Bór suchy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bór suchy
Ilustracja
Nadmorski bór chrobotkowy na siedlisku boru suchego (Słowiński Park Narodowy)
Symbol Bs
Tereny nizinne
Gleby bielicowe, bielicowo-rdzawe
Gatunki główne sosna zwyczajna IV–V bonitacji
Gatunki domieszkowe brzoza brodawkowata
Gatunki podszytowe jałowiec pospolity, jarząb pospolity, brzoza brodawkowata, sosna zwyczajna
Typ siedliskowy lasu
Bór chrobotkowy na siedlisku boru suchego (północne Niemcy)

Bór suchy (Bs) – typ siedliskowy lasu występujący na obszarze wszystkich krain nizinnych w Polsce na siedliskach skrajnie ubogich i suchych[1]. Gleby tego siedliska są bielicowe, inicjalne na siedliskach najuboższych, i właściwe, w tym na siedliskach nieco żyźniejszych – bielicowo-rdzawe[1]. Są to zwykle piaski luźne, równoziarniste, głębokie i suche, zwykle eoliczne wydmowe (w pasie nadmorskim piaski wydm nadmorskich, poza tym wydm śródlądowych)[2][1], a także zgromadzone na terasach akumulacyjnych rzecznych lub wodno-lodowcowych[3]. Poziom wód gruntowych nie ma wpływu na siedlisko – znajduje się poza zasięgiem korzeni drzew (nierzadko na głębokości poniżej 4 m)[2]. Powierzchnię gleby pokrywa próchnica w postaci rozdrobnionej butwiny lub inicjalnej[1].

Udział boru suchego w ogólnej powierzchni lasów w Polsce wynosi ok. 0,3% (dane z roku 2008)[4].

Skład gatunkowy[edytuj | edytuj kod]

Gatunkiem dominującym jest sosna zwyczajna IV – V bonitacji, w domieszce występuje brzoza brodawkowata[2][1]. Warstwa podszytowa jest bardzo uboga i składają się na nią takie gatunki jak: jałowiec pospolity, jarząb pospolity, brzoza brodawkowata sosna zwyczajna[2].

Gatunki runa typowe dla boru suchego[2]:

Według niektórych źródeł także[1][3]:

Status syntaksonomiczny[edytuj | edytuj kod]

Z punktu widzenia syntaksonomii bory suche odpowiadają głównie zbiorowisku Cladonio-Pinetum (śródlądowy bór suchy), a także suchym postaciom zbiorowisk Empetro nigri-Pinetum (nadmorski bór bażynowy) – podzespół chrobotkowy (E.n.-P. cladonietosum) i gruszyczkowy (E.n.-P. pireletosum) oraz Peucedano-Pinetum (subkontynentalny sosnowy bór świeży) – wariant suchy z sasanką otwartą (P-P pulsatilletosum)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Ewa Sikorska: Siedliska leśne. Cz. I. Siedliska obszarów niżowych. Kraków: Akademia Rolnicza im. H. Kołłątaja w Krakowie, 1999, s. 8–-89. ISBN 83-86524-43-X.
  2. a b c d e Tadeusz Henryk Puchniarski: Rośliny siedlisk leśnych w Polsce. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, 2004, s. 30–31. ISBN 83-09-01822-3.
  3. a b Marian Kiełbaska (red.): Mała encyklopedia leśna. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1991, s. 43–44. ISBN 83-01-08938-5.
  4. Informacja o stanie lasów oraz o realizacji „Krajowego programu zwiększania lesistości” w 2008 roku. Ministerstwo Środowiska, 2009. s. 11. [dostęp 2014-04-19].
  5. Władysław Matuszkiewicz, Piotr Sikorski, Wojciech Szwed, Marek Wierzba (red.): Lasy i zarośla. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. 242–251, seria: Zbiorowiska roślinne Polski. ISBN 978-83-01-17064-6.