Astatowodór

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Astatowodór
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny HAt
Inne wzory AtH
Masa molowa 211,00 g/mol
Identyfikacja
PubChem 23996[1]
Podobne związki
Podobne związki HF, HCl, HBr, HI

Astatowodór, HAt – nieorganiczny związek chemiczny, połączenie astatu i wodoru, najcięższy znany halogenowodór. Ze względu na krótkie okresy półtrwania wszystkich izotopów astatu (maks. ok. 8 h) oraz trudne do uniknięcia utlenianie At jest słabo poznany i ma niewielkie znaczenie praktyczne[2][3].

Z obliczeń teoretycznych wynika, że astatowodór powinien mieć właściwości przewidywane przez ekstrapolację danych dla pozostałych halogenowodorów, np. powinien być mniej trwały od jodowodoru. Obliczona długość wiązania H−At wynosi ok. 1,7 Â[3].

Przypuszcza się, że otrzymanie astatowodoru na skalę preparatywną powinno być możliwe przez potraktowanie stałych astatków (MIAt) nielotnym kwasem nieutleniającym, np. H
3
PO
4
i odparowanie powstałego HAt[2]. Spekulacje te oparte są na zaobserwowanej lotności astatu (prawdopodobnie w wyniku powstawania HAt) z roztworów zawierających aniony astatkowe At[2][4].

Jony HAt+ zostały zaobserwowane na widmach masowych astatu, prawdopodobnie jako wynik hydrolizy tego pierwiastka przez zanieczyszczenie gazu nośnego parą wodną[2][5]. H217At został otrzymany w skali wystarczającej do badań chemicznych w wyniku rozpadu izotopu 225At umieszczonego w stearynianie lantanu. Uzyskany astatowodór, po oczyszczeniu od innych gazowych produktów na aktywowanej platynie w temperaturze 27 °C, został wykorzystany do badania mechanizmu reakcji halogenowodorów z innymi halogenami (reakcje halogenowodorów lżejszych od HAt nie dawały jednoznacznych wyników)[6]. Zaobserwowano transfer atomu wodoru do reagującego atomu halogenu, natomiast nie stwierdzono powstawania związków międzyhalogenowych, np.[6]:

zachodzi: Cl + HAt → HCl + At
nie zachodzi: Cl + HAt → H + AtCl

Przypisy

  1. Astatowodór – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. a b c d E. H. Appelman: In Syntheses of Hydrogen Astatide. W: Inorganic Reactions and Methods: The Formation of Bonds to Hydrogen (Part 1). J. J. Zuckerman, A. P. Hagen (red.). Wiley-VCH, 1986, s. 100–101, seria: Inorganic Reactions and Methods (vol. 1). DOI: 10.1002/9780470145159.ch59. ISBN 9780470145364.
  3. a b Enrique J. Baran. Vibrational Properties of Hydrogen Astatide, HAt. „Zeitschrift für Naturforschung A”. 59 (3), s. 133-135, 2014. DOI: 10.1515/zna-2004-0306. 
  4. Johnson, G. L., Leininger, R. F., Segrè, E.. Chemical Properties of Astatine. I. „The Journal of Chemical Physics”. 17, s. 1-10, 1949. DOI: 10.1063/1.1747034. 
  5. Appelman, E. H., Sloth, E. N., Studier, M. H.. Observation of Astatine Compounds by Time-of-Flight Mass Spectrometry. „Inorganic Chemistry”. 5 (5), s. 766-769, 1966. DOI: 10.1021/ic50039a016. 
  6. a b Grover, J. R., Iden, C. R., Lilenfeld, H. V.. Reactions of chlorine and bromine with hydrogen astatide. „The Journal of Chemical Physics”. 64, s. 4657-4671, 1976. DOI: 10.1063/1.432050.