As (karta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cztery asy z talii typu francuskiego.
Cztery asy z talii typu polskiego/niemieckiego.

Askarta do gry przedstawiająca zwykle pojedynczy symbol danego koloru karcianego. W tradycyjnej hierarchii ważności kart as funkcjonuje jako najstarsza (liczona jako 14) lub też najmłodsza karta (liczona jako 1); umiejscowiony jest po królu lub przed dwójką. Talia kart do gry zawiera cztery asy, po jednym w każdym kolorze (trefl, karo, kier i pik). Odpowiednikiem asa w tradycyjnych kartach polskich jest tuz; nazwa ta żargonowo odnosi się także do samego asa.

Oznaczanie asów[edytuj | edytuj kod]

As posiada różne oznaczenia, w zależności od tego, w jakiej wersji językowej wyprodukowano daną talię:

  • w wersjach polskiej, angielskiej, holenderskiej i niemieckiej – A (od as, ace, aas i Ass) - najpowszechniej używane oznaczenie
  • w wersji francuskiej – 1
  • w wersji rosyjskiej - Т (od туз, tuz)

Kolory asów[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • W USA as pik jest nazywany kartą śmierci (ang. Death Card), m.in. dlatego, że podczas wojny w Wietnamie armia amerykańska używała tych kart jako broni psychologicznej przeciw żołnierzom komunistycznego Wietnamu Północnego. Karta ta oznaczała niepowodzenie i nawiązywała do piki przebijającej wroga. Powszechną sytuacją było umieszczanie przez Amerykanów asów pik w ustach zabitych żołnierzy Wietkongu, co miało wystraszyć przeciwnika przed rozpoczęciem walki. Sposób ten okazał się skuteczny, przez co United States Playing Cards Company otrzymywało od armii zamówienia na talie kart zawierające tylko asy pik.
  • Charakterystyczny, ornamentowany lub w inny sposób wyróżniony od pozostałych asów wygląd asa pik jest związany z osobami angielskch władców: Jakuba I Stuarta i Anny Stuart, którzy w XVII wieku uchwalili prawo zmuszające angielskie drukarnie do umieszczania swych insygniów. Pomysł akcyzy na karty do gry przywędrował tam przez króla Karola I Stuarta, zaś wspomniany obowiązek istniał w Wielkiej Brytanii w latach 1711-1960. Mimo zniesienia tego prawa wielu producentów kart kontynuuje tę tradycję po dziś dzień.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]