Astryld czarnorzytny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Astryld czarnorzytny
Estrilda troglodytes[1]
(Lichtenstein, 1823)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina astryldowate
Podrodzina astryldy
Rodzaj Estrilda
Gatunek astryld czarnorzytny
Synonimy

F[ringilla]. Troglodytes Lichtenstein, 1823[2]

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Astryld czarnorzytny[4] (Estrilda troglodytes) – gatunek małego ptaka z rodziny astryldowatych (Estrildidae), zamieszkujący środkową i zachodnią Afrykę. Introdukowany na Karaibach, Hawajach, w Japonii i Hiszpanii[2]. Gatunek monotypowy[2][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała około 10 cm, masa ciała 6,9–8,2 g[2]. U tego gatunku nie występuje dymorfizm płciowy. Posiada gruby, czerwony dziób oraz ciemnoszare ciemię i czoło. Przez pokrywy uszne, aż na kark biegnie ciemnoczerwony pasek. Podbródek gardło i boki głowy są białe. Pierś oraz brzuch mają kolor łososiowy. Podbrzusze, kuper i pokrywy podogonowe białe. Sterówki czarne, dosyć długie i zaostrzone[6]. Nogi krótkie, różowe. Skrzydła o kolorze szarym. Młode podobne do osobników dorosłych, lecz nie mają czerwonego paska na głowie i posiadają czarny dziób.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Astryld czarnorzytny występuje na terenach ciągnących się od Senegalu do Ugandy i Etiopii[6]. Zamieszkuje sawanny, bagna, pola ryżowe oraz zarośla położone nad wodą. Żyje w parach[7].

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Samica składa od 2 do 7 małych, białych jaj. Inkubacja trwa 14 dni i wysiadują je oboje rodzice. Porost piór u piskląt trwa od 17 do 21 dni[7].

Informacje dla hodowców[edytuj | edytuj kod]

Jest to żywy i aktywny gatunek nadający się do dużych klatek oraz wolier. Przyjazny wobec innych astryldów. Samica wykorzystuje budkę lęgową lub buduje kuliste gniazdo w krzakach. Jesienią i zimą muszą być trzymane w temperaturze 25 stopni[7]. Można mu podawać drobnoziarniste proso, kanar, murzynek, włośnicę ber, kiełki i nasiona traw oraz chwastów. Je także żwirek i żywy pokarm. W okresie lęgowym trzeba odizolować poszczególne pary od siebie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Estrilda troglodytes, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b c d Payne, R.: Black-rumped Waxbill (Estrilda troglodytes). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2019. [dostęp 2019-12-12].
  3. Estrilda troglodytes. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka i nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Rodzina: Estrildidae Bonaparte, 1850 - astryldowate - Waxbills (wersja: 2017-12-15). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-12-12].
  5. Frank Gill, David Donsker (red.): Waxbills, parrotfinches, munias, whydahs, Olive Warbler, accentors, pipits (ang.). IOC World Bird List: Version 9.2. [dostęp 2019-12-12].
  6. a b Angelika Lang, Ptaki ozdobne od A do Z, 2005, ISBN 978-83-7175-561-3.
  7. a b c Matthew M. Vriends i Tanya M. Heming-Vriends, Ptaki egzotyczne, 2004.