Aureli Serda-Teodorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aureli Serda-Teodorski
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1860
Tarnów
Data i miejsce śmierci ok. 1942
Zagrzeb
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 12 pułk dragonów
3 Dywizja Strzelców Polskich
Wyższa Szkoła Wojenna
Stanowiska komendant szkoły
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Krzyż Wielki Orderu Korony Dębowej (Luksemburg)

Aureli Serda-Teodorski (ur. 25 kwietnia 1860 w Tarnowie, zm. 27 czerwca 1942[1] w Zagrzebiu) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Tarnowie. Studiował prawo w Wiedniu i Krakowie. W 1881 odbył służbę jednorocznego ochotnika i został oficerem kawalerii austriackiej – służył przeważnie w Bośni. W czasie I wojny światowej jako dowódca dywizjonu pułku dragonów walczył na terenach Polski. Pułkownik z 1914. W 1918 dowódca brygady kawalerii na froncie włoskim.

Od stycznia 1919 w Wojsku Polskim. Styczeń – luty 1919 dowódca rezerw Armii Wschód w walkach o Lwów, pełniący obowiązki dowódcy Grupy Operacyjnej gen. Lucjana Żeligowskiego. 28 maja 1919 roku został przeniesiony do Armii gen. Hallera[2]. Czerwiec – wrzesień 1919 zastępca dowódcy 3 Dywizji Strzelców Polskich. Wrzesień 1919 – 1920 szef Misji Wojskowej przy rządzie Ukrainy, generał do zleceń specjalnych Naczelnego Wodza. 1920 – marzec 1921 zastępca Generalnego Inspektora Jazdy, marzec – maj 1921 zastępca dowódcy Okręgu Generalnego „Poznań” i kierownik kursów dla wyższych dowódców.

Z dniem 1 kwietnia 1921 przeniesiony został w stan spoczynku w stopniu tytularnego generała podporucznika[3]. 31 maja 1921 Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował go rzeczywistym generałem podporucznikiem z równoczesnym przyznaniem tytułu generała porucznika[4]. Pomimo ogłoszenia decyzji o przeniesieniu w stan spoczynku pozostawiony został w służbie czynnej na dotychczasowym stanowisku. 22 września 1922 Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 września 1922 komendantem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie[5]. Zajmował się sprawami porządkowymi i gospodarczymi. O zagadnieniach naukowych decydowała kadra z armii francuskiej z pułkownikiem Louisem Faury'm na czele. 26 października 1923 zatwierdzony został w stopniu tytularnego generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. 21 października 1925 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska komendanta W.S.Woj.[6], a 31 października tego roku mianował go rzeczywistym generałem dywizji[7].

Po zwolnieniu z czynnej służby wyemigrował w 1936 na stałe do Jugosławii i zamieszkał w Rijece (był ożeniony z Chorwatką Petronelą Sladovic)[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dokładna data i miejsce śmierci gen. Seredy-Teodorskiego są nieznane. Prawdopodobnie zmarł 1942 w Zagrzebiu.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 71 z 28 czerwca 1919 roku, poz. 2284.
  3. Dekret L. 2527 Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z dnia 3 stycznia 1921 roku (Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 2 z 15.01.1921 r.)
  4. Dekret L. 3004 Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z dnia 31 maja 1921 roku (Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 23 z 11.06.1921 r.)
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 36 z 30.09.1922 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 110 z 23.10.1925 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 117 z 15.11.1925 r.
  8. Jerzy Reuter, Aureli Serda–Teodorski, Tarnowski Kurier Kulturalny
  9. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 298, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Rocznik Oficerski 1928, s. 878