyodrębniono zbiór pod nazwą Archiwum Rządu Narodowego 1863-1864. Zbiory tego muzeum przeniesiono w 1927 do Warszawy, gdzie uległy spaleniu w czasie bombardowania w 1939[4].

Założył Muzeum Mikołaja Kopernika przy Uniwersytecie Rzymskim[5]. Był czynny w życiu włoskiej Polonii. Jest autorem licznych prac historycznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie z Zarządu Muzeum Narodowego Polskiego w Rapperswylu za Rok ...., 1899, s. 10,
  2. Franciszka Ramotowska, Tajemne państwo polskie, t. I, Warszawa 1999, s. 504.
  3. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 587.
  4. Franciszka Ramotowska, Tajemne państwo polskie t. I, Warszawa 1999, s. 507.
  5. Janina Fetlińska: Oświadczenie złożone przez senator Janinę Fetlińską na 19. posiedzeniu Senatu w dniu 16 października 2008 r.. ww2.senat.pl, 2008-10-16. [dostęp 2013-03-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie, przewodnik po zasobie, t. II, epoka porozbiorowa, Warszawa 1998, s. 401-403.
  • Historia dyplomacji polskiej, t. III, Warszawa 1982, s. 989.
  • Ks. Karol Mikoszewski, Pamiętniki moje, Warszawa 1987, s. 301.