Błyszczak półobrożny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błyszczak półobrożny
Lamprotornis hildebrandti[1]
(Cabanis, 1878)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina szpakowate
Podrodzina szpaki
Rodzaj Lamprotornis
Gatunek błyszczak półobrożny
Synonimy
  • Notauges Hildebrandti Cabanis, 1878[2]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Błyszczak półobrożny[4], błyszczak pyszny (Lamprotornis hildebrandti) - gatunek ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae). Pierwotnie zaliczał się do rodzaju Notauges. Został nazwany na cześć niemieckiego kolekcjonera Johannesa Hildebrandta, który jako pierwszy sprowadził do Europy okazy tego gatunku.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Błyszczak pyszny występuje w Kenii i Tanzanii, gdzie zamieszkuje otwarte przestrzenie na wysokościach od 500 do 2200 metrów. Zamieszkuje otwarte tereny lesiste oraz zarośla. Jest często obserwowany, jego siedliska nie są zagrożone zniszczeniem, a zasięg jego występowania obejmuje tereny już chronione. W związku z tym jest sklasyfikowany jako gatunek niższego ryzyka zagrożenia wyginięciem.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Błyszczak pyszny ma 18 centymetrów długości i waży od 50 do 69 gram. Jest pokryty opalizującym, kolorowym upierzeniem. Tak jak u jego krewniaków opalizacja jest spowodowana interferencją światła na mikroskopijnej strukturze piór, a nie barwnikiem. Głowa, jak i większość górnej części ciała jest barwy niebieskiej, szyja oraz górna część piersi jest purpurowa, ogon jest niebiesko-zielony. Dolna część piersi oraz brzuch są pomarańczowo-rude. Ma jaskrawą, pomarańczową tęczówkę i czarne nogi. Obie płcie wyglądają identycznie, natomiast młode całkowicie różnią się barwą od dorosłych - brak im jaskrawego upierzenia, górne partie ciała są szare a dolne brązowe.

Rozmnażanie i odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Głównym rodzajem pożywienia są owady takie jak żuki, koniki polne czy latające termity, ale żywi się również owocami, o czym świadczą nasiona znajdowane w żołądkach tych ptaków. Żeruje na ziemi, w parach bądź w małych stadach. Czasami przyłącza się do żerujących ptaków innych gatunków z rodzaju Lamprotornis.

Okres gniazdowania rozciąga się od marca do maja i od października do grudnia. Zwykle buduje gniazda z włókien roślinnych w opuszczonych gniazdach dzięciołów wydrążonych w drzewach. Czasami gniazduje w płotach, w słupach oświetleniowych i telegraficznych. Konkuruje o miejsca na gniazda z Błyszczakiem stalowym. Składa zwykle od trzech do czterech jaj, które są pod opieką obojga rodziców.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lamprotornis hildebrandti, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Hildebrandt's Starling (Lamprotornis hildebrandti) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-07].
  3. BirdLife International 2012, Lamprotornis hildebrandti, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2015-4 [dostęp 2016-04-10] (ang.).
  4. P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Sturninae Rafinesque, 1815 - szpaki (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-04-10].