BAE Taranis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
BAE Taranis
(dane przewidywane)
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent BAE Systems
Typ UAV
Konstrukcja Latające skrzydło
Historia
Data oblotu 10 sierpnia 2013
Dane techniczne
Napęd silnik turbowentylatorowy Rolls-Royce Adour Mk.951
Ciąg 28,82 kN
Wymiary
Rozpiętość 9,94 m
Długość 11,35 m
Wysokość 4,00 m
Masa
Startowa 8000 kg

BAE Taranisbrytyjski samolot bezzałogowy, rozwijany obecnie przez BAE Systems w ramach programu Unmanned Combat Air Vehicle (UCAV). Nazwa pochodzi od celtyckiego boga Taranisa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki programu budowy bezzałogowego samolotu uderzeniowego sięgają 2005 roku kiedy to brytyjskie Ministerstwo Obrony ogłosiło Strategię Przemysłu Obronnego (Defence Industrial Strategy). W dokumencie wytyczono główne obszary rozwoju brytyjskiego przemysłu zbrojeniowego, jednym z nich było zapewnienie przez lokalne firmy zdolności do projektowania, budowy i modernizacji bojowych, bezzałogowych aparatów latających. W 2006 roku BAE Systems otrzymał środki finansowe na zaprojektowanie i budowę demonstratora technologii uderzeniowego samolotu. BAE Systems stanął na czele konsorcjum powołanego do życia w celu realizacji projektu. W jego skład weszły firmy Rolls-Royce, QinetiQ oraz Smiths Aviation. Po raz pierwszy model samolotu został zaprezentowany na Airshow w Farnborough w 2008 roku. 12 lipca 2010 roku (niektóre źródła podają iż miało to miejsce 14 lipca) po raz pierwszy zaprezentowano szerszej publiczności prototyp samolotu na lotnisku w Warton, bez możliwości przyjrzenia się maszynie z bliska[1]. W tym samym roku maszyna rozpoczęła próby naziemne zakończone w lipcu 2012 roku. W kwietniu 2013 roku Taranis wykonał pierwsze kołowanie po pasie startowym. Pod koniec tego samego roku, brytyjskie Ministerstwo Obrony ujawniło, iż pierwszy lot maszyny odbył się w 2013 roku, nie podając dalszych szczegółów[2]. Więcej szczegółów ujawniono na wspólnej konferencji przedstawicieli Ministerstwa Obrony i BAE Systems jaka odbyła się 5 lutego 2014 roku w Londynie. Poinformowano, że pierwszy lot aparatu o znakach rejestracyjnych ZZ250 odbył się 10 sierpnia 2013 roku i trwał 15 minut, pilotem maszyny, kontrolującym jej lot z naziemnej stacji był Bob Fraser. Kilka dni później, 17 sierpnia, Taranis ponownie wzbił się w powietrze. Wcześniej maszyna przeszła próby naziemne w lipcu 2013 roku, które odbyły się w bazie RAF niedaleko Warton, skąd na pokładzie C-17A przewieziono ją do nieujawnionego wcześniej miejsca w celu przeprowadzenia badań w locie. Najbardziej prawdopodobnym miejscem lotów był australijski poligon Woomera Test Range[3] co potwierdziły późniejsze doniesienia.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

W celu obniżenia skutecznej powierzchni odbicia radiolokacyjnego Taranis został zaprojektowany w układzie latającego skrzydła. Wlot powietrza do silnika znajduje się nad krawędzią natarcia płata. Tunel dolotowy do silnika opływa kadłub od góry, zaginając się w celu osłonięcia łopatek pierwszego stopnia sprężarki silnika. Napęd stanowi silnik RR Turbomeca Adour Mk. 951. Samolot może być sterowany ze stanowiska naziemnego jak również wykonywać w pełni autonomiczne misje włącznie z przeprowadzeniem samodzielnie ataku na rozpoznany cel.

Przypisy

  1. Taranis Unmanned Combat Air Vehicle (UCAV) Demonstrator (ang.). airforce-technology.com. [dostęp 2011-03-05].
  2. Taranis Flown, „Air International”, nr 12 (2013), s. 6, ISSN 0306-5634
  3. Jamie Hunter,Taranis breaks cover, „Combat Aircraft Monthly”, nr 4 (2014), s. 64-65, ISSN 2041-7489

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]