BAE Taranis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
BAE Taranis
(dane przewidywane)
Taranis podczas dziewiczego lotu
Taranis podczas dziewiczego lotu
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent BAE Systems
Typ UAV
Konstrukcja Latające skrzydło
Historia
Data oblotu 10 sierpnia 2013
Dane techniczne
Napęd silnik turbowentylatorowy Rolls-Royce Adour Mk.951
Ciąg 28,82 kN
Wymiary
Rozpiętość 9,94 m
Długość 11,35 m
Wysokość 4,00 m
Masa
Startowa 8000 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

BAE Taranisbrytyjski samolot bezzałogowy, rozwijany obecnie przez BAE Systems w ramach programu Unmanned Combat Air Vehicle (UCAV).

Nazwa pochodzi od celtyckiego boga Taranisa.

Po raz pierwszy model samolotu został zaprezentowany na Airshow w Farnborough w 2008 roku. 12 lipca 2010 roku po raz pierwszy zaprezentowano szerszej publiczności prototyp samolotu na lotnisku w Warton, bez możliwości przyjrzenia się maszynie z bliska[1]. Pod koniec 2013 roku, brytyjskie Ministerstwo Obrony ujawniło, iż pierwszy lot maszyny odbył się w 2013 roku, nie podając dalszych szczegółów[2]. Więcej szczegółów ujawniono na wspólnej konferencji przedstawicieli Ministerstwa Obrony i BAE Systems jaka odbyła się 5 lutego 2014 roku w Londynie. Poinformowano, że pierwszy lot aparatu o znakach rejestracyjnych ZZ250 odbył się 10 sierpnia 2013 roku i trwał 15 minut, kilka dni później, 17 sierpnia, Taranis ponownie wzbił się w powietrze. Wcześniej maszyna przeszła próby naziemne w lipcu 2013 roku, które odbyły się w bazie RAF niedaleko Warton, skąd na pokładzie C-17A przewieziono ją do nieujawnionego dotąd miejsca w celu przeprowadzenia badań w locie. Najbardziej prawdopodobnym miejscem lotów był australijski poligon Woomera Test Range[3].

Zostały też ujawnione pierwsze dane techniczne samolotu[1]:

  • szacowany koszt prototypu: 143 milionów GBP;
  • wysokość: 4 m;
  • długość: 11,35 m;
  • rozpiętość: 9,94 m;
  • maksymalna masa startowa: 8 ton;
  • zasięg operacyjny: zdolność do lotów międzykontynentalnych;
  • ciąg silnika: 28,82 kN (2937,80 kG).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Taranis Unmanned Combat Air Vehicle (UCAV) Demonstrator (ang.). airforce-technology.com. [dostęp 2011-03-05].
  2. Taranis Flown, „Air International”, nr 12 (2013), s. 6, ISSN 0306-5634
  3. Jamie Hunter,Taranis breaks cover, „Combat Aircraft Monthly”, nr 4 (2014), s. 64-65, ISSN 2041-7489

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]