Astrajos (tytan)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Astrajos (także Astraeus; gr. Ἀστραῖος Astraios ‘Gwiezdny’, łac. Astraeus) – w mitologii greckiej jeden z tytanów; bóg światła gwiezdnego i astrologii.

Należał do drugiego pokolenia tytanów[1]. Był bóstwem związanym z kultem ciał niebieskich. Uchodził za syna tytana Kriosa i Eurybii oraz za brata Pallasa, a także za pierwszego męża tytanidy Eos[2][3].

Ze swoją żoną miał liczne potomstwo, m.in. Gwiazdy (bóstwa uosabiające gwiazdy)[a][4], Fosforosa (Hesperosa; bóstwo uosabiające planetę Wenus)[b][5], Boreasza, Zefira, Notosa, Eurosa, przypuszczalnie także Apeliotesa, Kajkiasa, Lipsa i Skirona (bóstwa uosabiające wiatry)[3][6][7][8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Z pominięciem gwiazd, w które zostali przemienieni niektórzy bohaterowie, stworzenia, istoty, artefakty np. Kastor i Polideukes (Polluks), Plejady, Hiady.
  2. Autorzy hellenistyczni identyfikowali Hesperosa z gwiazdą Fosforos.

Przypisy

  1. Carlos Parada: Titans (Second generation, descending from the first) (ang.). maicar.com. [dostęp 2010-04-28].
  2. Vojtech Zamarovský: Bohovia a hrdinovia antických bájí. Bratislava: Perfekt a.s., 1998, s. 72. ISBN 80-8046-098-1. (słow.); polskie wydanie: Bogowie i herosi mitologii greckiej i rzymskiej (Encyklopedia mitologii antycznej, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej).
  3. 3,0 3,1 Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 85. ISBN 83-04-04673-3.
  4. Bogowie światła i powietrza. W: Jan Parandowski: Mitologia. Wierzenia i podania Greków i Rzymian. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1989, s. 75. ISBN 83-210-0677-9. Cytat: „Każda gwiazda była niegdyś bożkiem lub boginką – śliczne potomstwo jednego z tytanów, Astrajosa. Lecz zbuntowawszy się przeciw Dzeusowi uległy te bóstwa przeraźliwej mocy jego piorunów i zdruzgotane rozsypały się po firmamencie pyłem świetlistym. Liczba gwiazd wzrastała, gdyż wola bogów umieszczała w ich gronie rozmaitych bohaterów, nimfy, a nawet przedmioty martwe”.
  5. Pierre Grimal, op.cit., s. 106–107. ISBN 83-04-04673-3.
  6. Vojtech Zamarovský, op.cit., s. 72, 129, 261. ISBN 80-8046-098-1.
  7. Aaron J. Atsma: Eosphoros and Hesperos (ang.). theoi.com. [dostęp 2010-05-02].
  8. Starsi bogowie. W: Zygmunt Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 188. ISBN 83-7391-077-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron J. Atsma: Astraios (ang.). theoi.com. [dostęp 2009-12-06].
  2. Astraeus (ang.). mythindex.com. [dostęp 2009-12-06].
  3. Hezjod: Teogonia. Sandomierz: Armoryka, 2010. ISBN 83-62173-44-0.
  4. Mała encyklopedia kultury antycznej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 91. ISBN 83-01-03529-3.
  5. Oskar Seyffert: Dictionary of Classical Antiquities, 1894, s. 77: Astraeus (ang.). ancientlibrary.com. [dostęp 2010-11-26].
  6. William Smith: A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology: Astraeus (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-04-29].
  7. Harry Thurston Peck: Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898: Astraeus (ang.). perseus.tufts.edu. [dostęp 2012-04-29].