Babin (powiat gryfiński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Babin
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryfiński
Gmina Trzcińsko-Zdrój
Wysokość 80 m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 80[1]
Strefa numeracyjna (+48) 91
Tablice rejestracyjne ZGR
SIMC 0784361
Położenie na mapie gminy Trzcińsko-Zdrój
Mapa lokalizacyjna gminy Trzcińsko-Zdrój
Babin
Babin
Położenie na mapie powiatu gryfińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gryfińskiego
Babin
Babin
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Babin
Babin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Babin
Babin
Ziemia 52°53′01″N 14°38′57″E/52,883611 14,649167

Babinosada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Trzcińsko-Zdrój.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.

Zachował się układ przestrzenny folwarków z czytelną kompozycją. Dominuje zabudowa gospodarcza murowana (kamienno-ceglana lub ceglana), o pierwotnej formie architektonicznej.

Położenie[edytuj]

Osada położona jest 11 km na południowy-wschód Trzcińska-Zdroju.

Zgodnie z podziałem fizycznogeograficznym Polski według Kondrackiego teren na którym położony jest Babin należy do prowincji Niziny Środkowoeuropejskiej, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckiego, makroregionu Pojezierze Południowopomorskie oraz w końcowej klasyfikacji do mezoregionu Równina Gorzowska.

Toponimia[edytuj]

Nazwa na przestrzeni wieków: Wawin 1337; Babbin 1338; Babyn 1392-93; Babin 1472; Sabbin 1499; Babin 1833; Bäbin do 1945[2].

Niemiecka nazwa pobliskiego jeziora to Babbin See (wzmianka z 1494).

Historia[edytuj]

  • VIII-poł. X w. - W widłach Odry i dolnej Warty znajduje się odrębna jednostka terytorialna typu plemiennego[3], prawdopodobnie powiązana z plemieniem Lubuszan. Na północy od osadnictwa grupy cedyńskiej oddzielały ją puszcze mosińska (merica Massen) i smolnicka (merica Smolnitz). Mieszkańcy zajmowali się gospodarką rolniczo-hodowlaną.
  • 960–972 - Książę Mieszko I opanowuje tereny nadodrzańskie, obejmujące obręb późniejszej kasztelani cedyńskiej, ziemię kiniecką i kostrzyńską[4].
  • 1005 (lub 1007) - Polska traci zwierzchność nad Pomorzem[5], w tym również nad terytorium w widłach Odry i dolnej Warty.
  • 1112-1116 - W wyniku wyprawy Bolesława Krzywoustego, Pomorze Zachodnie uznaje zwierzchność lenną Polski.
  • Pocz. XIII w. - Obszar na północ od linii Noteci-dolnej Warty i zachód od Gwdy w dorzeczu Myśli, Drawy, środkowej Iny, stanowi część składową Księstwa Pomorskiego; w niewyjaśnionych okolicznościach zostaje przejęty przez księcia wielkopolskiego Władysława Laskonogiego, a następnie jego bratanka, Władysława Odonica[6].
  • 1250 - Margrabiowie brandenburscy z dynastii Askańczyków rozpoczynają ekspansję na wschód od Odry; z zajmowanych kolejno obszarów powstaje następnie Nowa Marchia.
  • 1320-1323 – Po wygaśnięciu dynastii askańskiej, Nowa Marchia przejściowo przechodzi we władanie książąt pomorskich.
  • 1323 – Władzę w Nowej Marchii obejmują Wittelsbachowie.
  • 1337 – Wzmianka w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego pod nazwą Wawin, w ziemi chojeńskiej: Wawin XXX mansos et fruit deserta[7] - wieś liczy 30 łanów, ale jest opuszczona.
  • 1338 - Helmbrich Butz otrzymuje od margrabiów bedę z 30 łanów in villa Babbin[8]
  • 1402-1454/55 – Ziemie Nowej Marchii pod rządami zakonu krzyżackiego.
  • 21.11.1517 – List lenny elektora Joachima stwierdza, że Claus, Melchior i Hans von der Marwitz ze Smolnicy, Zachariasz i Kaspar z Marwic, Piotr z Grzymiradza i Otto ze Stanowic posiadają do wspólnej ręki m.in. Zielin, połowę opuszczonych pól Babina, jezioro Warnice na warnickim polu, młyn Wielki Smoliniec z obydwoma jeziorami, staw Kuckuck z miejscem młyna, rzekę Smolnicę od młyna Smoliniec Mały po las Dębna, Smolnicę oraz Grzymiradz[9].
  • 1535-1571 - Za rządów Jana kostrzyńskiego Nowa Marchia staje się niezależnym państwem w ramach Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
  • 1538 – Margrabia Jan kostrzyński oficjalnie wprowadza na terenie Nowej Marchii luteranizm jako religię obowiązującą.
  • II poł. XVII w. – Rejestry dóbr i powinności szlacheckich wymieniają: Maurycy I von der Marwitz ze Smolnicy posiada część Grzymiradza, pola opuszczonego Babina, 16 łanów w Zielinie, 16.5 łanów w Smolnicy; Barbara, wdowa po Mikołaju (Clausie) posiada 10 łanów w Smolnicy; Baltazar w 1575 bez konsensu władcy zakupuje 2 łany w Smolnicy; dziedzice Baltazara mają 7.5 łana w Smolnicy[10].
  • 1701 - Powstanie Królestwa Prus.
  • XIX w. - Babin stanowią dwa folwarki - jeden należący do majątku Smolnica, drugi do majątku Warnice.
  • 1806-1807 – Nowa Marchia pod okupacją wojsk napoleońskich; na mocy traktatu w Tylży w dniu 12.07.1807 wojska francuskie opuszczają terytorium państwa pruskiego z wyjątkiem niektórych ważniejszych twierdz, pod warunkiem spłaty bądź zabezpieczenia nałożonej na Prusy kontrybucji wojennej.
  • 1807-1811 – Reformy gospodarcze Steina- Hardenberga dotyczące zniesienia poddaństwa chłopów w Prusach.
  • 1815-1818 - Reformy administracyjne Prus zmieniają strukturę Nowej Marchii; wieś należy do powiatu Chojna, w rejencji frankfurckiej, w prowincji brandenburskiej.
  • 1871-1918 – Nowa Marchia w ramach Cesarstwa Niemieckiego.
  • Początek XX w. - Babin występuje jako samodzielne gospodarstwo Paula Luttmanna. Majątek obejmuje 218 ha ziemi (w tym 195 ha gruntów uprawnych), hodowane jest bydło rogate i trzoda chlewna.

Ludność[edytuj]

Rok Ludność
ok. 1820 34[11][12]
1852 52[13][14]
2005 88
2009 80

Organizacje i instytucje[edytuj]

Przypisy

  1. Trzcińsko-Zdrój. Ludność i struktura demograficzna. [dostęp 2010-05-25].
  2. Nazwy miejscowe Polski: historia - pochodzenie - zmiany. Kazimierz Rymut (red.). T. I. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 1996, s. 49. ISBN 83-85579-29-X.
  3. Kostrzyn nad Odrą. Dzieje dawne i nowe. Jerzy Marczewski (red.). Poznań: Instytut Zachodni, 1991, s. 73. ISBN 8385003584.
  4. Zbigniew Wielgosz: Pogranicze wielkopolsko-zachodniopomorskie we wczesnym średniowieczu: krajobraz naturalny i struktury osadnicze. Poznań: Instytut Historii UAM, 2006, s. 109. ISBN 83-89407-17-5.
  5. Henryk Samsonowicz: Polska do 1586. Madrid: Mediasat Group, 2007, s. 59, 253. ISBN 978-84-9819-808-9.
  6. Edward Rymar: Studia i materiały z dziejów Nowej Marchii i Gorzowa: szkice historyczne. Gorzów Wlkp.: Towarzystwo Przyjaciół Archiwum i Pamiątek Przeszłości, 1999, s. 8-9. ISBN 83-909122-1-X.
  7. Ludwig Gollmert: Das Neumärkische Landbuch Markgraf Ludwigs des Älteren vom Jahre 1337. Nach einer neu aufgefundenen Handschrift des vierzehnten Jahrhunderts. Frankfurt am Oder: 1862, s. 126.
  8. Georg Wilhelm von Raumer, Die Neumark Brandenburg im Jahre 1337 oder Markgraf Ludwigs des Älteren Neumärkisches Landbuch aus dieser Zeit, Berlin 1837, s. 86
  9. Rymar E., Nowomarchijski ród Marwitzów w średniowieczu, w: Nadwarciański Rocznik Historyczno-Archiwalny Nr 10, Towarzystwo Przyjaciół Archiwum i Pamiątek Przeszłości, Gorzów Wlkp. 2003, ISSN 1231-3033, ss. 276-277.
  10. Rymar E., Nowomarchijski ród Marwitzów w średniowieczu, w: Nadwarciański Rocznik Historyczno-Archiwalny Nr 10, Towarzystwo Przyjaciół Archiwum i Pamiątek Przeszłości, Gorzów Wlkp. 2003, ISSN 1231-3033, s. 278.
  11. Leopold Krugg: Neues topographisch-statistisch-geographisches Wörterbuch des Preussischen Staats. T. 1. Halle: Karl August Kümmel, 1821, s. 46.
  12. 21 osób w folwarku należącym do majątku Smolnica, 13 osób w należącym do majątku Warnice.
  13. Topographische Uebersicht des Appellationsgerichts-Departements Frankfurt a/O: Zusammengestellt von Güthlein. Gustav Harnecker & Co., 1856, s. 63.
  14. 40 osób w folwarku należącym do majątku Smolnica, 12 osób w należącym do majątku Warnice.