Będargowo (powiat choszczeński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Będargowo
wieś
Państwo  Polska
Województwo  zachodniopomorskie
Powiat choszczeński
Gmina Pełczyce
Wysokość 104 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 443
Strefa numeracyjna 95
Kod pocztowy 73-261[1]
Tablice rejestracyjne ZCH
SIMC 0185465
Położenie na mapie gminy Pełczyce
Mapa konturowa gminy Pełczyce, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Będargowo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Będargowo”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Będargowo”
Położenie na mapie powiatu choszczeńskiego
Mapa konturowa powiatu choszczeńskiego, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Będargowo”
Ziemia53°01′26″N 15°22′04″E/53,023889 15,367778

Będargowo (niem. Groß Mandelkow) – wieś sołecka w Polsce, położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Pełczyce, ok. 5 km na południowy wschód od Pełczyc, między Pełczycami a miejscowością Jarosławsko..

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. W roku 2007 wieś liczyła 443 mieszkańców.

W skład sołectwa Będargowo wchodzi również osada Będargowiec.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Trzeszczon[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0185471 Kosowo przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka pochodzi z 1310 r. W 1337 r. wieś liczyła 70 łanów. Wieś została zniszczona w 1444 r. podczas wojny z Krzyżakami i jako ziemia opuszczona stała się własnością rodziny von Pariss (Paries). Dopiero pod koniec XVI wieku Będargowo zostało odbudowane, wówczas także powstał nowy kościół (lub odbudowano zniszczony). W wyniku koneksji rodzinnych w 1720 r. majątek w Będargowcu przechodzi na rodzinę von Bornstedt (w jej posiadaniu do roku 1820). Folwark powstał prawdopodobnie na pocz. XIX wieku; w latach 1820 - 1840 należał do Johanna W. Möllera, a od 1856 r. do - pochodzącej z Niderlandów - rodziny v. Kuycke. Na pocz. XX wieku zbudowano dwór. W 1828 r. wieś liczyła 499 mieszkańców. Największe gospodarstwa chłopskie w Będargowie liczyły po 26-35 ha (były tylko 4 takiej wielkości). W 1933 r. ostatni właściciel folwarku (narodowości żydowskiej) sprzedał ziemię i budynki swoim pracownikom. Wiele z obiektów gospodarczych zostało już wówczas zaadoptowanych na cele mieszkalne, inne przebudowano. Po II wojnie światowej majątek zajęli osadnicy. W 1952 r. powstała tu Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna. Obecnie w zasobach Agencji Nieruchomości Rolnych - częściowo wydzierżawiono spółce z kapitałem zagranicznym[4].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[5][6]:

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W Będargowie znajduje się szkoła podstawowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 19 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  3. GUS. Rejestr TERYT
  4. Historia. „UMiG”. Pełczyce. 
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 8. [dostęp 25.4.13].
  6. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 
  7. Piotr Skurzyński, Pomorze, Warszawa: Wyd. Muza S.A., 2007, s. 104, ISBN 978-83-7495-133-3.