Baden Powell de Aquino

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy brazylijskiego muzyka. Zobacz też: inne osoby oraz inne znaczenie terminu Powell.
Baden Powell
Ilustracja
Baden Powell, 1971
Imię i nazwisko Baden Powell de Aquino
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1937
Itaperuna/Varre e Sai (Rio de Janeiro)
Data i miejsce śmierci 26 września 2000
Rio de Janeiro
Instrumenty gitara
Gatunki muzyka klasyczna
Zawód kompozytor i gitarzysta

Baden Powell de Aquino, znany jako Baden Powell (ur. 6 sierpnia 1937 w Itaperuna/Varre e Sai w Brazylii, stan Rio de Janeiro, zm. 26 września 2000 w Rio de Janeiro) – brazylijski kompozytor i gitarzysta.

Życiorys[edytuj]

Baden Powell był synem Lino de Aquino i jego żony Adeliny. Ojciec, miłośnik gry na skrzypcach i gitarze, był zapalonym harcerzem i swojemu synowi nadał imię według nazwiska założyciela ruchu skautowskiego, Roberta Baden-Powella. Baden Powell rozpoczął naukę gry na gitarze w wieku 7 lat, by w wieku 14 lat uzyskać dyplom konserwatorium w Rio de Janeiro. Od piętnastego roku życia utrzymywał się z gry zawodowej, a mając 20 lat rozpoczął przygodę z kompozycją. Duży wpływ na rozwój muzyczny młodego Baden Powella wywarli jego ojciec Lino, nauczyciel gitary Jaime Florence, poeta Vinicius de Moraes i Paulo Cesar Pinheiro. Ci ostatni byli autorami znanych brazylijskich piosenek, dziś zaliczanych do klasycznego repertuaru. Najważniejszym przyczynkiem kompozytorskim było napisanie w 1966 roku z Viniciusem de Moraesem "Afrosamb" ("Os Afrosambas"). Z tego albumu pochodzą takie standardy jak: Canto de Ossanha, czy Tristeza e solidão.

Niemiecki muzyk jazzowy Joachim Ernst Berendt nagrał kilka płyt z Baden Powellem, które zyskały rozgłos w Europie. Album "Tristeza on Guitar" (1966) stał się znany również poza Brazylią i Starym Kontynentem. Berendt zaprosił artystę na Berlińskie Dni Jazzu w 1967, co zapoczątkowało karierę Baden Powella w Europie. "Baden Powell Quartet" wyruszył w 1970 na swoje pierwsze tournée po Europie i Japonii.

Liczne wydawnictwa płytowe przedstawiały Baden Powella jako muzyka skłonnego do eksperymentów i improwizacji, który potrafił do samby i jazzu włączać elementy muzyki barokowej. Nagrania świadczyły o wysokim poziomie muzycznym artystów i udanym scalaniu afrobrazylijskich i europejskich tradycji muzycznych. Współpraca z Joachimem Berendtem trwała do 1971 roku.

Wpływ jazzu zdominował, mimo silnych brazylijskich korzeni płyty Baden Powella. Wirtuozeria, z jaką łączył style zadecydowała o sukcesie jego wczesnych wydawnictw. Szybko zyskał sławę jednego z najlepszych gitarzystów grających na gitarze klasycznej na świecie.

Trasy koncertowe i życie nocne wywarły negatywny wpływ na możliwości gitarzysty w połowie lat 70. Ucieczka w alkohol spowodowała problemy zdrowotne i jednocześnie osłabienie potencjału artystycznego. Publiczne występy i nagrania stawały się coraz rzadsze. W 1983 roku Baden Powell przeprowadził się z żoną Silvią i dwoma synami do Baden-Baden, gdzie żyli bez rozgłosu.

Życie rodzinne przyniosło spokój i wprowadziło równowagę w życie artysty. Baden Powell znów zaczął przyjmować propozycje występów. Wykorzystując popularność z lat wcześniejszych odbył trasę koncertową po Europie, a jego gra stała się spokojniejsza i bardziej świadoma. Przez swój repertuar spopularyzował licznych brazylijskich muzyków, którzy byli mało znani poza ojczyzną.

Po pięciu latach spędzonych na południu Niemiec i wydaniu trzech płyt: "Felicidades", "Live 1982" i "Brani Rari e Inediti" Baden Powell powrócił do Brazylii i nagrał album "Rio das Valsas", który wyróżniał się silnym gitarowym brzmieniem, dojrzałością i głębokością. Płyta była jakby wyznaniem miłosnym wobec swej ojczyzny i instrumentu.

Zaangażowanie muzyczne wzrastało z każdym rokiem poprzez koncerty i nagrania. Aż do ostatnich miesięcy życia kompozytor i gitarzysta podejmował się nowych projektów. W maju 2000 roku nagrał swój ostatni album – "Lembrancas" ("Wspomnienia") – podsumowanie dorobku wielkiego mistrza brazylijskiej gitarystyki.

Był autorem wielu standardów bossa novy: Apelo, Deixa, Samba Triste, Berimbau.

Baden Powell kształcił muzycznie swoich synów: Phillippe Baden Powella de Aquino (pianistę) oraz Louisa Marcela Powella de Aquino (gitarzystę), zawodowych muzyków brazylijskich osiadłych w Paryżu.

Dyskografia[edytuj]

  • 1963 – "Baden Powell a vontade"
  • 1966 – "Os-Afro Sambas"
  • 1966 – "Tristeza on Guitar"
  • 1967 – "Poema on Guitar"
  • 1970 – "Canto on Guitar"
  • 1971 – "Estudos"
  • 1973 – "Apaixonado"
  • 1988 – "Rio das valsas"
  • 1996 – "Rio a Paris – Live 1974"
  • 2000 – "Lembrancas"
  • 2006 – "Baden Powell plays Vinicius de Moraes"

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]