August Gorayski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
August Gorajski
Ilustracja
August Gorajski, ok. 1870
Herb
Korczak
Rodzina Gorajscy
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1832
Moderówka lub Szebnie
Data i miejsce śmierci 21 marca 1915
Jasło
Ojciec Ludwik Gorajski
Matka Ludwika Bogusz
Żona

Maria Borowska

Dzieci

Jan Gorajski

Odznaczenia
Komandor Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Komandor Orderu Leopolda

August Gorayski herbu Korczak (ur. 27 listopada 1832 w Moderówce lub Szebniach, zm. 21 marca 1915 w Jaśle) – polityk okresu zaborów, działacz katolicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie szlacheckiego rodu Gorayskich, jako syn Ludwika Gorajskiego (1794-1879) i Ludwiki Bogusz h. Półkozic (córki szambelana Stanisława Bogusza). Jego żoną została w 1869 Maria Borowska herbu Jastrzębiec (ur. ok. 1850). Ich synem był Jan Gorayski (ur. 23 marca 1871 w Moderówce, zm. 25 października 1929), ożeniony z Marią Elonorą Jabłonowską i córki Helena i Maryna.

August Gorayski nauki pobierał w domu, a następnie w Krakowie. Uczestnik powstania styczniowego. Następnie pracował w gospodarstwie rolniczym rodzinnym w Moderówce.

Poseł, polityk, marszałek c. k. powiatu krośnieńskiego[1], przemysłowiec i finansista, działacz polityczny, radny Krosna, w latach 18811915 prezes Krajowego Towarzystwa Naftowego w Galicji i od 1909 prezes Banku Krajowego Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim we Lwowie[2]. W Jaśle współtworzył w 1893 Towarzystwo Techników Naftowych, a w 1895 Towarzystwo Magazynowania Ropy i Produktów Naftowych (wraz z nim Stanisław Olszewski)[3]. Członek austriackiej Izby Panów, poseł do Sejmu Krajowego Galicji IV, V, VI[4], VII, VIII, IX kadencji. Właściciel dóbr: Moderówka[5], Bajdy, Jaszczew[6], Szebnie wraz z klasycystycznym dworkiem. Uzyskał tytuł Tajnego Radcy.

W 1853 założył w Męcinie Wielkiej kopalnię ropy naftowej, a jej szyby osiągały rekordową wówczas głębokość 230 metrów.

Pod koniec życia chorował obłożnie. Podczas I wojny światowej przewieziony do Jasła, gdzie zmarł 21 marca 1915. Został pochowany w Szebniach.

Z domu wyniósł głębokie przywiązanie do wiary katolickiej. Był jednym z założycieli i członkiem Sodalicji Mariańskiej w Starej Wsi w 1892, przez 23 lata pełnił urząd prefekta; po latach jego nazwisko zostało wymienione w grupie zasłużonych członków SM na tablicy ich upamiętniającej w tamtejszej Bazylice Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W 1893 był marszałkiem pierwszego wiecu katolickiego w Krakowie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wystawa powiatowa w Krośnie. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 7 z 14 lutego 1904. 
  2. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: Prezydyum C.K. Namiestnictwa, 1911, s. 955.
  3. Wiesław Hap: Życie i działalność Ignacego Łukasiewicza na tle początków światowego i jasielskiego przemysłu naftowego. s. 21. [dostęp 2015-03-30].
  4. Przegląd polityczny. „Gazeta Przemyska”, s. 1, Nr 46 z 11 lipca 1889. 
  5. Obwieszczenie. „Gazeta Lwowska”, s. 10, Nr 264 z 19 listopada 1893. 
  6. Lista uprawnionych do wyboru posła sejmowego z większych posiadłości. „Gazeta Lwowska”, s. 5, Nr 248 z 23 października 1873. 
  7. Odznaczenia jubileuszowe. „Nowa Reforma”, s. 5, Nr 277 z 3 grudnia 1898. 
  8. Odznaczenia jubileuszowe. „Echo Przemyskie”, s. 1, Nr 97 z 4 grudnia 1898. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]