Awenturyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Awenturyn
Aventurine.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy awanturyn, kwarc awenturynowy
Skład chemiczny SiO2
Twardość w skali Mohsa 7
Przełam muszlowy
Układ krystalograficzny trygonalny
Gęstość minerału 2,65 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zielona lub czerwona
Rysa biała lub szarawa
Połysk szklisty, na przełamie tłusty

Awenturyn, awanturyn[1], kwarc awenturynowyminerał z gromady krzemianów; odmiana kwarcu. Jest minerałem rzadkim.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Nigdy nie występuje w formie dobrze wykształconych kryształów. Zawsze przybiera postać ziarnistych mas z bezbarwnego kwarcu, z nieregularnie rozmieszczonymi łuseczkami miki chromowej (fuchsytu). Refleksy światła odbijającego się od miki nadają mu typowy zielony odcień. Wykazuje efekt migotliwości zwany awenturyzacją. Czasami awenturyn zawiera wtrącenia brązowej, srebrzystej lub białej miki oraz czerwonego hematytu lub niebieskiego dumortierytu.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Awenturyn nie jest właściwie minerałem, lecz raczej agregatem zbudowanym z ziaren kwarcu i łusek miki.

Największe złoża: Indie, Egipt, Rosja – na Uralu (w łupkach mikowych), na Syberii, w Górach Ałtaj, Brazylia, Chile, Hiszpania, Austria.

W Polsce – znajdowany sporadycznie w aluwiach Kaczawy i w Górach Izerskich.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • kamień szlachetny i ozdobnykwarcowa odmiana krzemionki.
  • Wyrabia się z niego koraliki do naszyjników. Kamienie umieszcza się w broszkach, kolczykach, czasami szlifuje w kaboszony, płytki.
  • dawniej wykonywano z niego naczynia,
  • służy jako surowiec rzeźbiarski
    • Obecnie duże ilości awenturynu wytwarza się sztucznie – przez dodanie do szkła łusek miedzi. Imitacja tego kamienia pojawiła się w weneckiej hucie szkła wcześniej, zanim awenturyn został odkryty. Przez przypadek (per aventura) drobniutkie opiłki miedzi dostały się do stopionej masy szklanej i spowodowały efekt wyjątkowej błyskotliwości szkła. Wyrób szklany nazwano awenturynem, a gdy odkryto minerał nazwano go tak samo.[potrzebny przypis]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Awenturyn. Encyklopedia PWN. [dostęp 2019-01-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aventurine (ang.). mindat.org. [dostęp 2012-05-24].