Aurikuloterapia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mapa ucha

Aurikuloterapia – dział akupunktury polegający na leczeniu poprzez nakłuwanie małżowiny usznej

Historia[edytuj | edytuj kod]

W najstarszym zachowanym dziele chińskim o akupunkturze „Huangdi Neijing" (Kanon Medycyny), pochodzącym z IV wieku przed naszą erą, napisano, że na uchu spotykają się wszystkie kanały energetyczne ustroju ludzkiego. Ten fakt wykorzystywali dawni lekarze chińscy, lecząc, poprzez nakłuwanie ucha w odpowiednich punktach. Jednak ta metoda była stosowana rzadziej niż klasyczna akupunktura i została zapomniana.

Niezależnie od Chin, w Europie lekarze prowadzili własne badania związane z aurikuloterapią. W XVII wieku Portugalczyk Zacutus Listanus podał metodę leczenia poprzez przyżeganie małżowiny usznej. Natomiast Włoch Valsava w 1717 roku przedstawił opis strefy w obrębie ucha, której nakłuwanie radził przy bólach zębów. Przyżeganie górnej części ucha było powszechnie znane w medycynie ludowej Środkowego Wschodu, Francji i Włoch.

W krajach arabskich marabuci (uzdrowiciele) leczyli ból, zakładając miedziane kolczyki, w ściśle określonych miejscach na uchu.

Badając te przykłady, francuski lekarz Paul Nogier, w latach 1951-1956 opracował odrębną metodę leczenia, poprzez nakłuwanie ucha, którą nazwał „aurikuloterapią". Metoda ta została zaakceptowana przez francuskich akupunkturzystów, a później przez specjalistów z innych krajów europejskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Garnuszewski: Renesans akupunktury. Warszawa: Wydawnictwo „Sport i Turystyka" 1988. ISBN 83-217-2685-2