August Sokołowski (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okładka projektu Henryka Rauchingera

August Sokołowski (ur. 28 sierpnia 1846 w Ulicku Zarębanym, zm. 17 maja 1921 w Warszawie) – polski historyk, badacz dziejów Polski XV-XVIII w. oraz okresu powstań narodowych, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego[1][2][3], zastępca członka Wydziału Stronnictwa Prawicy Narodowej w 1910 roku[4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po studiach historycznych na Uniwersytecie Jagiellońskim został nauczycielem historii w krakowskim gimnazjum św. Jacka[5], w roku 1880 został powołany na stanowisko profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1880–1890 był posłem do austriackiej Rady Państwa[6].

Należał do konserwatywnej inteligencji krakowskiej. 12 lutego 1910 na wiecu w sprawie powołania katedry socjologii na Wydziale Teologicznym UJ wypowiadał się przeciwko propozycjom nadania tej katedrze charakteru świeckiego i usytuowaniu jej poza tym wydziałem. Zapytywał: „Czyż mamy pozwolić na to, aby dzieło stworzone przez wielkich naszych monarchów, stało się nie perłą nauk, lecz przybytkiem t.zw. »wolnej myśli« i »rozsadnikiem« bezwyznaniowości?”[7].

Był autorem wielu prac naukowych i publikacji książkowych. W latach 1895–1901 nakładem wiedeńskiego wydawnictwa Maurycego Perlesa ukazały się napisane wspólnie z Adolfem Inlenderem „Dzieje Polski illustrowane” w sześciu tomach. Dzieło zawierało reprodukcje obrazów Jana Matejki, Juliusza i Wojciecha Kossaków oraz wykonane przez Walerego Eljasza-Radzikowskiego ilustracje. Okładki projektował Henryk Rauchinger[6].

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. 23)[8].

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]