Badanie eksperymentalne równoległe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Badanie eksperymentalne równoległe (ang. parallel study) – rodzaj badania klinicznego, w którym każdy jego uczestnik jest przypisany do jednej z obserwowanych grup, a obserwacja odbywa się równolegle[1]. Najprostszy rodzaj tego badania zawiera tylko dwie grupy porównawcze, chociaż może ich być więcej[2]. Grupy w badaniach równoległych mogą składać się z dwóch całkowicie odrębnych terapii (np. różnych leków), lub z różnych dawek tego samego leku. Jednym z głównych aspektów równoległego badania jest losowość – uczestnicy są przypisywani do grup na drodze randomizacji, która ma na celu zapewnienie, że wyniki są dokładne i mają niższe ryzyko błędu. W tego typu badaniach często stosuje się grupy kontrolne z wykorzystaniem placebo, lub aktywnej kontroli[3] np. leku referencyjnego o znanym działaniu[2].

Uczestnicy różnią się między sobą pod wieloma względami, m.in. przebiegiem choroby podstawowej czy reakcją na terapię, dlatego badanie w tym układzie wymaga zwykle dużej liczby uczestników, większej niż w badaniu naprzemiennym[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Duolao Wang, Ameet Bakhai: Clinical trials: A Practical Guide to Design, Analysis, and Reporting. Londyn: Remedica, 2006, s. 91. ISBN 1-9013-467-22.
  2. a b Janusz Wątroba: Statystyczne aspekty planowania i analizy wyników badań empirycznych w medycynie (pol.). statsoft.pl. [dostęp 2015-07-19].
  3. Mary Foulkes: Study Designs, Objectives, and Hypotheses. Petersfield: Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health, 2008.
  4. Ignazio Di Giovanna, Gareth Hayes: Principals of Clinical Research. Petersfield: Wrightson Biomedical Publishing, 2001, s. 107. ISBN 1-871816-45-9.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.