B-1 (szybowiec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
B-1
B-1
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa
Konstruktor Michał Blaicher
Typ Warsztaty Szybowcowe ZASPL
Konstrukcja drewniana
Załoga 1
Historia
Data oblotu 29 maja 1934
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Wymiary
Rozpiętość 12,7 m
Wydłużenie 9,1
Długość 7,18 m
Wysokość 1,5 m
Powierzchnia nośna 17,7 m²
Masa
Własna 130 kg
Użyteczna 75 kg
Startowa 205 kg
Osiągi
Prędkość minimalna 41 km/h
Prędkość ekonomiczna 45 km/h
Prędkość optymalna 50 km/h
Prędkość holowania 70 km/h
Prędkość min. opadania 0,9 m/s przy 45 km/h
Doskonałość maks. 15,5
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska
Rzuty
Rzuty samolotu

B-1 – polski szybowiec szkolny zbudowany w dwudziestoleciu międzywojennym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Inżynier Michał Blaicher zaprojektował B-1 jako szybowiec przeznaczony do szkolenia pilotów w lotach żaglowych i na holu. Budowę prototypu prowadziły Warsztaty Szybowcowe ZASPL we Lwowie[1]. Szybowiec otrzymał numer fabryczny 137[2].

W konstrukcji szybowca przewidziano możliwość wykonywania lotów przez pilota ze spadochronem lub bez. Umożliwiało to brezentowe, regulowane oparcie fotela pilota. Dodatkową nowością było zamontowanie w szybowcu przyrządu wskazującego prądy wznoszące, będącego autorskim pomysłem konstruktora.

Oblot prototypu został wykonany 29 maja 1934 roku na lotnisku w Skniłowie. Pilotami-oblatywaczami byli: Michał Blaicher, Franciszek Kotowski, Piotr Mynarski oraz Zbigniew Żabski[1].

W 1934 roku szybowiec został przetransportowany do szkoły szybowcowej w Bezmiechowej, gdzie prowadzono dalsze badania. Wykazały one, że szybowiec jest trudny w pilotażu, jego osiągi były gorsze od zbudowanej w tym samym czasie Sroki. Również przyrząd do wskazywania noszeń nie spełnił oczekiwań. Podjęto decyzję o zaprzestaniu projektu, szybowiec został zdemontowany i później skasowany.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Jednomiejscowy szybowiec szkolny w układzie zastrzałowego górnopłatu o konstrukcji drewnianej[1][2].

Kadłub o konstrukcji półskorupowej o przekroju sześciokątnym. Przód kryty sklejką, część środkowa płótnem, kratownicowa część ogonowa kryta również sklejką. Kabina pilota otwarta, osłonięta wiatrochronem. Fotel pilota regulowany. Z przodu kadłuba znajdował się zaczep do startu z lin gumowych i lotów na holu. Statecznik pionowy wykonany jako integralna część kadłuba.

Płat dwudzielny o obrysie prostokątnym, zwężony na końcach, podparty dwoma parami zastrzałów dodatkowo usztywnionych skrzyżowanymi linkami. Płat jednodźwigarowy z dźwigarem pomocniczym, wyposażony w lotki, kryty do dźwigara sklejką, dalej płótnem.

Usterzenie krzyżowe, statecznik poziomy jednoczęściowy, podparty zastrzałami. Stateczniki kryte sklejką, powierzchnie sterowe płótnem.

Podwozie jednotorowe złożone z amortyzowanej podkadłubowej płozy głównej i płozy ogonowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Szybowiec kpt. Blaichera B-1. „Skrzydlata Polska”. 4/1934, s. 118, kwiecień 1934. Warszawa: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. 
  2. a b Andrzej Glass: Polskie konstrukcje lotnicze 1893-1939. Warszawa: Wydawnictwo Łączności i Komunikacji, 1976, s. 407.