Bój spotkaniowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bój spotkaniowy – to natarcie na przeciwnika nacierającego[1]; to działania bojowe wynikłe na skutek zetknięcia się oddziałów i związków taktycznych stron przeciwnych, z których każda dąży do uzyskania rozstrzygnięcia przez natarcie. Jest etapem pośrednim podczas prowadzenia walki[2]. Jest też formą natarcia[3] Zadania przeciwstawnych stron sięgają poza rubież starcia[4]. Do boju spotkaniowego oddziały przechodzą z marszu, podczas potęgowania uderzenia w głębi obrony przeciwnika, pościgu, podczas odpierania kontrataków, w czasie walki z desantami. Charakteryzuje się on ograniczonym czasem na organizację działań niejasnością sytuacji, dążeniem do uzyskania zaskoczenia i przejęcia inicjatywy[5].

Charakterystyka boju spotkaniowego[edytuj | edytuj kod]

Bój spotkaniowy jest szczególną formą natarcia, w którym inicjatywę zaczepną przejawiają obie walczące strony. Może on mieć miejsce we wszystkich rodzajach działań bojowych; wynika z reguły wówczas, gdy zadania przeciwników sięgają poza rubież ich bezpośredniego starcia[6]. Następuje wówczas, gdy obie strony dążą do wykonania zadania przez natarcie, a głębokości tych zadań sięgają poza rubież starcia[7]. W boju spotkaniowym każda ze stron dąży do wykonania wyprzedzającego uderzenia, zdobycia przewagi i inicjatywy, narzucenia swej woli i rozstrzygnięcia walki przez natarcie. Charakteryzuje się on ograniczonym czasem na organizację działań, szybkim zbliżaniem stron, niejasnością sytuacji, dążeniem do uzyskania zaskoczenia i przejęcia inicjatywy, gwałtownymi i częstymi zmianami sytuacji oraz istnieniem luk i otwartych skrzydeł[8] .Bój spotkaniowy cechuje dążenie obu stron do wyprzedzenia się w uderzeniu, gwałtowność rozwoju działań, szybkie zmiany sytuacji, szeroki manewr, częsta zmiana ugrupowania bojowego oraz wejście oddziałów i związków taktycznych do akcji wprost z marszu.

Bój spotkaniowy jest z zasady działaniem krótkotrwałym, rozpoczyna się z chwilą nawiązania walki przez awangardy, oddziały wydzielone lub pododdziały czołowe obu stron, a kończy się w momencie, kiedy jedna ze stron utraci inicjatywę i przejdzie do obrony lub zacznie się wycofywać. Bój spotkaniowy związków lub zgrupowań operacyjnych określany jest terminem bitwy spotkaniowej.

Do boju spotkaniowego dochodzi[3]:

  • gdy siły wykonujące marsz po wyznaczonej drodze wejdą w kontakt z przeciwnikiem, o którym wojska własne posiadają mało informacji;
  • gdy obydwie strony posiadają informacje o przeciwniku i decydują się na starcie celem opanowania terenu o znaczeniu taktycznym;
  • gdy jedna z walczących stron próbuje zająć pozycję obronną, a druga próbuje temu zapobiec.

Według teoretyków wojskowości w okresie II Rzeczypospolitej zasadniczymi cechami boju spotkaniowego były[9]:

  • niejasność i zmienność położenia
  • 'wyjątkowa szybkość działań
  • łatwość zaskoczenia

Oceniano, że w boju spotkaniowym zwycięża ten, kto wcześniej zdobędzie inicjatywę i przez to narzuci swą wolę nieprzyjacielowi. Szybkość rozwoju wypadków powoduje, że rozpoznanie daje wiadomości spóźnione; lotnictwo stwierdza jedynie fragmenty położenia[9].

Uważano, że: warunki boju spotkaniowego wymagają szybkiej decyzji. Dowódca musi zadecydować użycie sił głównych bez względu na szczupłość wiadomości o nieprzyjacielu. Postanowienie trzeba oprzeć w tym wypadku na ogólnej ocenie położenia, głównie na ocenie zadania i terenu. Decyzja musi być prosta, śmiała i możliwa do szybkiego wykonania; ułatwi to zaskoczenie i pobicie nawet silniejszego nieprzyjaciela[10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]