Aster nowoangielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aster nowoangielski
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj Symphyotrichum
Gatunek aster nowoangielski
Nazwa systematyczna
Symphyotrichum novae-angliae (L.) G. L. Nesom
Phytologia 77:287. 1995
Synonimy

Aster novae-angliae L.[2]

Aster nowoangielski (Symphyotrichum novae-angliae[3]) – gatunek byliny należący do rodziny astrowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej (wschodnie i środkowe stany USA)[2]. Uprawiany jako roślina ozdobna. Dziczeje, w Polsce (kenofit).

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Dawniej zaliczany był do rodzaju aster jako Aster novae-angliae L. Według nowszych ujęć taksonomicznych przeniesiony został do rodzaju Symphyotrichum i obecnie ma nazwę Symphyotrichum novae-angliae[2]. Nie utworzono nowej nazwy polskiej i nadal nazywany jest astrem nowoangielskim lub astrem amerykańskim.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Sztywna, wzniesiona, wysokość do 1,5 m, kutnerowato owłosiona.
Liście
Wąskolancetowate.
Kwiaty
Koszyczki zebrane w szczytowe baldachogroniaste kwiatostany. Kwiaty języczkowe różnobarwne, kwiaty rurkowate żółte.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiany jako roślina ozdobna w licznych odmianach ozdobnych w różnych kolorach. Odmiany te wytwarzają duże i ciężkie koszyczki kwiatowe, roślina wymaga więc w okresie kwitnienia podparcia[4]. Wśród późno kwitnących odmian występują m.in. 'Harrington Pink' o czysto różowych kwiatach (odmiana odporna na mączniaka), 'September Ruby' o jasnoczerwonych kwiatach. Rośliny w Polsce w pełni mrozoodporne (strefy mrozoodporności 4-9)[4]. Wymagają żyznej gleby i pełnego słońca.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. a b c Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-06-15].
  3. Kadereit J. W., Albach D. C., Ehrendorfer F., Galbany-Casals M. i inni. Which changes are needed to render all genera of the German flora monophyletic?. „Willdenowia”. 46, s. 39 – 91, 2016. DOI: 10.3372/wi.46.46105. 
  4. a b Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.