B.B. King

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
B.B. King
B. B. King.jpg
B.B. King podczas koncertu w Białym Domu
26 czerwca 2006
Imię i nazwisko Riley B. King
Data i miejsce urodzenia 16 września 1925
Itta Bena (Missisipi)
Instrument gitara
Gatunek Memphis blues,
rhythm and blues,
soul blues
Zawód muzyk
Aktywność od 1947
Instrument
Lucille
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Riley B. King znany jako B.B. King (ur. 16 września 1925 w Itta Bena w stanie Missisipi)[1] – amerykański gitarzysta i wokalista bluesowy. Został obdarzony nieformalnym tytułem: King of Blues – "Król Bluesa". Muzyka Kinga zaliczana jest do stylów Memphis Blues, Modern Electric Blues i Soul Blues.

Życie zawodowe[edytuj | edytuj kod]

W 1980 B.B. King został wprowadzony do Blues Hall of Fame a w 1987 do Rock and Roll Hall of Fame[2]. W 2003 pojawił się na 3., a w 2011 na 6. miejscu listy 100 największych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone[3]. Zaliczany do trzech królów bluesa, razem z Albertem Kingiem i Freddiem Kingiem. Był jednym z ulubionych wykonawców Jimiego Hendriksa.

Działalność dobroczynna[edytuj | edytuj kod]

W roku 2001, King stał się oficjalnym sponsorem Little Kids Rock, organizacji non-profit ofiarującej za darmo muzyczne instrumenty dzieciom w szkołach na terenie USA. Zasiada w Honorowej Loży Dyrekcji LKR.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

King był żonaty dwa razy: z Marthą Lee Denton w latach 19461952, oraz z Sue Carol Hall w latach 19581966. Obydwa małżeństwa zakończyły się z powodu przedkładania przez Kinga życia zawodowego nad życie rodzinne (250 występów rocznie). Nieoficjalnie muzyk jest ojcem 15 dzieci. Od ponad dwudziestu lat artysta cierpi na cukrzycę typu 2. King jest znanym działaczem przeciw tej chorobie, a także pojawia się w reklamach produktów mających za zadanie polepszyć jakość życia cukrzyków.

Ulubionym piosenkarzem Kinga jest zmarły w 1998 Frank Sinatra. W swojej autobiografii często go wspomina (np., że w czasach młodości przed zaśnięciem słuchał albumu In the Wee Small Hours). Bluesman zauważa także, że to Frank Sinatra otworzył drzwi czarnoskórym artystom, którzy wcześniej nie mieli prawa występów "w miejscach gdzie dominowali biali". W latach 60. piosenkarz załatwił B.B. Kingowi występy w kilku głównych klubach w Las Vegas.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Richard Kostelanetz, Jesse Reiswig: The B.B. King reader: 6 decades of commentary. Hal Leonard Corporation, 2005, s. 116. ISBN 9780634099274.
  2. Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 – 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2012-05-27].
  3. Rolling Stone's "The 100 Greatest Guitarists of All Time" Do you agree? (ang.). theinsider.com. [dostęp 2010-05-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]