Baćkowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°47′45″N 21°13′54″E
- błąd 39 m
WD 50°46'59.9"N, 21°13'0.1"E
- błąd 14 m
Odległość 1843 m
Baćkowice
wieś
Ilustracja
Kościół pw. św. Mikołaja w Baćkowicach
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Baćkowice
Liczba ludności (2006) 540
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 27-552[1]
Tablice rejestracyjne TOP
SIMC 0786615
Położenie na mapie gminy Baćkowice
Mapa konturowa gminy Baćkowice, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Baćkowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Baćkowice”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Baćkowice”
Położenie na mapie powiatu opatowskiego
Mapa konturowa powiatu opatowskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Baćkowice”
Ziemia50°47′45″N 21°13′54″E/50,795833 21,231667
Strona internetowa

Baćkowicewieś w Polsce, położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim, w gminie Baćkowice[2][3].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Baćkowice oraz parafii św. Mikołaja.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Baćkowice[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0786621 Kantórka część wsi
0786638 Kolonie część wsi
0786644 Poddane część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Baćkowice (dawniej Baczkowice) w XV w. należały do biskupów kujawskich, ofiarodawców wystawionego wówczas drewnianego kościółka pw. św. Mikołaja. Kolejne kościoły budowano w latach 1599 oraz 1868 (z gotyckim ołtarzem ufundowanym przez Polonię amerykańską). Według legendy nazwa wsi pochodzi od licznie występujących w pobliżu Baćkowic bocianów[4]. Baćkowice były wsią biskupstwa włocławskiego w województwie sandomierskim w ostatniej ćwierci XVI wieku[5]. W 1827 roku miejscowość liczyła 283 mieszkańców i 32 domy[6]. W 1929 r. wieś z przynależnościami zamieszkiwały 563 osoby. We wsi było czterech kowali, dwóch stolarzy, jeden stolarz i szewc, dwa młyny wodne, wiatrak, trzy sklepy spożywcze[7].

W czasie II wojny światowej w okolicach Baćkowic toczyły się walki między armią niemiecką a Armią Czerwoną na tzw. przyczółku baranowsko-sandomierskim. W pierwszych dniach sierpnia 1944 linia frontu przebiegała przez teren gminy a walki toczyły się w Piórkowie, Gołoszycach, Oziębłowie i Modliborzycach. W wyniku działań wojennych spłonęły Modliborzyce, Piórków, Nieskurzów, Baćkowice, Olszownica, Oziębłów i Stanisławów. Ludność z terenów przyfrontowych została wysiedlona. Ostatecznie linia frontu ustabilizowała się na paśmie wzgórz jeleniowskiech[8].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół wraz z kostnicą z 1902 r. oraz przykościelnym cmentarzem został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.843/1-3 z 29.04.2011)[10].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Usytuowanie Baćkowic u podnóża Pasma Jeleniowskiego stworzyło dogodne warunki do rozwoju turystyki pieszej i rowerowej. Gmina Baćkowice leży na trasie kilku szlaków turystycznych. Najbardziej popularnym jest szlak turystyczny czerwony Główny Szlak Świętokrzyski im. Edmunda Massalskiego z Gołoszyc do Kuźniaków. Ponadto przez teren gminy biegnie szlak turystyczny czerwony czerwony szlak turystyczny Gołoszyce – Piotrowice, szlak turystyczny niebieski niebieski szlak turystyczny Gołoszyce – Dwikozy, szlak rowerowy czerwony czerwony szlak rowerowy „Przez Góry Świętokrzyskie” oraz szlak turystyczny czerwony czerwony Szlak Walk Partyzanckich.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 10 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-03-09]. 
  3. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  4. Wyborcza.pl, kielce.wyborcza.pl [dostęp 2021-07-14].
  5. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku,Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 112
  6. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom I - wynik wyszukiwania - DIR, dir.icm.edu.pl [dostęp 2021-07-14].
  7. The 1929 Polish Business Directory Project, data.jewishgen.org [dostęp 2017-03-28].
  8. http://bip.backowice-gmina.pl/images/biblioteka/zalaczniki/201407220220562098.pdf
  9. Lechosław Herz: Góry Świętokrzyskie (mapa turystyczna). Warszawa - Wrocław: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1982.
  10. a b Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2020-09-30. s. 36. [dostęp 2015-11-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Dybczyński, Przewodnik po Górach Świętokrzyskich, Warszawa 1912