Bösendorfer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fortepian Bösendorfer.

Fabryka fortepianów i pianin Bösendorfer, znana jako Bösendorfer – austriackie przedsiębiorstwo produkujące fortepiany. Zostało założone w 1828 roku przez Ignaza Bösendorfera. W 2008 zostało przejęte przez Yamahę[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ignaz Bösendorfer

Ignaz Bösendorfer był synem stolarza, a sztukę budowy instrumentów muzycznych opanował podczas pracy u wiedeńskiego twórcy organów i fortepianów Josepha Brodmanna. W 1828 otrzymał licencję handlową i przejął zakład swego mistrza w Wiedniu. Po pochlebnych opiniach Ferenca Liszta przedsiębiorstwo zyskało sławę w całej Europie. Fortepiany Bösendorfera otrzymały złote medale na wystawach w Wiedniu, a w 1839 cesarz Ferdynand I nadał właścicielowi zakładu tytuł „twórcy fortepianów na dwory cesarskie i królewskie”.

W 1859 zmarł Ignaz Bösendorfer, a przedsiębiorstwo przejął jego syn Ludwig. Na ten okres przypada dynamiczny rozwój fabryki, która dwukrotnie zmieniała siedzibę (w 1860 i 1870). W 1869 cesarz Franciszek Józef I podarował fortepian Bösendorfera japońskiej rodzinie cesarskiej. Fortepiany otrzymały także arystokratyczne rodziny we Francji i Rosji. W 1889 zorganizowano pierwszy Konkurs Pianistyczny im. Bösendorfera.

Około roku 1900 powstał pierwszy model "Imperial", posiadający osiem oktaw i 290 cm długości. W 1909 firmę przejął Carl Hutterstrasser. Ludwig Bösendorfer żył do 1919 i nie pozostawił żadnych potomków. Przedsiębiorstwo przetrwało I wojnę światową, a później zostało odziedziczone przez synów Hutterstrassera – Aleksandra i Wolfganga. W 1944 magazyny drewna Bösendorfera zostały zbombardowane przez lotnictwo Aliantów.

Na przestrzeni następnych kilkudziesięciu lat firma trzykrotnie zmieniała właściciela. W 1966 fabrykę Bösendorfera kupiła firma Kimball, w 2001 BAWAG i wreszcie w 2008 Yamaha.

W 2002 fabryka otrzymała herb od ministra finansów Austrii za zasługi dla austriackiej gospodarki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Yamaha history (ang.). yamaha.com. [dostęp 2014-03-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]