Atrakcyjność seksualna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flirt (1904), autorstwa Eugene'a de Blaasa.

Atrakcja seksualna, inaczej pociąg seksualny – atrakcja oparta na pożądaniu seksualnym lub na cechach wzbudzających takie zainteresowanie[1]. Atrakcyjność seksualna zwana też seksapilem (od ang. sex appeal) to zdolność jednostki do wzbudzania zainteresowania seksualnego lub erotycznego u innych ludzi, a także czynnik selekcji seksualnej czy też wyboru partnera. Atrakcyjność może dotyczyć fizycznych lub innych cech lub właściwości osoby, lub tych cech w kontekście, w którym się pojawiają. Atrakcyjność może dotyczyć estetyki lub ruchów osoby, jej głosu lub zapachu, a także innych czynników. Atrakcyjność może być wzmocniona przez ozdoby, ubrania, perfumy lub styl danej osoby. Może to być uzależnione od indywidualnych czynników genetycznych, psychologicznych, kulturowych lub innych, bardziej amorficznych cech. Atrakcja seksualna jest również odpowiedzią na drugą osobę, która zależy od kombinacji cech i kryteriów osoby, która jest przyciągana.

Chociaż podjęto próby opracowania obiektywnych kryteriów atrakcyjności seksualnej i zmierzenia jej jako jednej z kilku form cielesnego kapitału (patrz kapitał erotyczny), atrakcyjność seksualna osoby jest w dużej mierze subiektywną miarą zależną od zainteresowania, percepcji i orientacji seksualnej innej osoby. Na przykład, gej lub lesbijka na ogół uznawałaby osobę tej samej płci za bardziej atrakcyjną niż osoba odmiennej płci. Osoba biseksualna uznałaby każdą z płci za atrakcyjną. Aseksualność odnosi się do osób, które nie doświadczają pociągu seksualnego wobec żadnej z płci, chociaż mogą mieć pociąg romantyczny (homoromantyczny, biromantyczny lub heteroromantyczny) lub nieukierunkowane libido[2].

Zdolność fizycznych i innych cech danej osoby do wzbudzenia zainteresowania seksualnego w innych jest podstawą ich wykorzystania w reklamie, filmie i innych mediach wizualnych, a także w modelingu i innych zawodach.

W ujęciu ewolucyjnym, hipoteza przesunięcia owulacyjnego zakłada, że kobiety wykazują różne zachowania seksualne i pragnienia w różnych fazach cyklu menstruacyjnego, jako środek zapewniający im przyciągnięcie wysokiej jakości partnera do współżycia w najbardziej płodnym okresie. Poziom hormonów w całym cyklu menstruacyjnym wpływa na zachowania jawne kobiety, wpływając na sposób, w jaki kobieta prezentuje się innym na etapach cyklu menstruacyjnego, próbując przyciągnąć wysokiej jakości partnerów, im bliżej jest kobiecie owulacji[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. sexual attraction, TheFreeDictionary.com [dostęp 2019-10-20].
  2. Things That Are Not Asexuality, Asexuality Archive, 27 maja 2012 [dostęp 2019-10-20] (ang.).
  3. Elizabeth G. Pillsworth, Martie G. Haselton, David M. Buss, Ovulatory shifts in female sexual desire, „Journal of Sex Research”, 41 (1), 2004, s. 55–65, DOI10.1080/00224490409552213, ISSN 0022-4499, PMID15216424 [dostęp 2019-10-20].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]