Atanas Burow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Atanas Burow
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1875
Gorna Orjachowica
Data i miejsce śmierci 15 maja 1954
Pazardżik
Minister spraw zagranicznych Bułgarii
Okres od 4 stycznia 1926
do 29 czerwca 1931
Przynależność polityczna Porozumienie Demokratyczne
Poprzednik Christo Kałfow
Następca Aleksandyr Malinow
Minister pracy, handlu i przemysłu
Okres od 14 czerwca 1913
do 17 lipca 1913
Poprzednik Christo Todorow
Następca Żeczo Bakałow
Minister pracy, handlu i przemysłu
Okres od 6 października 1919
do 16 kwietnia 1920
Poprzednik Janko Sakazow
Następca Nediałko Atanasow
Odznaczenia
Order Waleczności IV klasy (Bułgaria)

Atanas Dimitrow Burow (bułg. Атанас Димитров Буров; ur. 12 lutego 1875 w Gornej Orjachowicy, zm. 15 maja 1954 w Pazardżiku[1]) – bułgarski finansista i polityk, deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 10. (1899–1900), 11. (1901), 15. (1911-1913), 17. (1914-1919), 18. (1919-1920), 19. (1920-1923), 20. (1923), 21. (1923–1927), 22. (1927-1931) i 23. (1931-1934) kadencji, wiceprzewodniczący Zgromadzenia Narodowego 15. kadencji (1911-1913), minister spraw zagranicznych (1926-1931)[1], ofiara represji komunistycznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem bankiera Dimityra Burowa i Kinki z d. Poptodorowej[2]. Ukończył gimnazjum w Gabrowie, a następnie studiował finanse w Paryżu[1]. Po powrocie do kraju kierował budową linii kolejowej z Sofii do Kiustendiłu. W tym czasie zasiadał w radach nadzorczych kilku spółek - m.in. spółki Biało more i Bułgarskiego Banku Handlowego[1]. Otrzymał stanowisko profesora sofijskiego Uniwersytetu Gospodarki Narodowej i Światowej. W czasie I wojny bałkańskiej walczył w szeregach armii bułgarskiej w stopniu porucznika rezerwy[1]. Otrzymał Order Waleczności[2].

Początkowo związany z Partią Narodową, którą reprezentował od 1899 w Zgromadzeniu Narodowym[1]. W latach 1920-1923 związany ze Zjednoczoną Partią Narodowo-Postępową, której był sekretarzem, a od 1923 z Porozumieniem Demokratycznym[2]. W 1913 po raz pierwszy objął stanowisko ministerialne, kierując resortem pracy, handlu i przemysłu w gabinecie Stojana Danewa. Ponownie kierownictwo tego resortu objął w latach 1919-1920, w rządzie Aleksandra Stambolijskiego[1].

W latach objął kierownictwo resortu spraw zagranicznych i wyznań religijnych w rządzie Andreja Lapczewa[2]. Resortem kierował do roku 1931. W czasie II wojny światowej był przeciwnikiem sojuszu Bułgarii z Niemcami. W marcu 1943 podpisał pismo skierowane do premiera Bogdana Fiłowa przeciwko planom przekazania bułgarskich Żydów w ręce Niemców[1]. 2 września 1944 został powołany na stanowisko ministra bez teki w rządzie Konstantina Murawiewa[1].

Po przejęciu władzy przez komunistów aresztowany i skazany na rok więzienia przez Trybunał Ludowy. Uwolniony w 1945, związał się z środowiskiem polityków opozycyjnych wobec władz komunistycznych. W 1949 został internowany w Drjanowie, a w 1950 skazany na 20 lat więzienia za działalność wrogą wobec reżimu komunistycznego[1]. Wyrok odsiadywał w więzieniach w Szumenie i w Pazardżiku. Zmarł 15 maja 1954 w więzieniu w Pazardżiku z powodu niewydolności mięśnia sercowego[2]. 26 sierpnia 1996 Sąd Najwyższy Bułgarii anulował wyrok wydany przez sąd w roku 1950[1].

Był żonaty (żona Smarajda z d. Sałabaszewa), miał dwoje dzieci (Stefana i Nediałkę).

Pamięć[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Atanasa Burowa w Sofii

Imię Atanasa Burowa noszą place w Sofii i w Gornej Orjachowicy oraz ulica w Całapicy. W Sofii stoi pomnik Burowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 70-72. ISBN 978-954-430-603-8.
  2. a b c d e Атанас Буров. Биография (bułg.). atanasburov.org. [dostęp 2020-02-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Żoro Cwetkow: Атанас Буров. Живот за България. Sofia: изд. на БАН, 1992.
  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 70-72. ISBN 978-954-430-603-8.