Przejdź do zawartości

Auyantepui

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Auyantepui
Auyantepui, Auyan Tepui
Ilustracja
Salto Angel, wypływający z Auyantepui
Państwo

 Wenezuela

Położenie

Bolívar

Pasmo

Wyżyna Gujańska

Wysokość

2535 m n.p.m.

Położenie na mapie Wenezueli
Mapa konturowa Wenezueli, po prawej znajduje się czarny trójkącik z opisem „Auyantepui”
Położenie na mapie Ameryki Południowej
Mapa konturowa Ameryki Południowej, u góry znajduje się czarny trójkącik z opisem „Auyantepui”
5,9008721°N 62,5499729°W/5,900872 -62,549973

Auyantepui (Auyantepuy, Auyan Tepui) – jest najczęściej zwiedzanym[potrzebny przypis] i słynnym tepui w Wenezueli oraz jednym z największych (lecz nie najwyższych) tepui, o obszarze 700 km² na płaskowyżu Gran Sabana w stanie Bolivar. Nazwa tepui oznacza w miejscowym języku Pemon „Dom Diabła”. Znajduje się na terenie Parku Narodowego Canaima[1].

Salto Angel, najwyższy wodospad Ziemi, wypływa ze szczytu płaskowyżu. Znajduje się na północnym stoku Auyantepui. Ma wysokość 979 metrów i opada nieprzerwanie przez 807 metrów. Salto Angel jest 19 razy wyższy od wodospadu Niagara.

Mapa Auyan-tepui

Auyantepui zyskało międzynarodową sławę w 1933 roku, gdy Jimmie Angel, amerykański pilot szukający złóż złota, przypadkowo odkrył wodospad Salto Angel. W 1937 roku Angel przedsięwziął kolejną podróż wraz z żoną Marie, jeszcze jednym towarzyszem oraz wynajętym pomocnikiem. Niestety, podczas lądowania na szczycie tepui koła małego samolotu Flamingo zapadły się w podmokłą, torfową ziemię i nie udało się go wydostać[2]. Odkrywcom zajęło jedenaście dni, zanim zeszli z góry. Nazwisko Angela zostało unieśmiertelnione, gdy nazwano nim wodospad.

Auyantepui jest gigantem wśród płaskowyżów. Obejmuje 650 km² i ma 2535 m wysokości.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Canaima [online], www.inparques.gob.ve [dostęp 2023-11-26].
  2. Charles W. Myers, Maureen A. Donnelly, The Summit Herpetofauna Of Auyantepui, Venezuela: Report From The Robert G. Goelet American Museum–Terramar Expedition, „Bulletin of the American Museum of Natural History”, 308, 2008, s. 1–147, DOI: 10.1206/308.1 (ang.).