August Wilhelmj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
August Wilhelmj
Ilustracja
Imię i nazwisko

August Emil Daniel Ferdinand Viktor Wilhelmj

Data i miejsce urodzenia

21 września 1845
Usingen

Pochodzenie

niemieckie

Data i miejsce śmierci

22 stycznia 1908
Londyn

Instrumenty

skrzypce

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

skrzypek, kompozytor

August Emil Daniel Ferdinand Viktor Wilhelmj[1][2] (ur. 21 września 1845 w Usingen, zm. 22 stycznia 1908 w Londynie[1][2]) – niemiecki skrzypek i kompozytor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z muzykującej rodziny. Jego ojciec grał amatorsko na skrzypcach, matka Charlotta z domu Petry była pianistką i śpiewaczką, uczennicą Fryderyka Chopina[1]. W młodości uczył się muzyki u Konrada Fischera, nadwornego skrzypka na dworze książęcym w Wiesbaden[1][2]. Jako cudowne dziecko wystąpił po raz pierwszy publicznie w 1854 roku[1][2]. W 1861 roku występował w Weimarze przed Ferencem Lisztem, który zachwycony jego talentem rekomendował go do konserwatorium w Lipsku, gdzie w latach 1862–1864 kształcił się u Ferdinanda Davida, Moritza Hauptmanna i Ernsta Richtera[1][2]. W 1864 roku pobierał dodatkowe lekcje u Joachima Raffa[1][2].

Wielokrotnie występował za granicą, koncertował w Holandii i Szwajcarii (1866), Francji i Włoszech (1867), Rosji, Szwajcarii, Francji i Belgii (1869), Anglii, Szkocji i Irlandii (1869–1870), Holandii, Skandynawii, Niemczech i Austrii (1871–1874), Anglii (1875–1877), Stanach Zjednoczonych (1878), Ameryce Południowej, Australii i Azji (1878–1882)[1]. W 1874 roku wystąpił w Warszawie i Lwowie[1]. W 1876 roku był koncertmistrzem orkiestry na festiwalu w Bayreuth[1][2]. W 1894 roku osiadł w Londynie, gdzie wykładał w Guildhall School od Music[1][2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Należał do najwybitniejszych skrzypków 2. połowy XIX wieku, jego grę ceniono za walory techniczne i nośny dźwięk[1]. Zyskał sobie przydomek „niemieckiego Paganiniego[1]. Komponował utwory na skrzypce i fortepian lub orkiestrę oraz pieśni[1]. Napisał kadencję do Koncertu skrzypcowego D-dur Ludwiga van Beethovena[1][2]. Najbardziej zasłynął jednak jako autor licznych parafraz i transkrypcji utworów innych kompozytorów, dokonał m.in. aranżacji na skrzypce i orkiestrę Träume Richarda Wagnera[2]. Był pierwszym wykonawcą I Koncertu skrzypcowego Joachima Raffa, z którego potem usunął 50 taktów i przeinstrumentował partię orkiestry[1]. Największą popularność zyskała sobie dokonana przez niego aranżacja arii z Suity orkiestrowej D-dur Johanna Sebastiana Bacha, która stała się znana pod tytułem Aria na strunie G[1][2].

Wspólnie z Jamesem Brownem opublikował pracę A Modern School for the Violin[1][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 12. Część biograficzna w–ż. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2012, s. 187–188. ISBN 978-83-224-0935-0.
  2. a b c d e f g h i j k l Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 6 Stre–Zyli. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3932. ISBN 0-02-865571-0.