Augusto De Luca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Portret
Augusto De Luca − Neapol

Augusto De Luca (ur. 1 lipca 1955 w Neapolu) – włoski fotograf i artysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na wydziale prawa. W połowie lat 70 – śledząc swoje hobby zajął się fotografią, zostając profesjonalistą. Wybrał typ fotografii tradycjonalnej[1], jak również eksperymentalnej[2]. W swojej pracy twórczej posługuje się wieloma materiałami. Niektórzy krytycy uważają, że cechą charakterystyczną jego stylu jest uchwyt momentu, w którym pokazuje i uwydatnia najmniejsze elementy ekspresji obrazu. Jego obrazy łączą w sobie realistyczne kształty i znaki w taki sposób, że można w nich zauważyć i dostrzec metafizyczną atmosferę.

De Luca jest autorem rekordowych okładek, zdjęć kampanii reklamowych, książek, fotografii. Wykładał fotografię dla „Klubu Poselskiego” włoskiego parlamentu.

Wystawa De Luca odbyła się we włoskiej Izbie Deputowanych w 1995 roku, wziął w niej udział Carlo Azeglio Ciampi (10 prezydent Włoch), Nilde Iotti (przewodniczący Izby Deputowanych) i Giorgio Napolitano (11 Prezydent Włoch).

W 1996 roku De Luca został odznaczony nagrodą „Miasto Rzym” wraz z Ennio Morricone do książki „Nasz Rzym”.

Telecom Włochy wybrało go do projektowania specjalnych kart telefonicznych wydanie z Neapolu, w nakładzie 7 milionów egzemplarzy i czterech kart telefonicznych m.in. Paryż, Dublin, Berlin i Bruksela, w nakładzie 12 milionów egzemplarzy[3].

Fotografie De Luca, są przechowywane w kolekcjach prywatnych i publicznych. Na przykład w: Bibliotece Narodowej w Paryżu, Archiwum Fotograficznym, w Rzymie w International Polaroid Collection (USA) w Museum Fotografii Charleroi Belgia.

Książki[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze[edytuj | edytuj kod]

Ważniejsze wystawy: Museo di villa Pignatelli (Neapol) – Palazzo Taverna (Rzym) – Galleria Ken Damy (Brescia) – Izba Reprezentantów (Rzym) – Studio Trisorio (Neapol) – Galleria Civica (Modena) – Galleria Lotti (Bologna) – Galleria San Fedele (Mediolan) – Archiginnasio (Bologna) – Palazzo Dugnani (Mediolan) – Villa Strozzi (Florencja) – Palazzo Braschi, Museo di Roma (Rzym) – Galleria Nuova Fotografia (Treviso) – Istituto Italiano di Cultura (Lille, Francja) – Palazzo Lanfranchi (Pisa) – Expo Arte 1985 (Bari) – Palazzo Sforzesco (Mediolan) – Galleria Dry Photo (Prato) – Italian Culture Institute (New York) – China National Gallery of Aesthetic Arts (Pekin) – Museo Italo Americano di San Francisco (USA) - Galleria Diaframma (Mediolan)[4] – Galleria Hasselblad (Göteborg, Svezia) – ANFA (Barcelona, Spagna) – Galleria Fotografia Oltre (Chiasso, Szwajcaria) – FNAC (Lyon, Francja) – Galleria Vrais Reves (Lyon, Franja) – Italian Cultural Society (Sacramento, California) – Galleria Camara Oscura (Logrono, Hiszpania) – Forum Ezposition (Bonlieu Annecy, Francja) – Museo Ancien (Grignan, Francja) – Ecole des Beaux Arts (Tourcoing, Francja) – ARTEDER 1982 (Bilbao, Hiszpania) – Journees Internacionales de la Photographie (Montpellier, Francja) – Galerie Divergence (Ayeneux Soumagne, Francja) – Rencontres Internationales de la Photographie 1984 (Arles, Francja) - Dept.of Art of the University of Tennessee (Chattanooga, USA) – Maison des Arts (Laon, Francja) – Biennale Internazionale di Fotografia 1985 (Belgrad, Serbia) – Festival d'Animation Audiovisuelle 1986 (Saint Marcellin, Isere , Francja) – Musee d’Art Modern (Liège, Belgia)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sławne Portrety – Famous portraitsPortret Carla Fracci.
  2. Kolor metafizyczny di De Luca – Kolorowe fotografie
  3. Siedem Zdjęć na 19 milionach kart telefonicznych − 7 kart telefonicznych Telecom
  4. Talent De Luca - Corriere Della Sera − Wystawa w Mediolanie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]