Babka tasiemnicowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Babka tasiemnicowa
Zosterisessor ophiocephalus[1]
(Pallas, 1814)
Babka tasiemnicowa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina babkowate
Rodzaj Zosterisessor
Whitley 1935
Gatunek babka tasiemnicowa
Synonimy
  • Gobius coloniamus Navarrete, 1898
  • Gobius gous Nardo, 1847
  • Gobius lota Cuvier, 1829
  • Gobius lota Valenciennes, 1837
  • Gobius ophiocephalus Pallas, 1814
  • Gobius ophiocephalus citrina Ninni, 1938
  • Gobius reticulatus Eichwald, 1831
  • Gobius venetiarum Nardo, 1847
  • Gobius viridis Otto, 1821
  • Zosterisessor opiocephalus (Pallas, 1814)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status none DD.svg
brak danych

Babka tasiemnicowa[3], babka wężogłowa[potrzebny przypis] (Zosterisessor ophiocephalus) – gatunek ryby z rodziny babkowatych (Gobiidae). Jedyny przedstawiciel rodzaju Zosterisessor.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Morze Śródziemne, Morze Czarne i Morze Azowskie. Żyje w płytkich, mocno zarośniętych wodach.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Dorasta maksymalnie do 25 cm długości, przeciętnie 18–22 cm. Głowa dość wąska, wysoka. Ubarwienie ciała zielonkawobrązowe, pokryte ciemnymi, falistymi, poprzecznymi pasami, boki głowy i nasady płetw piersiowych pokryte białymi plamkami, wzdłuż boków kilka dużych ciemnych plam, na płetwach rzędy ciemnych plamek.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Trze się od marca do maja.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zosterisessor ophiocephalus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Zosterisessor ophiocephalus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Fritz Terofal, Claus Militz, Ryby słodkowodne, Henryk Garbarczyk (tłum.), Eligiusz Nowakowski (tłum.), Jacek Wagner (tłum.), Warszawa: Świat Książki, 1997, ISBN 83-7129-441-7, OCLC 830128659.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Fritz Terofal, Claus Militz: Ryby słodkowodne. Leksykon przyrodniczy. Henryk Garbarczyk, Eligiusz Nowakowski i Jacek Wagner. Warszawa: Świat Książki, 1997. ISBN 83-7129-441-7.