Azydek nitrozylu
| |||||||||
| |||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||
| Wzór sumaryczny |
(NO)N3 | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
72,03 g/mol | ||||||||
| Wygląd |
bladożółte ciało stałe | ||||||||
| Identyfikacja | |||||||||
| Numer CAS | |||||||||
| PubChem | |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| |||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||
Azydek nitrozylu, N
4O – bardzo nietrwały nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków azotu, zbudowany z reszty azydkowej, N
3, i nitrozylowej, NO. Poniżej −50 °C występuje w postaci bladożółtego ciała stałego[1].
Otrzymywanie
[edytuj | edytuj kod]Po raz pierwszy syntezę nitrozyladyzu opisano w 1958 roku. Otrzymano go w reakcji azydku sodu z chlorkiem nitrozylu, w temperaturze poniżej −50 °C[1]:
Produkt wyizolowano z mieszaniny reakcyjnej metodą destylacji próżniowej[1][2]. Do reakcji można także użyć kwasu nitrozylosiarkowego, (NO)HSO
4, i kwasu azotowego[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Harold W. Lucien, The Preparation and Properties of Nitrosyl Azide, „Journal of the American Chemical Society”, 80 (17), 1958, s. 4458–4460, DOI: 10.1021/ja01550a004 (ang.).
- ↑ a b Axel Schulz, Inis C. Tornieporth-Oetting, Thomas M. Klapötke, Nitrosyl Azide, N4O, an Intrinsically Unstable Oxide of Nitrogen, „Angewandte Chemie International Edition”, 32 (11), 1993, s. 1610–1612, DOI: 10.1002/anie.199316101 (ang.).