Bąblin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bąblin
Wejście na teren siedziby Misjonarzy Świętej Rodziny
Wejście na teren siedziby Misjonarzy Świętej Rodziny
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat obornicki
Gmina Oborniki
Sołectwo Bąblin
Liczba ludności (2009) 179[1]
Strefa numeracyjna (+48) 61
Tablice rejestracyjne POB
SIMC 0591248
Położenie na mapie gminy Oborniki
Mapa lokalizacyjna gminy Oborniki
Bąblin
Bąblin
Położenie na mapie powiatu obornickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu obornickiego
Bąblin
Bąblin
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Bąblin
Bąblin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bąblin
Bąblin
Ziemia 52°40′40,1″N 16°43′05,6″E/52,677806 16,718222

Bąblinwieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie obornickim, w gminie Oborniki[2].

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.

Historia i obiekty[edytuj]

Zabudowa w centrum wsi

Wieś po raz pierwszy była wzmiankowana w 1388 (Bandlino) i była wówczas własnością Macieja Jada Bandlińskiego (herbu Nałęcz). Kolejne rodziny, których własność stanowił Bąblin to: Rostworowscy, Kiszewscy i Dobrzyccy (do 1890, kiedy to wieś przejęła HaKaTa). W 1839 gościła tutaj Narcyza Żmichowska. W 1903 majątek został przez władze pruskie rozparcelowany. Resztówkę po parcelacji kupiło Towarzystwo Wypoczynkowe dla Kolejarzy i uruchomiło tu dom wypoczynkowy (1908). Dom przejęła w 1919 polska spółdzielnia Letnisko Kolejowców. W 1935 budynki odkupili Misjonarze Świętej Rodziny, a ich placówkę poświęcił 20 października 1935 arcybiskup August Hlond. Od października do grudnia 1939 naziści urządzili tutaj obóz dla internowanych i wysiedlanych Polaków z powiatu obornickiego (upamiętnia to wmurowana w 1989 tablica pamiątkowa). W latach 1969-1980 pałac poddawany był licznym remontom i renowacjom. W 1982 dobudowano kaplicę Świętej Rodziny. Dawny dwór i park (3,12 ha) zajmowany przez misjonarzy wpisano do rejestru zabytków. Przy pałacu rośnie m.in. dąb o obwodzie około 4 metrów, szczelnie opleciony bluszczem. Monumentalne ogrodzenie założenia pałacowego i brama pochodzą z początku XX wieku. W parku droga krzyżowa oraz cmentarz zakonny z obeliskiem ku czci majora Mikołaja Dobrzyckiego. Oprócz pałacu i parku na uwagę zasługują:

  • szkoła z początku XX wieku,
  • aleja kasztanowców na osi pałacowej,
  • budynek dworca kolejowego (początek XX wieku),
  • część wsi powstała w okresie kolonizacji pruskiej[3].

Legenda[edytuj]

Według miejscowej legendy na drzewie koło wsi żył potwór z głową lwa, obgryzający korę i przeciągle wyjący. Był to przestępca, który powiesił się na tym drzewie i za swoje grzechy miał obgryzać tu korę. Jako że drwale ścięli częściowo drzewo, to potwór nie mógł dokończyć obgryzania i stąd potężnie wył[4].

Przypisy

  1. WWW gminy Oborniki - Statystyki. [dostęp 2010-04-25]. s. 47.
  2. Główny Urząd Statystyczny: Rejestr TERYT. [dostęp 2013-06-19].
  3. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.98-99, ISBN 978-83-7272-242-3
  4. Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.99, ISBN 978-83-7272-242-3

Linki zewnętrzne[edytuj]